Dinsdag 07/12/2021

Interview

‘Zijt gij die kerel van dat filmpke, Varkenskop, of zoiets?’

Matthias Schoenaerts en Michaël Roskam in Palermo. Beeld Diego Franssens
Matthias Schoenaerts en Michaël Roskam in Palermo.Beeld Diego Franssens

De een stond het voorbije jaar op de set met sterren als Kate Winslet en Ralph Fiennes, de ander werkt met Michael Mann aan een tv-serie voor HBO. Maar zet Roskam en Schoenaerts samen op een terras in Palermo, en de ambitie is duidelijk: je werk ernstig nemen, maar blijven lachen met jezelf.

Een slordige tien jaar geleden zaten Michaël Roskam en Matthias Schoenaerts samen in Corsica, waar ze net een kortfilm hadden opgenomen. Na de laatste draaidag liet Michaël iets vallen over een idee voor een filmscenario dat hij maar niet uit zijn hoofd kreeg. Iets met een veeboer. En hormonen. En een jeugdtrauma.
Het vervolg kent u.

Een decennium later zitten de heren in Sicilië, op het zonovergoten terras van een luxehotel in Palermo, om te praten over hun nieuwe film. Na weken jongleren met agenda's blijkt dit de enige plaats en tijd te zijn om het duo samen te brengen. Schoen aerts zit hier vlakbij op het kleine eiland Pantelleria voor de opnames van A Bigger Splash, Luca Guadag nino's remake van La piscine (met costerren Tilda Swin ton, Ralph Fiennes, Dakota Johnson). Michaël kan nog net even een weekend vrijmaken voor een retourtje Palermo, voor hij naar L.A. vliegt om zijn volgende filmprojecten te bespreken. Twee weken na het interview wordt het duo op de rode loper verwacht in Toronto, waar hun nieuwe worp in première gaat.

SCENE 1

De tuin van Villa Igiea, een luxehotel in Paler mo. Matthias komt aangewandeld, met zonnebril op de neus en fedora diep over het voorhoofd. “Michaël, come stai! How you doin' man!”
Michaël: “Matthias, wat een toeval! Wat doe jij hier?”
Matthias: “Ik kwam even naar dit kleine optrekje kijken. Een palazzootje kopen, waarom niet. Misschien kunnen we hier een kleine business opstarten. Jij hebt toch goeie contacten in de misdaadwereld, niet?”

Grote grijns, hartelijke begroeting.
Een interview met Michaël Roskam en Matthias Schoenaerts reduceren tot een tekst op papier is doodzonde. Dit is een script op papier, terwijl u eigenlijk de film zou moeten zien. Er zijn de setting, de props, de stemmen, de accentjes, de imitaties, de gestes. De kleine toneeltjes tussendoor, van twee mensen die van spelen en verhalen vertellen hun leven hebben gemaakt. Twee mannen die zichzelf hebben voorgenomen om dit gekke Hollywood-avontuur waar ze een rolletje in mogen spelen, zo licht mogelijk op te vatten.

SCENE 2

Intermezzo, tijdens het interview.
Matthias: “Wacht, zijt gij die kerel die dat filmpke heeft gemaakt? ‘Varkenskop’, of hoe heette het nu weer? Ik heb daar iets over gehoord. Niet slecht, naar 't schijnt.”

Michaël: “Valt wel mee. Alleen die hoofdrolspeler, die viel heel hard tegen.”

Matthias: “Die met zijn scheve blik? Ik snap niet dat ze die blijven vragen voor films, schandalig.”

Matthias bestelt lunch in vloeiend Italiaans. Voor de fotosessie straks heeft hij al een perfecte film noir-steeg gevonden in het centrum van Palermo. Matthias’ mama is ook naar Palermo gevlogen voor een kort bezoek, en de avond voordien hebben ze samen moederdag gevierd en de stad verkend. “We moeten straks even rondvragen wat het beste restaurant hier is. Iets dat je niet in de gidsen vindt, waar de ossobuco twintig uur heeft staan pruttelen. En daarna een stapke zetten. We gaan het leuk maken, hè. Niet?”

Maar eerst moeten we het dus even over die nieuwe film hebben. De allereerste Amerikaanse
studiofilm van een Belgische regisseur. The Drop.

Michaël Roskam: “Misschien leefde de verwachting dat ik nu plots alle registers ging opentrekken. Dat ik een peperdure Hollywoodfilm zou maken waarin de auto's door de lucht vliegen. Niet dus. Het is een film die teert op onderhuidse suspens, een character study.”

Matthias Schoenaerts: “Het is echt een acteursfilm geworden. Daar ben ik trots op.”

Matthias, zou je deze rol ook hebben aangenomen als Michaël niet de regisseur was?

Schoenaerts: “Dat is heel moeilijk te zeggen.”

Roskam: “Nee natuurlijk niet, moet je nu antwoorden. Het was mijn grote droom nog eens met die grote Roskam te mogen werken.”

Schoenaerts: (lacht) “Oké, zullen we heel het interview zeggen wat de ander graag wil horen? Deal. Maar serieus, in mijn beslissing om een rol aan te nemen, is de regisseur altijd doorslaggevend. Je kunt een steengoed scenario hebben en een fantastische cast, een middelmatige regisseur zal er een middelmatige film van maken. Misschien zijn er nog andere regisseurs met wie ik deze film ook had willen doen. Maar als Michaël me vraagt, aarzel ik geen seconde. Dat vertrouwen is totaal.”

“En heel eerlijk, ik zou een beetje geambeteerd zijn geweest als hij deze film zonder mij had gemaakt. Wist je dat het verhaal van The Drop al jaren teruggaat? Toen we in de aanloop naar de Oscaruitreiking in L.A. zaten voor de promotour van Rundskop, logeerden we samen in een appartement. We hadden net elk een agent, en kregen de eerste scripts toegestuurd. Ik herinner me hoe we daar in de zetel hingen. Ik was Robocop aan het lezen, en Michaël heeft me toen over een scenario verteld dat hij fantastisch vond. Dat was The Drop, nog onder de titel Animal Rescue. Twee jaar later belde hij me met het grote nieuws dat hij die film mocht draaien. Dat vind ik schoon, dat zo'n verhaal na vele omzwermingen toch weer bij hem was teruggekomen. Het was meant to be. En ik dacht ook meteen: oké, welke rol mag ik spelen?" (lacht)

Is het stout om te vragen waarom Matthias niet de hoofdrol speelt in 'The Drop'?

Roskam: “Twee jaar geleden was dat gewoon geen optie. Een film die zich af speelt in Brooklyn, met een Belgische regisseur en een Zweedse actrice (Noomi Rapace; red.). Dat is al allesbehalve evident voor een grote filmstudio in Hollywood.”

"Heel het Hollywood systeem is gebaseerd op sterren. Je hebt grote gevestigde namen nodig om een project gefinancierd te krijgen. Dat is zot hoor, hoe dat werkt. Op meetings met de producers hangen al die kopjes daar aan de muur. George Clooney, Brad Pitt, Michael Fass bender. ‘Voilà, wie zie je in welke rol, vul uw boodschappenmandje maar.’ Tussen die grote namen hing ook Tom Hardy, en Matthias paste daar perfect bij als antagonist.”

“Ondertussen is de situatie natuurlijk helemaal anders. Toen was Matthias nog upcoming talent, door de films die hij in de tussentijd draaide heeft hij een heel andere status bereikt. Het is een kwestie van tijd vooraleer ook hij met zijn naam films laat financieren. Maar dankzij hem kreeg ik de kans om twee premier league actors te casten in de hoofd- en bijrol. Dat genereuze is ook typisch Matthias.”

Schoenaerts: “Pas op, dat is heel zeldzaam. Grote sterren willen vaak geen aangever zijn voor de ander. Omdat ze de tegenspeler geen kans willen geven om te schitteren ten koste van zichzelf.”

Roskam: “De reden waarom mijn voorgangers het project niet rond hebben gekregen, is omdat ze niet de juiste man op het juiste moment konden strikken. David Cronenberg zou de film maken met Viggo Mortensen in de hoofdrol, maar door agendaproblemen is dat niet gelukt. Ik had meteen de juiste cast bij elkaar.”

Staat het voor jou al vast dat Matthias in je volgende project gaat meespelen?

Roskam: “Als er in een script een hoofdrol is voor een man tussen 30 en 40, dan is Matthias mijn nummer één. Dat zal altijd zo blijven.”

Schoenaerts: “Hebt ge da gehoord, mensen? Dat staat op tape, hè.”

Roskam: “Ik meen dat echt. Maar het zal nooit meer zo makkelijk gaan als nu. Uw agenda...”

Schoenaerts: “Voor u ben ik er altijd, Michaël. Altijd.”

Roskam: “Ja? Ook in de zomer van 2015?”

Schoenaerts: “Euh, nee. Dat gaat niet lukken.”

Off the record: in Matthias' agenda staat voor zomer 2015 een groot project genoteerd dat nog even geheim moet blijven.

Hebben jullie last van keuzestress? Als je één project toezegt, riskeer je altijd iets anders mis te lopen.

Schoenaerts: “Dat is soms lastig, ja. Maar het is vooral een luxeprobleem. En om het voor jezelf zo helder en eenvoudig mogelijk te houden, kun je maar één ding doen, en dat is op je gevoel afgaan. Mijn buikgevoel heeft me nog nooit in de steek gelaten. Ik heb maar één keer iets toegezegd waar ik niet 100% van overtuigd was, en die twijfel bleek later ook terecht te zijn. En nee, ik ga niet zeggen welke film dat was. (lacht) Ik zal ongetwijfeld nog vergissingen begaan, maar ik heb mezelf getraind om daar vooral niet te lang bij stil te staan. Leren loslaten. Blijven bewegen. Altijd vooruit.”

Roskam: “Gemiste kansen bestaan niet. Dat is de les die ik ook nu weer heb geleerd. Natuurlijk vond ik het erg dat Animal Rescue naar een andere regisseur ging, en toch kwam het script weer bij mij terecht. Je mag die dingen niet te krampachtig nastreven. Go with the flow.”

Het werd Matthias wel erg kwalijk genomen dat hij moest afhaken voor de film van Felix Van Groeningen.

Roskam: “Die berichtgeving was echt heel ongelukkig. Dat begint met: ‘Matthias moet project van Felix Van Groeningen laten gaan’, en in een mum van tijd wordt dat: ‘Matthias dumpt Felix’.”

Schoenaerts: “Het is niet waar dat ik een ander project heb verkozen boven de film van Felix. Mijn agenda zat gewoon te vol. Ik ben tot november bezet, en vanaf maart zit ik met een project dat zeven maanden zal duren en waarover ik nog even niks mag zeggen. In de vier maanden daartussen stonden vier films gepland. Dat gaat gewoon niet, als je alles met volledige inzet en focus wilt doen. Als je constant aan het eten bent, heb je geen honger meer. Ik moest een paar projecten laten vallen, om mezelf rust te gunnen. En dan besef je dat je niet voor iedereen goed kunt doen. Dat is pijnlijk. Maar voor alle duidelijkheid: soms moet ik ook internationale projecten noodgedwongen verlaten.”

Roskam: “In Hollywood gebeurt dat constant. Je bent verbonden aan verschillende projecten, en zodra de timing begint te schuiven moet je afhaken. Dat is de normaalste zaak van de wereld, alles verandert daar constant. Als je dat soort dingen persoonlijk gaat nemen, maak je jezelf heel ongelukkig. Ik wil voor elk project met Matthias werken, maar ik weet ook dat ik niet altijd op hem zal kunnen rekenen.”

“We hadden het daarnet in de taxi nog over ‘Entourage’, de HBO-serie over een opkomende acteur in Hollywood. Het hoofdpersonage moet de hoofdrol in de platte actiefilm ‘Aquaman’ aannemen, terwijl hij eigenlijk een kleine independent film wil doen. Kan jullie zoiets ook overkomen?”

Schoenaerts: “Ik ben 100% vrij in het kiezen van mijn rollen. Ik vraag wel advies van een paar mensen om me heen, maar de beslissing ligt bij mij.”

Roskam: “Je kiest zelf waar je ambitie ligt: wil je zo snel mogelijk een grote ster worden en veel geld verdienen, of wil je goeie films maken? En natuurlijk moet je dat strategisch slim aanpakken, maar daar heb je een agent voor. Ik ben een product, en mijn agent verkoopt mij aan de juiste projecten. In Europa wordt film nog gezien als een kunstvorm. In Hollywood is het een business. Daar moet je mee kunnen omgaan.”

Schoenaerts: “Komaan, bij ons is film toch ook pure business. Daar maak ik mij echt geen illusies over.”

Roskam: “Toch, ik zie dat als een fundamenteel verschil. Bij ons worden films gefinancierd door bijdragen van de hele maatschappij. De persoon die geld krijgt om een film te maken, is baas over de film. In de States is het omgekeerd. De persoon die geld gééft om een film te maken, is de baas. Dat is niet beter of slechter, maar het beïnvloedt wel de manier waarop je een film aanpakt. Tijdens het maken The Drop wist ik heel goed dat ik rekening moest houden met de visie van de studio en daar horen dan ook wat compromissen bij. Je kunt niet even de eigenzinnige artiest gaan uithangen zonder overleg.”

Schoenaerts: “Ik had in L.A. een afspraak bij een grote studiobaas, die me al verschillende keren een groot project had voorgesteld. In de gang hingen allemaal filmposters, met daarop in grote cijfers de opbrengst van elke film. Dat zegt alles. Ik wil daar als acteur zo los mogelijk van staan. Als je gaat nadenken over je marktwaarde, en business en strategieën, dat verlamt alles. De essentie is nog altijd: op de set staan. Spelen. De dynamiek tussen regisseur, acteur, camera. Je job als acteur blijft altijd dezelfde. Wat er gebeurt tussen ‘action’ en ‘cut’, dat is voor mij het enige dat telt. Heel de machine daarrond, daar wil ik niet te hard mee bezig zijn.”

Verklaart dat ook waarom je zo honkvast in Antwerpen blijft?

Schoenaerts: “Ik ben graag in Antwerpen, ik hou echt van die stad. Ik wil niet heel de tijd in L.A. vertoeven en elke dag honderd regisseurs en producers en acteurs tegenkomen. Hollywood moet iets bijzonders blijven. Ik wil die verwondering houden, en dat gaat niet als je daar elke dag middenin zit.”

Michaël, jij lijkt veel meer van het leven in L.A. te genieten.

Roskam: “Ik zou er misschien wel een periode willen wonen, ja. Het is soms een heel harde plek, en ik ben blij dat dit succes me niet is overkomen toen ik twintig was, dan ben je een vogel voor de kat. Maar ik begin nu het systeem een beetje te kennen, ik wil ontdekken wat mijn mogelijkheden zijn... En als het niet lukt, kan ik altijd terugkomen. Dat voordeel hebben wij. Ons leven hangt er niet van af.”

SCENE 3

Valavond, in een taxi van het hotel naar het centrum van Palermo.
Taxichauffeur: “Where are you from?”
Michaël: “Belgium.”
Matthias: “Not me. I'm from Uganda. I look a little different, but I'm from Africa.”
Michaël: “He's a dangerous criminal who escaped. We were sent by Interpol to chase him and bring him back to prison.”

Een minuut later zal Matthias in het Italiaans aan de chauffeur uitleggen dat het maar een grapje was. Dat hij eigenlijk een professioneel tennisspeler is, en wij een team van reporters dat hem volgt in de aanloop naar een groot toernooi.

Wanneer hebben jullie elkaar voor het eerst ontmoet?

Schoenaerts: “Tijdens een auditie voor een kortfilm van Michaël, One Thing to Do. Ik was toen net bijna gestorven, straf verhaal. Ik had een peritonitis gehad, een gesprongen appendix. 's Nachts was ik op de spoed binnengebracht in kritieke toestand en direct geopereerd. Heel erg op het nippertje. Een week later, ik kon nog niet eens stappen, kwam Michaël bij mij thuis zodat ik auditie kon doen. Ik zat daar als een kreupele, ik crepeerde van de pijn. Hij dacht waarschijnlijk dat ik aan het acteren was, dat paste goed bij die rol.”

Roskam: “En ik maar denken dat ik daar een natuurtalent aan het werk zag.”

Schoenaerts: “Sindsdien zijn we vriendjes voor het leven. We zijn toen gaan filmen op Corsica. En die laatste dag van de opnames, na een paar pintjes te veel, heeft Michaël mij het idee van Rundskop gepitcht. En dit zeg ik nu niet omdat de geschiedenis mij gelijk heeft gegeven, maar ik wist direct: dat wordt iets heel bijzonders.”

Hoe kijken jullie terug op het ‘Rundskop’-avontuur? Die film was voor jullie beiden een scharniermoment.

Roskam: “Nu de nieuwe film er is, voelt het als een afgesloten hoofdstuk. Maar de impact is enorm geweest. Ik besefte deze zomer dat het vier jaar geleden was dat ik nog op vakantie ben geweest. Door die oscarnominatie is heel mijn leven in een stroomversnelling geraakt.”

Schoenaerts: “Voor mij is Rundskop vooral het bewijs van wat je kunt bereiken als je heel lang met een extreem doorgedreven focus naar iets toewerkt. Michaël heeft zes jaar aan dat scenario gewerkt, ik ben al die tijd ook met die rol in mijn hoofd bezig geweest. Alle liefde, alle aandacht, alle energie die jarenlang in dat project is gestoken, dat is echt ontploft toen die film uitkwam. En het publiek heeft dat op een of andere manier gevoeld. Die film is zo gebald en uitgepuurd omdat de opbouw zo sterk is geweest. Snap je wat ik bedoel? (met Scorsese-accent) Or am I talking out of my ass right now?”

Roskam: “Achtzaamheid, dat vind ik een belangrijk woord. Respect, focus, aandacht, liefde, geduld... Dat zijn heel ouderwetse deugden, die in deze tijd belangrijker zijn dan ooit. Dat is als Cézanne die een appel schildert. Die heeft daar jaren naartoe gewerkt, om die appel precies zo te schilderen en niet anders.”

Schoenaerts: “Ik beschouw het als onze plicht om niet lichtzinnig met die dingen om te gaan. Vrijblijvendheid doodt de kunst. Een film als Rundskop, die heeft impact omdat het mensen emotioneel en zintuiglijk bij het kruis pakt. Films, musea, concerten: daar moet elektriciteit in zitten. Zuiver intellectuele bevrediging, dat is niet genoeg voor mij. Als toeschouwer moeten mijn zintuigen geprikkeld worden, ik moet een zindering voelen, anders is het saaie troep.”

Roskam: “Matthias is een van die acteurs die elektriciteit op de set brengen. Ik kan dat moeilijk omschrijven. Dat is een vorm van energie. Ik kan Matthias regisseren met mijn ogen toe. Zijn we nu te esoterisch bezig? Straks stijgen we nog op.”

Schoenaerts: “Heeft iemand MDMA in die koffie gedaan, of zo? Echt, dit is de essentie. Film is een heel logge machine. Alles is afgesproken: de locatie is tot in de puntjes voorbereid, het script ligt vast, de timing is heel strak. Er is niets spontaan aan filmen. Hoe zorg je er dan voor dat er toch elke keer iets fris en verrassend gebeurt? Dáár draait het om. Er zijn acteurs die elke zin en elke expressie keurig hebben ingestudeerd. Dat is bullshit. Ben je echt aanwezig, grijp je het moment? Daar gaat het om. Ik vind dat een bijna spiritueel uitgangspunt.”

SCENE 4

Een fotosessie in hartje Palermo, een donker steegje wordt een ingebeelde catwalk. Matthias is een verwijfde stylist en geeft Michaël aanwijzingen. Hij doet modelposes voor, schudt met zijn achterwerk. “Schatje, wat dus heel belangrijk is: je zet uw linkervoet voor uw rechtervoet, en daarna rechtervoet voor uw linkervoet. En altijd vooruit. Spelen met de camera, magie schat!”

Matthias, waarom is Michaël volgens jou een goeie filmmaker? Je mag hem even ongegeneerd lof toezwaaien.

Schoenaerts: “Michaël kan het banale episch maken, dat is cinema! Door een uniek perspectief de realiteit intensifiëren. Michaël gebruikt daar geen gimmicks voor. Stijl en genre zijn bij hem nooit een doel op zich, hij gebruikt het als een middel om zijn visie weer te geven op la condition humaine.”

En omgekeerd Michaël, wat maakt Matthias een steracteur?

Roskam: “Dat is zo'n complex fenomeen, dat is onmogelijk uit te leggen. Hij belichaamt iets waar we eindeloos personages uit kunnen putten, een soort archetype dat mij en anderen inspireert. Omdat zijn energie de toon zet. Laat het me anders uitleggen. Ik heb ooit aan Sint-Lukas een gastcollege gevolgd van Dirk Lauwaert, over het fenomeen ‘fotogenie’, de magie van de camera. Er zijn mensen die hier zo voorbijlopen zonder dat je hen opmerkt, maar als je ze op foto ziet, kun je je ogen er niet van afhouden. Iemand heeft het of heeft het niet. Marilyn Monroe was daar een mooi voorbeeld van. Die was altijd juist, daar kon je geen slecht beeld van maken, heeft fotograaf Henri Cartier-Bresson ooit gezegd. Nu, als je dan ook nog eens het echte talent hebt om te spelen? En de onmisbare vlijt en toewijding, zoals Matthias? Dan krijg je begeestering en magie. Dan krijg je genie.”


Matthias, wanneer wist jij dat je ‘het’ had?

Schoenaerts: “Hmm. Dat is iets waar ik nog nooit bij stilgestaan heb.”

Roskam: “Je moet dat toch op een bepaald moment beseft hebben, zelfs als kind. Ik zie dat meteen, op die oude wazige foto's van jou met je vader in ‘De kleine prins’. Dat is niet zomaar een kereltje dat samen met papa eens mag optreden. Daar staat iemand met een uitstraling, iemand die ‘het’ heeft.”

Schoenaerts: “Ik herinner me dat we bij het publiek iets heel sterk teweegbrachten, dat wel. Uit de reacties van de buitenwereld leid ik af dat ik bepaalde kwaliteiten heb. Maar ik wil dat niet gaan analyseren. Je hebt dat toch niet in de hand. Een te sterk zelfbewustzijn, dat is heel nefast. Als je als acteur te hard bezig bent met je talent of je uitstraling of je looks, dan ga je de mist in. Ook voor jezelf blijf je best onvoorspelbaar.”

Roskam: “Volgens mij kun je ook niet zomaar op een dag beslissen: ik word acteur. Je bent dat of je bent het niet.”

Schoenaerts: “Sterker nog, ik wilde nooit acteur worden. Ik had een buitengewoon fascinerende vader, maar de meeste van zijn collega's vond ik een bende vervelende zeikers. Dat pseudogedoe, daar walgde ik van. Toneel spelen vond ik leuk, daar wilde ik wel van proeven. En voor ik het wist was ik films aan het maken.”

SCENE 5

Na het diner, de drukke uitgangswijk van Palermo.
Gedaan met spelen.

De stad rond ons heeft haar nachtkleed aangetrokken. Volle terrassen, een eindeloze stroom flanerende voorbijgangers, luid gepraat dat wordt overstelpt door nog luidere straatmuzikanten en het gegil van kleine kinderen die op dit veel te nachtelijk uur nog op straat spelen. Straatventers komen aan onze tafel bloemen, aanstekers, en wodkashots verkopen. We kijken naar de cinema rondom ons, en naar onze smartphones. Matthias, die de hele dag het gezelschap geëntertaind heeft, heeft net afscheid genomen van zijn mama. Hij is even stil. Tokkelt op zijn telefoon.

En terwijl Palermo rondom ons het leven viert, is er somberte binnengeslopen in de gesprekken aan tafel. De omgeving wordt steeds uitbundiger, de gesprekken worden ernstiger, intiemer.

Ergens tussen daiquirie nummer 3 en 4 is de dood mee aan tafel aangeschoven. Over Robin Williams gaat het even. En, onvermijdelijk, over ‘Jim’. James Gandolfini, die met The Drop zijn allerlaatste film afleverde, en zijn twee nieuwe Belgische maatjes ontredderd achterliet.

“Je moet dat verhaal vertellen, Michaël. Zo'n straf verhaal.”

Dat hij op een avond een goeie vriend uit België op bezoek heeft, en per sms verneemt dat Jim is overleden, vertelt Michaël. “Raf Keunen (componist van ‘Rundskop’; red.) en ik zitten in Brooklyn, wandelen naar Spring Street om de metro te nemen. Mijn hoofd staat er niet naar om uit te gaan, ik laat me overhalen om er toch nog eentje te gaan drinken. We passeren een paar zaken, en zetten ons uiteindelijk op het terras van een bar waarvan de lichtreclame een beetje kapot is. ‘Ear’ staat er in plaats van ‘Bar’. Heel toevallig wandelt daar een producer voorbij die ik ken. “Innige deelneming”, zegt hij. En ‘welcome to Jim's Place’. Hoezo? Bleek dat James Gandolfini daar om de hoek woonde. Het terras waar wij toevallig beland waren, was zijn local pub. Al Jims maten zaten daar samen.”

Een mens moet vooral niet te hard zoeken, soms kom je gewoon terecht waar je hoort te zijn.

Cheers to that.

“Wat denk je? Nog een rondje wodkashots?”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234