DM zapt
Kris Kuppens

Ben Crabbé grijpt met zijn twee handen naar zijn mond en trekt grote ogen: “O, o, o”, zegt hij, “wat een eindspurt!”

1 Ben Crabbé: al zeventien jaar het gezicht van 'Blokken' © VRT - Lies Willaert

De cultuurredactie van De Morgen zet de blik op oneindig. Vandaag: Kris Kuppens over de herhaling van (onder meer) Blokken.

Het begint met een ontmoeting in de gang. Een collega brengt mij tot stilstand voor een praatje. Hij heeft nog drie jaar te gaan voor zijn pensioen. Ik weet dat omdat hij het elke keer zegt. Lang zal onze rencontre niet duren. Ik weet dat omdat het altijd zo gaat. Druk, druk.

Hij heeft zo'n typische tred: breed, met grote passen maar toch ook met een traagheid erin. Ik herken hem van ver. Zeg hem dat, al lachend. Hij trekt een grimas. “Bedoel je dat ik een eendenpas heb?” Ik maak eruit op dat hij het geen compliment vindt. Dat is het ook niet. Het is gewoon een opmerking, in een gang op het werk, vlak voor het middaguur, de soep en het broodje in de hand.

Een paar minuten later kijk ik naar de televisie. Ik zit klaar voor Het journaal. Ik eet. In tegenstelling tot de broodmaaltijd van mijn collega heb ik voor frieten gekozen. Ik staar al malend naar het scherm. Ik zie een vrouw op het allerlaatste moment haar tegenstrever verslaan. Ben Crabbé grijpt met zijn twee handen naar zijn mond en trekt grote ogen: “O, o, o”, zegt hij, “wat een eindspurt!” De vrouw antwoordt: “Ben, je weet toch dat ik het graag spannend heb.” 

Share

'Hij: “We zijn allemaal oude karrenwielen die altijd maar over het zelfde spoor rijden.” “Ik niet! Ik niet!”, roep ik in gedachten'

Ik doop nog een friet in het potje mayonaise. De verliezende kandidaat vindt dat het zijn eigen schuld is. Ben sust door te zeggen dat hij niet te streng moet zijn voor zichzelf. Dat het gewoon niet heeft mogen zijn en dat de finale dus gespeeld zal worden door Veerle – of Jana of Lotte; sla me dood, ik ben het kwijt – uit Bissegem. Of Aalter. Applaus op alle banken: er wordt zelfs op de vingers gefloten. Ben maakt er een opmerking over. 

De vrouw probeert het achtletterwoord te vinden. Ik zoek mee, in stilte, in mijn hoofd. Daar heeft niemand last van. De kandidate is snel: het einde van deze Blokken is in zicht. Over het scherm rolt dat ik kijk naar een herhaling en dat het dus geen zin heeft om het goede antwoord op de kijkersvraag te sms'en. Zouden er mensen zijn die het alsnog doen voor de sport of onder het motto: je weet maar nooit? Door het korte finalespel moet Ben de resterende twee minuten nog volmaken met een praatje. Steevast zegt hij dat ook: “Anita was zo snel dat ik hier nu nog twee minuten vol moet praten.”

“Ach”, zucht de collega in de gang, op drie jaar van zijn pensioen. Hij bijt van zijn broodje en vertelt me dat hij een mooie ontmoeting had die ochtend. Omdat hij zich weer maar eens ergerde aan een te volle trein, besloot hij om een halte vroeger af te stappen en de laatste meters te voet af te leggen. Dat doet hij anders nooit! Een oude bekende kruiste daardoor zijn pad. Het weerzien met haar maakte hem onverwacht blij, ook al moet hij nog drie jaar. 

Hij: “We zijn allemaal oude karrenwielen die altijd maar over het zelfde spoor rijden.” “Ik niet! Ik niet!”, roep ik in gedachten. Hij: “We zouden af en toe eens dat ene, andere straatje moeten durven inlopen. Wie weet wat er dan gebeurt.” Wie zal het zeggen? Ben? Morgen toch nog maar eens kijken.

Nieuw: krijg nu gratis tips over niet te missen series en tv-programma's met DM Zapt in Messenger.

Dossier DM Zapt
Dossier DM Zapt

De Morgen kijkt naar televisie.

Lees alle artikels

nieuws

cult