Donderdag 18/07/2019

Review

'Zwarte Woud forever': Een warm pleidooi voor hoop ****

Het Theaterfestival toont niet alleen een best-of van voorstellingen uit het reguliere circuit, maar brengt ook jong en beloftevol werk onder de aandacht van het brede publiek. Met haar innemende kerstsolo over het einde van de wereld zal Suzanne Grotenhuis alvast menig wat zieltjes tot het theater, of op zijn minst tot elkaar, bekeren.

Het is al na tienen wanneer we de Sint-Jan Baptistkerk in Molenbeek worden binnengeleid. Op een tafeltje ligt een stapeltje wollen lamatruien. "Voor wie het straks koud krijgt," glimlacht de Nederlandse theatermaakster Suzanne Grotenhuis ons toe. De onbekende hand die je in de lange mensenketting onderweg naar de tribune vasthoudt, voelt even vertrouwd en veilig als die van die éne geliefde aan wie je met weemoed terugdenkt. Die plotse opflakkering van verbondenheid blijkt na zeventig minuten helemaal niet zo toevallig, maar de voorbode van een bijzondere voorstelling waarin één frêle meisje met een berenmuts en sneeuwlaarzen aan doet wat theater zo goed kan: mensen samenbrengen. Als een Noorse, dik ingeduffelde familie die elkaar warm houdt terwijl de wereld buiten vergaat. Terwijl ijsschotsen smelten door de opwarming van de aarde, high tech bunkers het nieuwe gat in een markt van angst zijn, jong en oud hun eenzaamheid virtueel ontduiken en overheden de kunsten onder embargo plaatsen wegens "niet materieel rendabel" genoeg. Intiem tegen elkaar aan gedrukt wordt de Brusselse artdecokerk - waar de stroom strategisch is uitgevallen als was de Apocalyps al ingeslagen - de redplaats van een gemeenschap die zichzelf bij monde van Grotenhuis opnieuw uitvindt.

'Zwarte Woud forever' heeft niet minder dan de ambitie om een heuse kerstboodschap te verkondigen. Daarvan getuigen bij uitstek de tientallen misvormde en dus onverkoopbare kerstbomen die in de ontruimde kerk uitgestald staan en die bij de première vorig jaar in december ook werden verkocht om de misgelopen subsidies voor het project te compenseren. De doordachte inzet van het decor hekelt niet alleen het hakbijleffect van de crisis en het brede milieu- en overconsumptievraagstuk dat Grotenhuis aanraakt, maar vormt tegelijk een treffende metafoor voor het lichtend stipje in de duisternis dat 'Zwarte Woud forever' in tijden van sociale onthechting wil zijn. In een dramaturgisch strak opgebouwde monoloog waarbij Grotenhuis gretig plukt uit kleine anekdotes uit haar eigen leven - en het is dat soort betrokkenheid die een publiek écht doet luisteren - maakt ze komaf met het verlammende doemdenken dat onze tijd beheerst, in ruil voor een verscherpt bewustzijn dat uitgaat van nieuwe mogelijkheden en het geloof in "samen beter". Want als de wereld vergaat, dan kunnen we maar beter duosurvivalpakketten maken en samen droge koekjes vreten. Toch? Grotenhuis' fijnzinnige humor en ontwapenende, perfect getimede spel dat dan wel gevoelig, maar nooit klef wordt, doen zelfs de grootste scepticus vergeten dat het nog maar september is en de sprookjesachtige Coca-Cola treinen nog veilig op stal staan. Op die manier mag het gerust elke dag Kerst zijn.

 
'Zwarte Woud forever' heeft niet minder dan de ambitie om een heuse kerstboodschap te verkondigen.

Gezien op 2/9. Nog te zien op 4/9 om 22u op locatie in Molenbeek (Sint-Jan Baptist Voorplein). Daarna op tournee langs 27 cultuur- en gemeenschapscentra in Vlaanderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden