Zaterdag 25/05/2019

DM ZAPT

‘Zomerrust’ is één van die met wrakhout bijeengetimmerde kisten die men beter niet had opgegraven

Gerda Marchand en Werther Van Der Sarren in ‘Zomerrust’. Beeld VTM

In DM ZAPT zet de tv-redactie van De Morgen de blik op oneindig. Deze week is Frederik De Backer aan de beurt. Vandaag over Zomerrust.

Het hoeft niet te verbazen dat in een decennium waarin FC De Kampioenen en De kotmadam werden aanzien als het nec plus ultra qua televisioneel amusement, er ook weleens iets aan een scenarist ontsnapte dat het inhaleren níét waard was. Hoe lollig ook, ooit ben je uitgelachen, hoe lang Mike en Guido daarvoor ook aan elkaars vinger hebben staan trekken.

Tegen 1993 stonden voornoemde topreeksen al goed op de rails, en wat overbleef aan flauwe zever kwam niet zelden uit de koker van Ruud De Ridder gedropen. Met Bompa, Chez Bompa Lawijt en Drie mannen onder één dak eiste hij zijn plaats in de geschiedenisboeken op zoals de builenpest dat zes eeuwen eerder ook had gedaan. Nietsontziend.

Panfluit

Omdat er tegen de Netflixen van deze wereld nu eenmaal niet op te tornen en uit zelfs de stoffigste mummie nog wat lijkvocht te persen valt, heeft VTM besloten haar archief online te zetten en er middels strategisch aangebrachte reclameblokken nog enige rendabiliteit uit te defibrilleren. Zomerrust is één van die door De Ridder met wrakhout en roestige nagels bijeengetimmerde kisten die men aan de Medialaan beter niet had opgegraven.

De reeks over het reilen en zeilen in een bungalowpark wordt gedragen door Werther Van Der Sarren, bijgestaan door kleppers als Waldo van het Melkhuisje en die ambetante uit Matroesjka’s. Elke aflevering wordt ingeleid door een panfluit, wat nooit een goed teken is, en de strijdkreet: “Sangriaaa!” Nadien weerklinkt een beangstigend vertrouwd in de oren klinkende introtune, drijvend op een marimbatisch enthousiasme dat enkel iemand die niet weet voor welke reeks hij die precies heeft geschreven, aan de dag kan leggen. En dan hebben we het hoogtepunt van de aflevering alweer gehad.

Louke Petoeke

De humor schuilt in het kleurenpalet van Van Der Sarrens garderobe, het tot orenbloedens toe herhalen van het koosnaampje ‘Louke Petoeke’ en de obligate dijenkletserij die een rosse haardos, drankzucht en een enthousiast uitgedragen homoseksualiteit met zich meebrengen. Tussendoor wordt er nog wat over gastactrices’ borst- en beenpartijen heen gekwijld, en voor je het weet ben je – middenin een sleutelscène – bij een fors maar ter reiniging der zinnen broodnodig reclameblok aanbeland. Zelfs in de emiraten pauzeert de beul weleens.

Het is zeker zo dat niet van elke acteur de opperste bezieling en metier mag worden verwacht – theater en televisie mag ook gewoon ontspanning zijn, zelfs voor de cast – maar het zou alle betrokkenen sieren mocht de lat structureel wat hoger worden gelegd. Het zijn de piramides die voor de eeuwigheid zijn bestemd, niet het schijthuis van de slaven die ze hebben gebouwd. Ook al was het ene voor een veel kleinere doelgroep bestemd dan het andere.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.