Beste van 2014

Wat zijn de beste strips van 2014?

10 'Het Zotte Geweld' van Joris Vermassen. ©rv

In 2014 werd opnieuw een reeks memorabele stripverhalen en graphic novels op ons losgelaten. Stripkenner Geert De Weyer grasduinde door zijn archief en zet voor u zijn tien hoogtepunten op een rijtje.

'Panter' van Brecht Evens (Oogachtend)

©rv

Zijn beste werk tot nu toe, getekend in de typische Evens-kleuren, die haaks lijken te staan op het verhaal zelf, maar die er bij een nadere lezing net zoveel aan toevoegen. In Panter beschrijft hij hoe Kristientje ervan is overtuigd dat de kleurrijke panter die uit haar lade komt gekropen een speelkameraadje is. Zij is echter zijn prooi, en eentje van de gemakkelijkste soort. Een snoeihard onderwerp voor een graphic novel die u meevoert naar uw eigen kinderlijke naïviteit. Evens verbeeldt klaar en duidelijk hoe gemakkelijk kinderen te manipuleren zijn. Al beleefde de man een rotjaar, toch slaagde hij erin in die donkere periode zijn beste werk te leveren.

'Magasin Général' van Loisel en Tripp (Casterman)

©rv

Driewerf hoera én een brok in de keel voor Magasin Général, waarvan eind 2014 het negende en laatste deel verscheen. Een intimistisch verhaal dat speelt in de jaren twintig in het plattelandsdorpje Notre-Dame-des-Lacs in Québec. De zeden en gewoonten van die periode laten alle dorpsbewoners in de tijd bevriezen, tot één kerel met een geheel andere attitude er verzeild geraakt. Er gebeurt amper iets van belang, maar je leeft desalniettemin heerlijk mee met deze bewoners. Een reeks waarvan de auteurs zeggen dat meer dan 50 procent van het lezerspubliek vrouw is. Maar het is géén vrouwenstrip.

'Blast' van Manu Larcenet (Oog&Blik/De Bezige Bij)

©rv

In het vierde en laatste deel van de graphic novel-reeks Blast staat de zwaarlijvige Russische schrijver Polza Mancini centraal. We treffen hem aan op een politiekantoor met twee inspecteurs die koste wat het kost zijn biecht willen optekenen. Larcenet verstaat als geen ander de kunst om de menselijke psyche uit te diepen en te verbeelden. De manier waarop hij lezer en hoofdpersonage doorheen deze graphic novel leidt, is erg knap. Tussen de (literaire) regels door, hakt het hoofdpersonage immers in op de maatschappij, op een vaak kunstige manier die je doet grijnzen, nadenken en je dan achterlaat met hevig gefronste wenkbrauwen. Fantastisch, meer dan 1,000 pagina's lang.

'Ayak + Por' van Marc Legendre en Wilbert van der Steen (Strip 2000)

©rv

Niet de beste strip van het jaar, maar wel het beste Nederlandstalige debuut. De drie bizarre maar mooie verhaaltjes van Marc Legendre werden door de Nederlandse debutant Wilbert van der Steen in een apart jasje gestopt. Nooit eerder heb ik een wolf op die manier zien verschijnen, of wilde ik meeleven met een gekke professor en een oude schilder. De verhaaltjes zijn te kort om te beklijven, maar fascineren doen ze wel dankzij de tekenaar. Ieder betoverend plaatje kreeg van hem een groen, gele, oranje, paarse of groene steunkleur mee, wat het allemaal nog fabelachtiger maakt. Femme Fatale

'Femme Fatale' van Max Cabanes (Dupuis)

©rv

Deze graphic novel laat het 'goed versus kwaad'-verhaal links liggen, maar concentreert zich eerder op het thema 'slecht versus nog slechter'. Cabanes baseerde zich voor het verhaal op de thriller Fatale uit 1977 van de Franse auteur Jean-Patrick Manchette. De prestigieuze Vrije Vlucht-collectie van Dupuis, waarin nu al meer dan vijfentwintig jaar zowel gerenommeerde auteurs als nieuwkomers, los van hun bekende reeksen, een auteursstrip mogen maken, leed de laatste jaren wat aan bloedarmoede. Met dit 136 pagina's tellende album zorgde Cabanes echter voor voldoende vers bloed.

'J.Rom' van Bruno De Roover en Romano Molenaar (Standaard Uitgeverij)

&

'Amoras' van Legendre en Cambré (Standaard Uitgeverij)

©rv

Laten we eerlijk wezen: J.Rom - Force of Gold was niet het beste album van 2014. Het vertoonde groeipijnen en die moeten er uit. Punt. Amoras, daarentegen, was veel beter. Maar daar gaat het nu even niet om. J.Rom en Amoras staan in dit lijstje, niet dankzij de auteurs, maar eerder dankzij de initiatiefnemers. Het is de beste (en eerste) poging van Standaard Uitgeverij om de Vlaamse strip naar een nieuw tijdperk te loodsen. Petje af voor de durfals erachter. Ook respect voor de auteurs. Een Vlaamse klassieker als Jerom naar de wereld van de superhelden overhevelen: stoer!

'Het zotte geweld' van Joris Vermassen (Vrijdag)

Een kleine graphic novel die door omstandigheden zowat overal door de mazen van het net glipte en bijna nergens in de boekhandels te verkrijgen was. Maar volledig onterecht. Dit is de eerste volwassen beeldroman van Joris Vermassen, in een ver verleden bekend als Fritz Van den Heuvel, die onder meer aan HUMO een tijdlang absurdistische strips leverde. Een boekje over kanker, afscheid, carrières, teleurstelling en op alle mogelijke manieren overeind blijven in onze soms harde realiteit. Een (te) klein - slechts 20 op 15 cm - maar erg mooi en ontroerend boekje dat op z'n minst eerher stel verdient. Bij deze.

'Millennium' van Sylvain Runberg, José Homs en Man (Dupuis)

©rv

De overbekende romancyclus Millennium van de Zweed Stieg Larsson adapteren naar een strip? Dat doe je niet ongestraft, meenden vele critici nog voor het eerste deel van deze zesdelige minireeks op de markt kwam. Verkeerd gedacht, zo bleek, want de Franse, in Zweden residerende, scenarist Sylvain Runberg heeft de honderden pagina's tellende romantrilogie met verve vertaald naar een beeldverhaal. Hij kon daarbij rekenen op twee Spaanse auteurs die afwisselend de afzonderlijke delen tekenden: José Homs en Man. Vooral die eerste brengt het verhaal op een eigenzinnige, realistische en vooral fascinerende wijze in beeld.

'Azimut' van Andreae en Lupano (Daedalus)

©rv

Het het tweede deel van het bizarre, zelfs hallucinante, universum van Azimut, trokken auteurs Lupano en Andreae de ogen van hun lezers nog verder open. Alice in Wonderlandmeets Terry Pratchett meets alle dromen en projecten van Terry Gilliam. Mechanische leefwerelden, sprookjesachtige hoofdpersonages - van kleine, nors kijkende varkentjes tot levende houtstoven - en een bizar verhaal waarvan je je op het eind afvraagt: waarover gaat het hier eigenlijk? En toch blijkt dit een heerlijke trip naar die regio van uw brien die uw meest eigenaardige dromen veroorzaakt. Wie niet van fantasy houdt, blijft hier best ver vandaan.

'Deep' van Stéphane Betbeder en Federico Pietrobon (Daedalus)

©rv

De mens aan de top van het dierenrijk? In Deep blijkt een en ander te veranderen wanneer overal ter wereld dieren gecoördineerde aanvallen uitvoeren op de mensheid. Van sprinkhaan tot haai, van kwal tot gans. Het eerste deel uit 2013 was beter omdat het op een fascinerende manier een soort einde van de wereld aankondigde. In deel twee moest er vooral veel uitgelegd worden, maar de herinnering aan dat eerste album blijft door het hoofd spoken. Het absolute eindoordeel volgt volgend jaar als het derde en laatste deel verschijnt. We kunnen niet wachten.

nieuws