TV-recensie

'De laatste 24 uur': Afscheid nemen bestaat niet

1 © VTM

Wat als je nog maar één dag te leven had? Met die vraag gaat Natalie Meskens in De laatste 24 uur bij een aantal BV's langs. Op papier een topidee, in de praktijk vooral een garantie op liters tranen. 

Het leek een topformat in wording. We nemen een BV, vragen hem of haar wat er in de laatste 24 uur van zijn of haar leven nog zou moeten gebeuren en sturen Natalie Meskens er op uit om die laatste wens(en) in vervulling te doen gaan. Als de BV’s in kwestie er dan voor kiezen om te gaan skieën op de flanken van de Mount Everest, berggorilla’s te spotten in het Virunga-park of beslissen om het op een zuipen te zetten aan een of andere cafétoog, dan kan dat best aardige televisie opleveren. Helaas zijn BV’s ook maar mensen als u en ik. En dus brengen ze hun laatste uren op deze aardkloot liefst door met diegenen die hen het nauwst aan het hart liggen.

Ook dat zou op zich een boeiend – zij het wat voyeuristisch - programma kunnen opleveren, ware het niet van dat ene detail: er gaat op het einde van de 24 uur uit de titel helemaal niemand dood. Een meevaller voor de BV waar het allemaal om draait, een gigantisch probleem voor het programma waarin hij of zij mag komen opdraven. 

Een allerlaatste gesprek met iemand waarvan je weet dat hij de dag nadien gewoon weer voor je deur staat, dreigt nu eenmaal behoorlijk surrealistisch uit te draaien. Dat werd in de eerste aflevering pijnlijk geïllustreerd toen Staf Coppens voorgoed vaarwel moest zeggen tegen zijn beide broers. Een afscheid dat uiteindelijk uitdraaide op een tenenkrullend stukje amateurtheater. Al moet gezegd dat het fictieve doodsvonnis boven Stafs hoofd heel af en toe oprecht mooie televisie opleverde. Het gesprek met zijn mama bijvoorbeeld ging een stuk dieper dan het in normale omstandigheden had gegaan.

Share

Afgemeten aan de hoeveelheid traanvocht was de eerste aflevering een absolute voltreffer

Alleen jammer dat die momenten verloren gingen in de te nadrukkelijke jacht op tranen. Afgemeten aan de hoeveelheid traanvocht was de eerste aflevering trouwens een absolute voltreffer. Met dank aan Staf Coppens die zich een wel heel makkelijk slachtoffer toonde. Bij het fictieve afscheid van zijn hond slaagde hij er nog net in het droog te houden. Daarna gingen bij elk voorzetje van Meskens, hoe getelefoneerd ook, de sluizen open. Bij fans van een potje snotteren onder het televisiedekentje wordt De laatste 24 uur ongetwijfeld een hit. Wij maken de komende donderdagavonden andere plannen voor het uurtje tussen half negen en half tien. Het zou maar eens ons laatste moeten zijn.  

Nieuw: krijg nu gratis tips over niet te missen series en tv-programma's met DM Zapt in Messenger.

Dossier DM Zapt
Dossier DM Zapt

De Morgen kijkt naar televisie.

Lees alle artikels