Dinsdag 07/04/2020

DM ZaptFrederik De Backer

‘Zou het aan de carburator kunnen liggen, wat dat ook moge zijn?’

Rust Valley Restorers.Beeld Netflix

Frederik De Backer zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: Rust Valley Restorers op Netflix.

Mijn eerste wagen kostte 200 euro. Een mosgroene Toyota Starlet uit 1995, even oud als mijn vriendin en dubbel zo luid, die me overal bracht. Duitsland, Italië, Kroatië, Hongarije, maar toch vooral Garage De Toekomst in Welle. Hoe vaak ben ik in die rijdende doodskist niet onvervaard De Toekomst tegemoet gereden?

Het ding had zelfs geen radio toen ik het kocht. Het enige beetje elektriciteit dat door zijn carrosserie stroomde, werd besteed aan licht. Vanaf 60 kilometer per uur werd elk gesprek een beproeving, leek het alsof de deuren er zouden uitvallen en het geheel zou opstijgen als een tuinhuis in een wervelstorm. Ik heb vijf keer mijn eigen deur moeten forceren om met een geïmproviseerde, uit ijzerdraad gefabriceerde hengel de sleutel, die zelfs geen plastic omhulseltje had en eruitzag als die van een voordeur, uit het contact te vissen.

Het is de beste auto ooit gebouwd.

Mijn garagist zei het ook, en hij kende hem beter dan eender wie. Het was een van de laatste wagens waaraan je nog ouderwets kon sleutelen, zonder je druk te hoeven maken over al te veel elektronica en boordcomputergedoe. Gewoon als een wildeman tekeergaan met hamer en beitel – en de innige wens om iets of iemand helemaal naar de kloten te stampen.

Hetzelfde geldt voor de wagens in Rust Valley Restorers, Netflix’ antwoord op DDT Oké Cars, maar dan draaglijk. Mike Hall had ooit een bouwbedrijf, maar knapt nu oldtimers op met zijn zoon en beste vriend. Mike zelf ziet eruit als een bejaarde surfer, dreadlocks incluis, en Avery, de beste vriend, als een besnorde Danny DeVito, kaal met lang haar. De zoon ziet er normaal uit, en wordt dus links liggende gelaten.

Het programma verschilt in geen enkel opzicht van het soort restauratievehikels waarin zenders als National Geographic en Discovery Channel bij gebrek aan overgebleven natuur op deze aardbol grossieren – in tegenstelling tot de grote oliebedrijven schakelden zij wél tijdig over op herbruikbare koopwaar. Zoals in elk van deze programma’s zijn zowel klok als klanten ongeduldig en loopt er heel wat mis, maar klaren alle gezichten op wanneer alweer een nieuwe klomp verfrommeld staal tot diamant is gepolijst. Alsof het in een script stond.

Waarom blijf ik dan kijken? Omdat ik als 32-jarige baardaap inmiddels word geacht volwassen te zijn en íéts met mijn handen te kunnen, al was het maar het pluis uit mijn gestaag dieper wordende navel te pulken. Het is toegeëigende kunde, knutselen vanop afstand. Alsof ik er vanonder mijn fleece dekentje met in smeerolie gesopte handen bij mag staan en opmerken dat het misschien aan de carburator ligt, wat dat ook moge zijn.

Of misschien omdat ik een groot kind ben en terugverlang naar makkelijker tijden. Toen geluk nog op de bodem van een doos Lego lag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234