Review

Zo goed is de nieuwe Eén-reeks 'Tabula Rasa'

2 © rv

Met Tabula Rasa pakt Eén uit met een reeks zoals we er nog maar zelden één gezien hebben op de Vlaamse televisie. Anders, gedurfd, beklemmend, maar o zo goed.

Naar aanleiding van de eerste aflevering van 'Tabula Rasa' hebben we voor u deze recensie even uit ons archief opgediept.

Een recensie van een tiendelige reeks schrijven nadat je twee afleveringen hebt gezien, is altijd een beetje tricky. Flink wat series vliegen na een spetterend begin uit de bocht met ongeloofwaardige plotwendingen of van de pot gerukte verhaallijnen. Bij Tabula Rasa, dat woensdagavond zijn Belgische première beleefde op Film Fest Gent, moet je dus nog een beetje een slag om de arm houden. Maar toch: de kans lijkt ons heel klein dat dit hier ook gebeurt. Want hoe goed start deze reeks niet?

Tabula Rasa gaat over Mie D'Haeze - een rol van Veerle Baetens - die na een ongeval met geheugenverlies kampt. En dat is nogal ambetant als je de spilfiguur bent om een verdwijningszaak op te lossen. Meer vertellen over de eerste afleveringen is overbodig en gevaarlijk, maar de manier waarop beetje bij beetje zaken aangeraakt en dingen verteld worden is buitengewoon knap. Tabula Rasa switcht met flashbacks tussen het nu en drie maanden eerder. Je voelt vanalles opborrelen, maar het is nog veel te vroeg om er de vinger op te leggen. 

2

Tabula Rasa slaagt er zo in om je vanaf de eerste seconden in het verhaal mee te trekken. De scènes die zich in het nu afspelen zijn rauwer en realistischer - die uitgeleefde blik van Veerle Baetens! - , terwijl de flashbacks donkerder zijn en meer richting suspense neigen. Vaker wel dan niet hangt er in en rond het krakerige boshuis, waar het verhaal zich grotendeels afspeelt, een beklemmend en bezwerend sfeertje dat je tot in je buik voelt. Een gevoel dat je ook krijgt in series als True Detective of de betere Scandinavische crimi's. 

Ongeloof

Alles lijkt ook te kloppen in de eerste twee afleveringen. De krakerige plafonds kunnen clichématig lijken, geen enkele scène of detail roept ongeloof op, ook niet als je in het hoofd van D'Haeze kijkt. De personages intrigeren en de cast - naast Baetens heb je onder meer Stijn Van Opstal, Gene Bervoets en Jeroen Perceval - zet die perfect neer. 

Tabula Rasa breekt drastisch met de manier waarop het gros van de Vlaamse reeksen verfilmd worden. Er waren al reeksen als Clan en Beau Séjour, maar dit durft meer, is nog ambitieuzer. Of de zondagavondkijker van Eén daarin zal meestappen valt af te wachten, maar met Tabula Rasa krijgen we eindelijk een reeks die haar voet naast internationale voorbeelden kan zetten. Of toch zeker de eerste twee afleveringen.

Eén nadeel: na die twee afleveringen wil je alleen maar weten hoe het verder gaat. Tabula Rasa is zo'n serie die je er op Netflix op enkele avonden zou doorjagen. Op Eén komt de serie in een ouderwets gezapig tempo van één aflevering per week. 

Tabula Rasa, vanaf zondag 29 oktober op Eén.

Nieuw: krijg nu gratis tips over niet te missen series en tv-programma's met DM Zapt in Messenger.

Dossier DM Zapt
Dossier DM Zapt

De Morgen kijkt televisie (en luistert soms ook naar de radio).

Lees alle artikels

nieuws

zine