Tv-recensie

‘The Sinner’: zonde van de moeite

1 Jessica Biel en ‘The Sinner’ weten niet te overtuigen. © rv

De achtdelige Amerikaanse reeks The Sinner is een psychologische detectivethriller die aspiraties toont om, zoals dat hoort bij het betere tv-werk, haar genre te overstijgen. Maar daarvoor tuurden de makers te weinig in de diepte.

Ze zien er zo intens gelukkig uit, de Tannetti's, wanneer ze zich neervlijen op hun stranddekentje ergens langs de kustlijn van de staat New York. Tot jonge moeder Cora (Jessica Biel) om onverklaarbare redenen het mes, waarmee ze net nog een peertje aan het snijden was voor haar peuterzoon, plotseling hanteert om een - we houden ons maar aan het vage eufemisme van de perstekst - ‘zeer gewelddadig feit’ te plegen. Daar begint de detectivethriller met psychologische inslag, waarin detective Harry Ambrose (oudgediende Bill Pullman) diep in Cora's verleden moet graven om achter het waarom van haar plotse uithaal te komen.

Share

‘The Sinner’ verbergt een schrijnend gebrek aan substantie onder een overdaad aan vorm

Stilaan kerft hij de eelt van haar psyche weg, en worden er deurtjes opengedaan die ze zelf wellicht liever gesloten had gehouden: verkrachtingsdrugs, heroïne, zielscorrumperende privileges en religieuze waanzin passeren de revue. The Sinner verpakt dat allemaal in een vaardig gemaakte thriller, die nèt iets te keurig items op een checklist lijkt te willen wegstrepen. Iedere aflevering eindigt natuurlijk met een joekel van een cliffhanger, detective Ambrose heeft zijn eigen psychische sores, en de kijker krijgt in een afgemeten cadans Cora's flashbacks, droomsequenties, hypnosesessies en hallucinaties opgelepeld, zodat hij zijn eigen deducties kan maken. Niet voor niets bestaat de snedige begingeneriek haast uitsluitend uit Rorschachprenten: dit is een serie wier belangrijkste toneel de ziel van haar lijdende protagoniste is.

Nordic Noir

Share

Showrunner Derek Simonds heeft goed naar Scandinavische Nordic Noir-reeksen gekeken

Qua plot had The Sinner een poepgewoon politiefeuilleton à la CSI en Criminal Minds kunnen zijn, maar de reeks is stukken ambitieuzer op visueel gebied. Showrunner Derek Simonds en zijn crew hanteren een camera- en montage-idioom waarvoor ze bijzonder goed hebben gekeken naar Scandinavische Nordic Noir-reeksen, met personages die lange introspectieve blikken over het landschap werpen en diepe close-ups tijdens de ondervragingsscènes.

Het grote probleem met The Sinner is dat er ónder dat hovaardige veneer weinig te ontdekken is. Met al hun visuele bravoure lijken de makers aan te geven dat ze mikken op een diepere exploratie van de condition humaine, maar de thematische onderlaag waarin ze hun verhaal hebben geplant blijft dor. Wat overblijft, is een serie die een schrijnend gebrek aan substantie verbergt onder een overdaad aan vorm. In dit aanhoudende tijdperk van Peak TV, waarin reeksen die wél dat soort nutritionele waarde hebben bij bossen staan te wachten op een streamingdienst in uw buurt, is The Sinner een zonde van alle narratieve en visuele bravoure die de makers erin hebben geparkeerd. En potentieel, afhankelijk van hoe druk u het hebt natuurlijk, een zonde van uw tijd.

The Sinner is te zien op Telenet Play More.

Nieuw: krijg nu gratis tips over niet te missen series en tv-programma's met DM Zapt in Messenger.

Dossier DM Zapt
Dossier DM Zapt

De Morgen kijkt naar televisie.

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine