Vrijdag 30/10/2020

MuziekPlaten van de week

Zwoel, hijgerig en bloeddoorlopen: deze platen moet je beluisteren

Beeld DM

PJ Harvey bewijst dat ruwe diamanten een heuse schatkist kunnen opleveren en Fontaines D.C. laat klam ongemak door je bloedbaan gieren. Dit zijn de beste albums van de week.

PJ Harvey - Dry - Demos ****

In 1992 prijkte Dry zowat overal bovenaan de eindejaarslijstjes. Het debuut van Polly Jean Harvey was van een brutale, extreme intensiteit, omdat ze dacht dat haar eerste kans ook meteen de laatste zou zijn. Ontdaan van ontstoken gitaren en mokerdrums, blijven de demo’s van Dry verrassend overeind. Even boos als wanhopig klinken songs als ‘Sheela-na-Gig’, ‘Joe’ of ‘Hair’. Rauw als een open wonde zijn ‘Dress’ of ‘Oh My Lover’ dan weer, zelfs al zijn deze versies meer intimistisch, dromerig en mysterieus. Maar ook deze blauwdrukken staan nog bol van onrust, vruchteloos verlangen en afwijzing. En zelfs al is Harvey’s gitaarspel wat schetsmatig, blijft de intensiteit te snijden. 

Beeld DM

Fontaines D.C. - A Hero’s Death ****

Waarachtigheid stroomt in gulpen uit de poriën van A Hero’s Death. Dat is klepper nummer twee van Fontaines D.C. : een Ierse band, punk as fuck, die het bovendien niet nalaat om langs de neus weg James Joyce te citeren. Deze opvolger van het schuimbekkende Dogrel, dat vorig jaar een postpunk-renaissance mee vorm gaf, voelt even bloeddoorlopen aan als die eerste collectie songs. Alleen vertragen deze Dubliners het boeltje bij wijlen om als bevroren de kilste bries te inhaleren. In ‘I Don’t Belong’, ‘Love Is The Main Thing’ of ‘You Said’ giert klam ongemak door de aderen en weergalmt het spleen van Nick Cave en de dronken nonchalance van Pete Doherty. 

Beeld DM

Jessy Lanza - All The Time ****

Als zangeres haalt Jessy Lanza de mosterd bij de Janet Jackson uit de nineties en bij Aaliyah: soulvolle, onderkoelde partijen, niet zelden fluctuerend van zwoel-hijgerig naar een etherische falset. De minimalistische analoge elektro die de Canadese erbij verzint, ademt de jaren tachtig enigszins, evenals het introspectiefste uit de Detroittechno. Op dit derde album vertrouwt ze opnieuw op producer Jeremy Greenspan (van Junior Boys) die op onevenaarbare wijze haar melancholie met de grooves verzoent. Samen baren ze kwieke, goedgemutste meta-pop zoals ‘Lick In Heaven’ waar hartstocht de ironie versmacht. Of geile robotfunk zoals ‘Face’. Zo fris doet weinig hedendaagse popmuziek aan. 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234