Woensdag 11/12/2019

Lokerse Feesten

Zondig genot in de zondvloed: zo goed was dEUS op de Lokerse Feesten

dEUS op de Lokerse Feesten. Beeld Illias Teirlinck

Voor een pogo in poncho of Britpop in de Engelse miezer moest je vrijdag afzakken naar Lokeren. Zowel dEUS als Manic Street Preachers en Goldfox dwongen je tot vrijwillig ballingschap op de Grote Kaai. Dat Kasabian een slag in het water zou zijn, was helaas te voorspellen. Maar verder viel je van de regen in de huppeldepup.

’t Is moar nen bruinen”, hoorden we een local in Lokeren sakkeren. Racistische oprisping? Niets van. In het plaatselijke patois betekent die zin kennelijk zoveel als: de zon stelt zich op als een beschroomd muurbloempje achter grauwe wolkensluiers - dankjewel Linde Merckpoel om ons ter wille te wezen als vertaler-tolk en ervoor te zorgen dat Unia niet moest uitrukken. 

De hemel bleef vrijdagavond inderdaad hardnekkig vasthouden aan nukkige luimen, om dan met een sardonisch genoegen én een feilloos gevoel voor timing de sluizen te openen tijdens de meest spectaculaire hoogtepunten in de set van dEUS.

dEUS op de Lokerse Feesten. Beeld Illias Teirlinck

Bloemlezing en broeierige trip

Terwijl ‘Instant Street’ briljant van de rails denderde tijdens de outro, werd je kloffie kletsnat onder het juk van een haastig opgetrommelde wolkbreuk. Al was zelfs die plensbui niéts in vergelijking met de haast apocalyptische stortbui die ‘Nothing Really Ends’ ironisch genoeg tot een prematuur eind dwong. Jammer dat dEUS na zijn geamputeerde set op Werchter Classic alwéér vroegtijdig moest afdruipen, maar eigenlijk mocht je deze keer écht niet zeuren. Op Lokeren garandeerde de bende van Barman een prachtig gestileerde set, die kon tellen als briljante bloemlezing (van ’Hotellounge’ tot ‘Quatre Mains’) maar ook als broeierige trip. En jà: ‘Suds and Soda’ werd dit keer wél tot het glorieuze eind gebracht.

De lucht oogde grauw en overtrokken, maar dEUS was in Lokeren die éne heldere bliksemschicht, die het plein elk moment in lichterlaaie kon zetten. Op slag negeerde je alle overwaaiende buien, terwijl ‘Fell off the Floor, Man’ als een kat in het nauw wilde sprongen maakte. Of wanneer ‘Suds and Soda’ en ‘The Architect’ elektrische stoten stuurde doorheen het publiek. En misschien merkte je het ook aan de stuipen op je lijf: ‘Slow’ en ‘Roses’ werden gespeeld met een vuur dat je van die classics moést verwachten.

dEUS op de Lokerse Feesten. Beeld Illias Teirlinck

Twinkeling

We missen Mauro nog altijd, eerlijk gezegd. Maar enkel voor de vorm. Met Bruno De Groote heeft dEUS immers alwéér een begenadigde snarendrijver in de rangen, die de koortsigste solo’s uit zijn vingers tikt zonder dat je het gevoel kreeg naar een huurling te kijken. Een solidair gevoel schemerde doorheen de rangen op het podium. De twinkeling in de ogen van Barman blijft ons zelfs een dag later haarscherp voorstaan, zélfs doorheen de sluier van dikke regendruppels.

In Lokeren zag je een groep die zich de pleuris amuseerde, en je daarbij mee op sleeptouw nam tussen wereldsongs en waanzin.

Bad motherfucker

Eerder die dag was “tschaup de preut af” met Warhaus, dat in de vooravond tekende voor een loom maar onvoorspelbaar voorspel. Geluidsarchitect Jasper Maekelberg bleek in Lokeren verhinderd en vervangen door zijn geblondeerde lookalike Tijs Delbeke (we zijn bijziend, dus excuses voor de verwarring), die zich zowel over gitaar als schuiftrombone en xylofoon boog. Pascal Deweze stond dan weer in voor het soort vette baslijntjes dat we missen sinds Metal Molly kassiewijlen is, terwijl een extra bongospeler de ontwrichte schouder van de drummer mee hielp opvangen. “Give it up for the baddest motherfucker in showbizz”, loofde frontman Maarten Devoldere zijn onfortuinlijke percussionist. Maar wij hadden het eigenlijk nog méér voor de sympathieke bongo-bink.

Warhaus op de Lokerse Feesten. Beeld Illias Teirlinck

En voor Devoldere, die zijn bindteksten liet afhangen van zijn gevoel voor zelfspot en sarcasme. “If you want Warhaus, I’m not him”, kondigde hij gortdroog 'I'm Not Him' aan.

Elfendertig buitelingen

Devolderes gezicht werd zoals vaker getekend door een chronisch gebrek aan zonlicht en slaap, maar dat euvel compenseerde hij met een aan Gainsbourg schatplichtige jongens-charme. En een aanstekelijk je-m’en-foutisme, waarbij hij zijn orkest loodste doorheen elfendertig jazzy buitelingen en achteloos opgevatte classics. Zo kon je je meteen voorstellen dat het luilekker ingezette ‘Love’s a Stranger’ lang niet zou misstaan in de setlist van Balthazar. “You’re so hard to possess…. We’re a beautiful mess….Time after time” werd ingezet als droefgeestig mantra met het publiek, waarbij ‘Blood Like Wine’ je spontaan voor de geest kwam.

Wat een verschil met het afschuwelijke Kasabian dat routineus op sleehakken leek te lopen in de regen. Die anti-climax van de avond probeerden we dan maar te omzeilen door af te zakken naar de dansboîte, waar Goldfox op dat ogenblik ten dans draaide. Ritmes werden mer sloophamers ingezet, sissende zuigers en texturen zoals schuurpapier en staalwol leken je trommelvlies te tergen. Maar zodra je over dat meedogenloze geluidsvolume heen raakte, werd je meegesleurd in een maalstroom waarin Forest Drive West en Hendrik Schwarz zelfs de mankste benen in het juiste ritme kregen.

Kasabian op de Lokerse Feesten. Beeld Illias Teirlinck

Eenzelfde gevoel kreeg je bij Manic Street Preachers. De Welshmen maakten de laatste keren niet zo’n overweldigende beurt in ons land, maar in Lokeren leken ze hun versheidsdatum bewust te willen verlengen. Stoutmoedig openden ze met de classic ‘Motorcycle Emptiness’ om daarna doodleuk een resem gelijkaardige hits op je af te sturen. Die genereuze jukebox klonk op zijn best tijdens ‘Design for Life’ en ‘If you Tolerate this’, maar het was vooral het authentieke spelplezier van de groep die je “mee un tente” opzadelde, zoals wilde erecties in Lokeren worden geduid. Resistance is Futile heet de laatste van de Manics. Daar geloofden we eerlijk gezegd weinig van bij de release van die plaat. Maar op de Grote Kaai was weerstand effectief waardeloos. Goeie avond, natte avond. Die longontsteking had je wel veil voor een avond vol zondig genot en grandeur. 

Manic Street Preachers op de Lokerse Feesten. Beeld Illias Teirlinck
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234