DM ZAPT
Stef Selfslagh

Goede televisie, daar kun je naar luisteren. En deze man bewijst dat

1 Peter Coyote, de voice-over-acteur van ‘The Vietnam War’, hier in 2011 © Wikimedia Commons / Vaclav Dejcmar

In DM ZAPT zet de tv-redactie van De Morgen de blik op oneindig. Vandaag: Stef Selfslagh over het belang van voice-over-acteurs.

Share

Coyote rapporteert op dezelfde toon over de mirakels van de oorlog als over de wreedheden ervan

“Radio is the theatre of the mind”, zei de Amerikaanse radiomaker Steve Allen. Vrij vertaald: goede radio, daar kun je naar kijken. De combinatie van stemmen, muziek en geluidseffecten kan zo krachtig zijn dat in je bovenkamer plots een IMAX-scherm geïnstalleerd wordt waarop levensechte beelden te zien zijn.

Wat voor radio geldt, geldt omgekeerd ook voor tv: goede televisie, daar kun je naar luisteren.
The Vietnam War, de meesterlijke documentairereeks van Ken Burns, had ik desnoods ook met de ogen dicht kunnen bekijken. En dat heeft alles te maken met het voice-over-talent van Peter Coyote, de acteur die de reeks insprak.

Boeddhistische priester

Omdat de gebeurtenissen in The Vietnam War al hartverscheurend genoeg zijn, neemt Coyote er met zijn Henry Ford-achtige, diep in gravitas gedrenkte stem een paar duizend kilometer afstand van. “John Musgrade had very nearly died in combat in the autumn of 1967. His ribs shattered, lungs pierced and nerves cut, he had spent 17 months in navy hospitals.” Hij vertelt het beheerst, waardig, vrij van effectbejag.

In zijn vrije tijd is Peter Coyote een boeddhistische priester: hij aanvaardt de wereld zoals hij is. En ook dat hoor je in The Vietnam War: Coyote rapporteert op dezelfde toon over de mirakels van de oorlog als over de wreedheden ervan. Ontdoe vreugde en gruwel van pathos en ze komen eens zo hard binnen.

Homans

“How words are read can be worth a thousand pictures”, schrijft LA Times-columnist Howard Rosenberg. In de woorden van Jan Hautekiet – die mij ooit onderhield over het unieke stemgeluid van Martine Tanghe – klinkt dat als volgt: “C’est le ton qui fait la musique.” Mocht u daaraan twijfelen, volstaat het om u in de theatre van uw mind even in te beelden hoe Het journaal zou klinken als niet Martine Tanghe, maar Liesbeth Homans u over de actualiteit zou informeren.

Omdat televisie een visueel medium heet te zijn, richten we onze adoratie doorgaans op de mensen die we zien. Vandaag breng ik graag hulde aan de televisiemakers die we horen. Peter Cremers, Friedl Lesage, Vic De Wachter, Elke Van Mello: bedankt om voor ons tv-programma’s te maken waar we niet per se naar hoeven te kijken.

Nieuw: krijg nu gratis tips over niet te missen series en tv-programma's met DM Zapt in Messenger.

Dossier DM Zapt
Dossier DM Zapt

De Morgen kijkt televisie (en luistert soms ook naar de radio).

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine