dm zapt
Kris Kuppens

Vanaf nu en tot in het einde der tijden is het alle dagen koers vandaag

1 © Photo News

De redactie van De Morgen zet de blik op oneindig. Vandaag: Kris Kuppens over haar ouders en de koers. 

Mijn moeder is een beetje heel erg ziek. De voorbije vierenzeventig jaren was ze een energiek beestje. Nu slaapt ze veel onder een dekentje in de zetel. De kachel staat heet, maar mama heeft het koud. Al een paar maanden nu, bel ik bijna dagelijks naar het ouderlijk huis. Meestal neemt mijn vader op. Als geen ander kan hij hallo door een hoorn roepen. Op het einde gaat zijn stem de hoogte in en houdt hij de laatste klinker erg, erg lang aan. Ik vraag hoe het daar is. Hij: "Stilletjes." Ik: "Slaapt ze?" Hij: "Ja. Ze ligt in de zetel." Of, als het weer en het gestel het even toelaten: "Ze is wat onkruid aan het trekken in de tuin. Ze is nochtans moe, maar ge kent ze. Ze wil dat dan toch doen." Ik: "Hoe is het met u?" Hij: "Ja."

Share

Koers betekent lente. Een nieuw begin, nieuwe kansen. Uren voor tv hangen zonder schuldgevoel. Indommelen en anderen zien indommelen. Gesnurk, geroep, geanalyseer

Een aantal seconden gaan voorbij. Het blijft stil. Aan zijn kant. Maar ook aan die van mij. Ik schraap mijn keel. Soms slik ik iets weg. Soms voel ik het ongeduld groeien. Soms luister ik gewoon. Altijd stel ik de volgende vraag: "Wat ga je nog doen vandaag?" En alsof er daarnet geen stilte was, alsof de voorbije maanden nog niet geleefd zijn en we zelfs nog geen benul hebben van wat komen gaat, zo luchtig antwoordt hij: "De koers kijken." Razendsnel vult mijn hersenpan zich met zuurstof: "Is het koers vandaag?" Natuurlijk is het koers vandaag. Vanaf nu en tot in het einde der tijden is het alle dagen koers vandaag. Of zo lijkt het toch. Zo hoop ik het.

Voordeel-tje

Share

'Zal ik zeggen wie er wint?' Ik ken het antwoord. Hij roept: 'Den eerste!', en de lach die hij lacht doet mij toch weer lachen

Koers betekent lente. Een nieuw begin, nieuwe kansen. Uren voor televisie hangen zonder schuldgevoel. Indommelen en anderen zien indommelen. Gesnurk, geroep, geanalyseer. "Kun je nog volgen, papa? Je was in slaap gevallen." Stellige ontkenning, ferm gevolgd door: "Ik kan u zelfs nu al zeggen wie er gaat winnen!" Zijn forse wenkbrauwen raken de wolken terwijl mijn moeder steevast met de ogen rolt en vraagt of we nu alweer naar die fietsers aan het kijken zijn. Mijn vader en ik doen alsof we haar niet horen. Ik beschouw het als een retorische vraag en hij is bezig met de timing van zijn mop die door het gepraat van mijn moeder de mist dreigt in te gaan. Als er ook niet gereageerd wordt op haar andere vragen of enkel met een zuinige 'hm', staat ze steevast met een theatrale zucht op, trekt haar wandelschoenen aan en zien we haar een paar tellen later door het raam aanzetten voor een kilometer of acht. 

Mijn vader die eerder van het volhardende type is, herhaalt nog eens met aandrang, nu in zijn sappige dialect, de taal die hij als kind sprak, uit een streek waar wolven wonen, en waarop hij overschakelt als het er echt toe doet: "Zal ik zeggen wie er wint?" Ik ken het antwoord. Hij roept: "Den eerste!", en de lach die hij lacht doet mij toch weer lachen. De kunst van een flauwe mop vertellen is er zelf hard in te geloven. Mijn vader kan dat en zo gingen jaren voorbij.

"Allee, ik ga u laten kijken. Ik bel straks nog wel eens, als mama wakker is", zeg ik. "Ja", zegt hij en voegt er zwierig zangerig aan toe: "Ik ga eens zonder haar commentaar kunnen kijken." Hij lacht. Ik lach. Elk nadeel heeft zijn voordeel. Voordeel-tje.

Nieuw: krijg nu gratis tips over niet te missen series en tv-programma's met DM Zapt in Messenger.

Dossier DM Zapt
Dossier DM Zapt

De Morgen kijkt televisie (en luistert soms ook naar de radio).

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine