DM Zapt

Is 'Tytgat Chocolat' echt zo goed, of durven we het niet slecht te vinden?

In de dagelijkse rubriek DM ZAPT zet de tv-redactie van De Morgen de blik op oneindig. Vandaag: Jan Debackere legt uit waarom Tytgat Chocolat toch een beetje een gemiste kans is.

1 In Tytgat Chocolat: eerste serie met mensen met het downsyndroom.

Er deed zich de voorbije week een merkwaardig fenomeen voor op Twitter en Facebook. Terwijl die sociale media door de band een plaats zijn om het Eigen Grote Gelijk te etaleren en over en weer te schelden, werd het voor één keer een plaats waar iedereen, ja echt iedereen, het roerend eens was. Over een tv-programma dan nog: Tytgat Chocolat.

Normaal gaat het zo: twee minuten na de start van een nieuw programma duikt al de eerste kritische tweet op dat het toch wat flauw is. De toon is gezet, en al snel vind je een kakofonie van meningen waarom het wel/niet een goed programma is. Het programma is nog lang niet afgelopen, maar dat doet er niet toe. Net zoals in de liefde telt ook op Twitter de eerste indruk. Of dat denkt men toch.

Not done

Niet zo dus bij Tytgat Chocolat. Warm. Ontroerend. Mooi. Schoon. Hartverwarmend. Puur. Het regende zo veel complimentjes voor de serie dat je er bijna traantjes van zou plengen. Wie heeft het nog over die gepolariseerde samenleving? Naar Tytgat Chocolat moeten we kijken, begot, allemaal samen onder een dekentje, en het komt nog goed met ons.  

Share

Naar 'Tytgat Chocolat' moeten we kijken, begot, allemaal samen onder een dekentje, en het komt nog goed met ons

Alleen, zo vraagt een mens zich af als de traantjes opgedroogd zijn: is die reeks nu echt goed? Of durven we ze niet slecht te vinden, net omdat de cast grotendeels bestaat uit acteurs met het syndroom van Down? Niemand wil het zure jongetje van de klas zijn die met één opmerking de sfeer om zeep helpt. Kritiek op Tytgat Chocolat zou al te snel kritiek op de acteurs zijn, en dat is nu eenmaal not done.

Nu hoef je ook geen kritiek te hebben op de cast, of toch niet op de dames en heren van Theater Stap. Jonas en co. mogen soms wat stuntelig overkomen – je ziet ze soms echt acteren –, maar het werkt prima. Ze pakken op het scherm, en ze pakken de kijker in. Meer zelfs dan de professionele acteurs in sommige scènes, om het maar niet te hebben over de pathetische discussie tijdens de afwas in de tweede aflevering. 

Ook gezien, trouwens, dat de glazen trofee van Frank Focketyn helemaal niet op de grond is gevallen? Hij stond er gewoonweg niet. De geloofwaardigheid zit hem soms in details.

Schuren

Share

Wat als men een van de Stap-acteurs niet sympathiek had gemaakt? Zou de reeks dan niet veel meer effect hebben?

Een goede reeks hangt van veel meer af dan van goede acteerprestaties alleen. Van een goed en gedurfd scenario bijvoorbeeld, en van uitgewerkte personages. Van een knappe beeldtaal ook. En laten we daar nu net op onze honger blijven bij Tytgat Chocolat.

Het begon nochtans goed, met Wim Opbrouck die voor de tv-camera blunders opbiecht, terwijl de inpakkers met dreigende blik voor hem gaan staan. Wat zullen we nu krijgen?  En dan opeens... De reeks spoelt zes maanden terug in de tijd, de schoonmoeder begint te vertellen en we krijgen een reeks zoals we die maar al te vaak zien op de Vlaamse televisie: netjes chronologisch verteld, beetje voorspelbaar, elk risico schuwend, mooi binnen de lijntjes kleurend. Niets schuurt, alles is gepolijst. Gemaakt voor de grootste gemene deler. 

Maar wat als men dat nu eens compleet anders had gedaan en ver weg van de Vlaamse kerktoren was gebleven? Als men lef had getoond en de reeks iets donkerder had gemaakt? Als men een van de Stap-acteurs niet sympathiek had gemaakt? Zou de reeks dan niet veel meer effect hebben? 

We zouden bijna opnieuw traantjes plengen als we denken aan wat voor een gemiste kans Tytgat Chocolat is.

Nieuw: krijg nu gratis tips over niet te missen series en tv-programma's met DM Zapt in Messenger.

Dossier DM Zapt
Dossier DM Zapt

De Morgen kijkt televisie (en luistert soms ook naar de radio).

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine