DM Zapt

Linde in het ‘vies boske’: melig, naïef, maar wel schoon

2 Linde Merckpoel verruilde het radiomaken onlangs voor de vlogkunst. © RV

In DM ZAPT zet de tv-redactie van De Morgen de blik op oneindig. Deze week is Kris Kuppens aan de beurt. Vandaag over Linde Merckpoel en haar nieuwe vlog.

Ik kijk naar een Duitse en een Engelse ploeg. Ze spelen om ter saaist voetbal. Af en toe valt het geluid uit. Mijn brein ook, eerlijk gezegd. Zoals vaak wanneer ik moe of afwezig ben, grijp ik naar mijn telefoon en start de gekende beweging met de middenvinger. Geheel toevallig, zo lijkt het althans maar met dat algoritme van Facebook weet je nooit, stoot ik op de eerste vlog van Linde Merckpoel. Die Venetiaans blonde die een week of drie geleden haar StuBru-afscheid aankondigde om zich uitsluitend toe te leggen op digitaal beeldverhaal. Sommigen fluisteren dat het niet haar eigen keuze is maar velen van die sommigen vinden digitaal eerder banaal. Misschien vergissen ze zich.

(Lees verder onder de video.)

Ik kom haar weleens tegen, vorig jaar zelfs nog in Kemzeke, en dan lachen we naar elkaar. Ze lijkt spontaan én gereserveerd en dat vind ik best aangenaam. Ondanks die troeven ben ik nooit vroeger voor haar opgestaan, heb ik nooit bewust naar een filmpje van haar gekeken en heb ik niet het gevoel dat ik iets mis.

Share

Sober en sereen brengt Linde het leven van Jacob in beeld. Er valt geen woord te veel. Een zelf gemetseld toilet. Een Mariabeeld. Afwas in een droogrek

Ik klik en kijk. Ik zie haar een bos inlopen. ‘Een vies boske’, zoals Linde zelf zegt. In beeld verschijnen de letters van het woord, als het er al een is, boske. Dat is een simpele truc van de foor maar indien goed uitgevoerd, verrijkend en Linde en haar compagnon de route, Arnout met de rode bodywarmer, hebben de spielerei duidelijk in hun vloggende vingers.

2 Linde Merckpoel en Jacob. © Arnout Bracke

Het verhaal begint met opmerkzaamheid. Voor het eerst in al die jaren heeft ze op haar weg naar de VRT een hut in een bos naast de autosnelweg gespot. Dan volgt nieuwsgierigheid. Nu wil ze kennis maken met de bewoner. Vervolgens neemt vriendelijkheid het over. Ze maakt een praatje met de man, noemt hem haar buurman en ze geeft hem een naam: Jacob. Ik zie oprecht medeleven wanneer ze samen in het bos het kadaver van een vos ontdekken en blijkt dat Jacob het beest genegen is. Ze heeft mijn interesse. Lap. Toch niet. Want dan lijkt Linde plotsklaps tot het besef te komen dat er ook nog vlotjes en holletjes gevlogd dient te worden. Zo kom ik te weten dat collega’s haar snoepie – ik zou voor minder mijn biezen pakken – noemen en dat ze echt wel erg aangedaan is door de ontmoeting. Ze praat en praat en zamelt wat blikken maïs en peren op siroop in. Werkelijk, peren op siroop.

Gelukkig is dit intermezzo kort en mag Linde van zichzelf het bos weer in. Het contrast kan niet groter zijn. Sober en sereen brengt ze het leven van Jacob in beeld. Er valt geen woord te veel. Een zelf gemetseld toilet. Een Mariabeeld. Afwas in een droogrek. De auto’s van minder opmerkzamen razen voorbij. De vos heeft een graf gekregen, een warme ontmoeting plaatsgevonden. Alsof getypte letters woorden worden. Tot er staat: ‘Belangrijk. Stoppen = optie.’

Misschien is het melig, naïef en ‘een-geweten-schopperig’, maar schoon is het zeker.

Nieuw: krijg nu gratis tips over niet te missen series en tv-programma's met DM Zapt in Messenger.

Dossier DM Zapt
Dossier DM Zapt

De Morgen kijkt televisie (en luistert soms ook naar de radio).

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine