Maandag 30/03/2020

Filmrecensie

Zomerfilm met een kontenfetisj

Beeld RV

Op het filmfestival van Venetië waren heel wat recensenten in hun gat gebeten door de vele kontjes in Mektoub, My Love: Canto Uno. Nochtans is de handicap van deze sfeervolle zomerfilm niet het voyeurisme van Gouden Palm-winnaar Abdellatif Kechiche (La vie d'Adèle), maar wel de disproportionele speelduur van bijna drie uur.

In de bioscoop is de zomer al volop begonnen. Mektoub, My Love: Canto Uno neemt u mee naar het zonnige Zuid-Franse badstadje Sète, waar een groepje jongeren de dag (en de nacht) plukt op het strand, in de discotheek en in bed. Onze gids is de schuchtere Amin (Shaïn Boumedine), een jonge dromer die zijn studies geneeskunde in Parijs heeft opgegeven om scenarist te worden.

Zijn terugkeer naar zijn geboortestad betekent ook een blij weerzien met Ophélie (met actrice Ophélie Bau ontdekt Kechiche alweer een natuurtalent), het meisje op wie hij al zijn leven lang verliefd is, maar die hem onherroepelijk tot de friend zone heeft veroordeeld. Zij probeert op haar beurt haar affaire met playboy Tony (Salim Kechiouche) verborgen te houden voor haar verloofde, een militair die ergens ver weg op een vliegdekschip zit.

Stomende vrijpartij

Een verhaal waarin verlangen een hoofdrol speelt, en dat neemt regisseur Abdellatif Kechiche alweer erg ter harte. Het lichaam staat centraal. En het moet gezegd: weinig filmmakers die het zo erotisch in beeld weten te brengen als Kechiche. Echte seks is schaars in de film, ook al begint hij – in het verlengde van het zeer expliciete La vie d'Adèle – wel met een stomende vrijpartij. Voorts stelt Kechiche zich vooral op als een wellustige voyeur.

Niet alleen bevestigt de Frans-Tunesische regisseur opnieuw zijn liefde voor etende vrouwen – na de spaghetti schrokkende Adèle Exarchopoulos in La vie d'Adèle mag Ophélie Bau hier onder meer een bak aardbeien naar binnen werken – hij out zich ook als een enthousiaste kontenfetisjist. Hij brengt zo vaak en zo verlekkerd vrouwenbillen in beeld dat het belachelijk wordt. En als de camera niet laag genoeg kan om onder de minirokjes te gluren, dan zet Kechiche zijn vrouwen wel op een podium.

Op het filmfestival van Venetië werd Mektoub, My Love zwaar bekritiseerd om zijn male gaze. Maar helemaal gratuit is al dat geilen toch niet: Kechiche wil ons meesleuren in het standpunt van Amin, die droomt van liefde en seks, maar nooit tot de actie durft over te gaan. En dan maar toekijkt. Als de hele film een ode is aan natuur, energie, sensualiteit en vruchtbaarheid, dan is dat ook omdat alles wordt gefilmd door Amins bronstige filter.

Ellenlang

Helaas heeft het meanderende verhaal weinig meer om het lijf dan de vrouwen in de film. Een meeslepende protagonist kun je Amin bezwaarlijk noemen, en hij evolueert zo weinig dat er van coming of age amper sprake is. Oké, niet elke film heeft een strak scenario nodig – een sprankelende tranche de vie kan soms meer dan voldoende zijn. Maar moet dat dan bijna drie uur duren? Die ellenlange speelduur is voor dit verhaal buiten alle proportie.

Zoals de titel doet vermoeden, komt er nog een vervolg op deze film. Hopelijk houdt Kechiche het dan zoals hij zijn rokjes graag ziet: kort.

Mektoub, My Love: Canto Uno speelt nu in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234