DM zapt
Kris Kuppens

De hele aflevering lang hoor ik niet meer wat deze ouderen zeggen, maar zie ik vooral wat ze niet zeggen

1 De deelnemers aan 'Hotel Römantiek', vrijgezellen van boven de 65 jaar, hopen 'nog eens verliefd' te worden. © RV Beeldfabriek

In de dagelijkse rubriek DM ZAPT zet de tv-redactie van De Morgen de blik op oneindig. Vandaag: Kris Kuppens over Hotel Römantiek.

Ik zie ze schuifelen in de winkel. Het lijkt alsof hun kromme ruggen zich rond de handvaten van hun winkelkar draperen. Lepeltje-lepeltje maar dan een beetje verkrampt. Ze kijken boos.

Een andere keer rijd ik hen voorbij. Kleine, grijze gestaltes, niet zelden met pet, niet zelden te dicht bij het stuur zittend, star voor zich uitkijkend.

Soms hoor ik ze sakkeren op de kleine lettertjes. Gevolgd door nog meer gesakker en gestommel, op zoek naar die verdomde leesbril, al weer verdwaald tussen de plooien van de zetel.

Ik zie dertien vrouwen liggend op een zonovergoten strand. Ik zie dertien mannen, wind in de dunne haren, aankomen varend op een boot. Inclusief bloemen. En dikke reddingsvesten. "Er zitten ferme mannen bij", zegt een vrouw. "Ik hoop dat ik nog eens verliefd mag worden. Dat geeft zo'n goed gevoel", zegt een ander. De mannen en vrouwen, vrijgezellen van boven de vijfenzestig jaar, besnuffelen elkaar. Het vlees wordt gekeurd. Hé. Het zijn net mensen.

Share

Zou ze zich zelf op dat strand verbeeld hebben? Zou ze opwinding gevoeld hebben? Angst voor het niet goed in de markt liggen?

"Zou jij je inschrijven?", vraag ik aan de vrouw op leeftijd die ik ondertussen al veertien jaar ken en waarvan ik weet dat ze naar Hotel Römantiek kijkt. Ze stamelt iets over dat haar man het allemaal truut vindt. Vanuit de andere kamer roept hij, om haar bij te treden maar vooral om zijn punt toch zeker nog eens te maken: "Ik vind dat zever." 

Net mensen

Share

De hele aflevering lang, hoor ik niet meer wat deze ouderen zeggen, maar zie ik vooral wat ze niet zeggen. En dat is veel. Dat is een leven

"Maar zou jij je inschrijven?", vraag ik nogmaals, nu zachter zodat geen andere oren het horen. Ik probeer mijn stem zodanig te laten klinken dat het duidelijk wordt dat dit een puur hypothetische vraag is. Ik wil haar niet afschrikken. Zij: "Ik vind dat ongelooflijk, zoveel goesting dat die hebben." 

Haar ogen blinken. "Herken je jezelf erin?", probeer ik voorzichtig. De schittering van daarnet wordt twijfel. "De ene ligt wel beter in de markt dan de andere. Dat zie je wel." Zou ze zich zelf op dat strand verbeeld hebben? Zou ze opwinding gevoeld hebben? Angst voor het niet goed in de markt liggen? Hé. Het zijn net mensen.

"Zevenendertig pompoenen", en de mannelijke deelnemer van een jaar of tachtig maakt met zijn verrimpelde handen duidelijk hoe groot ze wel niet zijn. Hij lijkt ze te klemmen tussen zijn bevende maar krachtige vingers. "In mijn tuin." De man is op dreef en vertelt dat hij telkens voor drie dagen aardappelen schilt. De eerste dag eet hij gekookte patatjes, de tweede gebakken patatjes en de derde dag maakt hij er puree van. 

Dat zegt hij, maar hij bedoelt: ik kan mezelf verzorgen. Ik maak mijn eigen eten klaar. Ik ben georganiseerd en wie weet misschien wel zuinig. Hij plakt er een lachje achteraan. Een aantal keren knikt hij met zijn hoofd alsof het zich daar nog eens allemaal in afspeelt. Het is de fierheid waarmee hij deze informatie deelt, die mij treft. De hele aflevering lang hoor ik niet meer wat deze ouderen zeggen, maar zie ik vooral wat ze niet zeggen. En dat is veel. Dat is een leven.

Ik zie ze schuifelen in de winkel. Ik zie ze traag autorijden en naar leesbrillen zoeken. Met hun grijze koppen, de plooien in hun gezicht, hun grote neuzen en dunne monden. Ik zie ze fier zijn op wat ze kunnen. Het zijn net mensen.

Nieuw: krijg nu gratis tips over niet te missen series en tv-programma's met DM Zapt in Messenger.

Dossier DM Zapt
Dossier DM Zapt

De Morgen kijkt televisie.

Lees alle artikels

nieuws

zine