Zaterdag 16/01/2021

Luistertips

Zweedse nozems en cowboys bij zonsondergang: dit zijn de platen van de week

De plaat 'Welfare Jazz' van Viagra Boys.Beeld rv

Als trap-rap aan het plafond zit, wie neemt dan de lift naar boven? Hebben de hufters gewonnen? En hoe ga je elegant om met de dood van je eigen kind? Het jaar start met evenveel vragen als knappe albums.

Viagra Boys - Welfare Jazz ****

De hufters hebben gewonnen, denk je weleens als je de internationale politiek onder de loep neemt. Het type onvervaarde, zich aan racisme en seksisme lavende klootzak heeft bij dezen een soundtrack: ‘Ain’t Nice’, een verrukkelijk bot punkdeuntje waarin de frontman Sebastian Murphy met zijn lompe poten door de porseleinwinkel dendert. “I’ll borrow your stuff and never put it back / I’m kinda hungry, can you get me a snack?” Het is geen Leonard Cohen, laat staan Nick Cave. Maar wát een bak! Elders snauwt hij langs kaduke, The Fall-achtige grooves of verleent een pesterige sax de songs van deze Zweedse nozems bij momenten een vleugje James Chance. De lol eindigt op dit tweede album dan weer met een gammele countrysong, ‘In Spite of Ourselves’ van John Prine.

Steve Earle & The Dukes - J.T. ****

Beeld rv

Minder gammel klinkt de country van Steve Earle, al is zijn hart gebroken. In augustus vorig jaar liet zijn zoon Justin Townes het leven na een overdosis coke en fentanyl. De beste songs die junior schreef krijgen postuum een nieuw leven op deze plaat. Opvallend veel gelijkenissen in beider werk, al leek het muzikale palet van zoonlief iets meer bescheiden en lag de klemtoon in diens teksten eerder op snedige humor en rauwe kwetsbaarheid. Makkelijk kan het niet geweest zijn voor de vader om deze songs in te blikken. Maar onbevreesd ziet hij zijn tomeloze verdriet onder ogen, het mooist nog in de hartverscheurende epiloog ‘Last Words’ die Steve zelf schreef. Blijkbaar waren “I love you” de laatste woorden die beiden wisselden. Een troostende gedachte waarmee je deze veel te vroeg gesneuvelde americana-cowboy de zonsondergang tegemoet laat draven.

Playboi Carti - Whole Lotta Red ***

Beeld rv

Sinds Migos en Rae Sremmurd de trap-rap resoluut de mainstream inkopten, muteerde het bastaardgenre nooit op een wijze die de kern aantastte: ratelende hihats, kurkdroge snares, loodzware aardbevingbassen en een rapflow die eerder met een epilepsieaanval kan worden geassocieerd dan met Rakim. Zit de trap aan het plafond? En wie neemt dan de lift naar boven? Misschien Playboi Carti wel, op voorwaarde dat de derde studioplaat van deze Atlanta-rapper als springplank naar de toekomst dient. Toegegeven, zijn hortende vertolkingen zijn geen spek voor ieders spek, maar in combinatie met de fenomenale productie – u zou de speakers van onze lowrider eens moeten zien trillen – werkt het boeltje prima. Carti misbruikt de trapformule slim. Of hij een blijvertje is, zal moeten blijken.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234