Dinsdag 18/02/2020
Sam Louwyck.Beeld Bas Bogaerts

Filmblog

Zonder zijn vele tegenslagen was Sam misschien niet de geniale gek die hij nu is

Filmjournalist Kurt Vandemaele blogt elke dag zijn ongezouten mening, recht vanuit Gent.

Zo blij voor Sam. Zo ongelooflijk blij voor Sam. En ook een beetje ongerust. Als ze hem maar niet doodknuffelen, dacht ik, toen hij de cultuurprijs in ontvangst mocht nemen uit handen van Sven Gatz. Soms wil je wat goed is voor jezelf bewaren.

Je herinnert je wellicht ook nog de tijd dat de trappist van Westvleteren beter smaakte toen de hele wereld nog niet ontdekt had dat wat de paters daar in stilte brouwden het beste bier ter wereld was. Als iedereen het weet, dan is het gedoemd om kapot te gaan. Maar Sam niet, Sam krijgen ze niet kapot. Want wat Sam zo Sam maakt, is zijn koppigheid, zijn woede, zijn frustraties, zijn tederheid, het feit dat hij doet omdat hij in diep in zijn hart voelt dat we allemaal alleen zijn op de wereld. Zonder zijn vele tegenslagen was hij misschien niet de geniale gek die hij nu is.

Weinigen hebben meer klappen gekregen in het leven dan hij. Af en toe heeft hij er ook uitgedeeld, letterlijk soms, als hij weer eens een glas te veel op had. Een glas dat hij nodig had om de werkelijkheid te kunnen dragen en de volgende dag er weer met die oneindige gretigheid en gulle lach van hem tegenaan te gaan. Want Sam durft diep te gaan, in alles wat hij doet. Omdat je maar één keer leeft. Hij weet het beter dan wie ook. Zijn vader was een stuntpiloot. Diens vliegtuig stortte neer tijdens de laatste vlucht die hij zou maken. En alsof zijn dood niet erg genoeg was, spande de eigenaar van het vliegtuig een proces in tegen de familie. De moeder van Sam verloor alles wat ze had. En nog meer. Iets later geraakte ze haar dochter kwijt aan een hersenbloeding. Sam zijn enige zus. Intussen is ook zijn moeder niet meer. Maar Sam bleef dansen.

Kurt Vandemaele.Beeld Stefaan Temmerman

Hij was per toeval danser geworden. Terwijl hij aan de filmschool zat. Het besef dat je niet altijd woorden nodig hebt om te zeggen wat er moet gezegd worden. Jarenlang zei hij het met zijn lijf. En tussendoor zwierf ie. Hij had kind noch kraai en niemand hield hem tegen. Het was Tom Barman die hem via zijn geweldige clip voor 'Turnpike' duidelijk maakte dat hij met dat zo plooibare lijf ook voor de camera wonderen kon doen. De aanzet van een parcours dat hem uiteindelijk bovenaan die trappen in Cannes zou laten glunderen, aan de zijde van Monica Bellucci, die zich op ieder beeld aan hem vastklampte. Op iedere foto heeft ze hem vast, wil ze dicht bij hem staan. Zich warmen aan zijn authenticiteit, zijn hartelijkheid. 'Il Meraviglie' heette de film. 'The Wonders'. Het is zijn verhaal: de wonderen zijn de wereld niet uit.

Wat een parcours! Wat een mens! Misschien kan hij met de check van de cultuurprijs eindelijk dat gammele bakje vervangen waar hij zich al jaren mee verplaatst. Al moet hij misschien met zo'n wrak blijven rijden. Dat hij blijft proberen, zonder dat je weet of hij op zijn bestemming geraakt. Dat is wat hij doet: proberen. Heel hard proberen. Omdat hij het nooit zeker weet. Dat maakt hem zo intens, dat maakt hem zo goed. Je ziet hem vaak in kortfilms van beginnende durvers. Wie zijn nek uitsteekt, heeft zijn sympathie. Zo lag hij in 'De weg van alle vlees' een tegendraadse man te spelen die zijn laatste dag beleefde voor het spuitje van de euthanasie hem het leven uit zou helpen. Een kortfilm die hij absoluut wou doen, ook al had hij er geen tijd voor. Omdat hij er afgepeigerd moest uitzien op zijn sterfbed, bleef hij heel lang wakker. Tussen de scènes door lag hij op zijn sterfbed tegen een razend tempo Italiaans te leren. Want enkele dagen later moest hij naast Monica staan en moest zij hem kunnen begrijpen.

Hij heeft altijd het nuttige aan het aangename gekoppeld. Zoals nu ook zijn baard. Dat haar op zijn kin staat hem, maar zijn lief zou hem liever zonder zien. Maar binnenkort speelt hij een zeeman. In 'Cargo', de eerste langspeler van Gilles Coulier, de jonge, briljante maker van 'Bevergem'. Groot geworden met Sam, die zijn eerste kortfilm 'IJsland' mee naar Cannes hielp. Al wie willen te kaapren varen, moeten mannen met baarden zijn. Zijn lief mag het vervelend vinden dat die haartjes prikkelen, maar er moeten scherpe kantjes blijven zitten aan Sam. Een roos zonder doornen is geen roos.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234