Dinsdag 15/10/2019

In memoriam

Zelden was er een artiest die zo zijn eigen pad bewandelde als Scott Walker (1943-2019)

Scott Walker in 1970. Beeld Getty Images

Van popster in de jaren zestig, geadoreerd door tienermeisjes tot avant-gardistische componist verantwoordelijk voor de meest compromisloze, ongrijpbare rock van de laatste 35 jaar. Dat is de zelfgekozen route die Scott Walker (76) bewandelde. Maandag maakte zijn platenmaatschappij 4AD bekend dat de zanger en componist, geboren als Noel Scott Engel, is overleden.

Walker laat een uitermate origineel oeuvre achter: van hitgevoelige, groots gearrangeerde pop met de Walker Brothers in de jaren zestig tot van iedere melodie gespeende, moeilijk doordringbare composities op albums als Tilt (1995) en The Drift (2006). Wie zijn werken doorneemt, valt van de ene verbazing in de andere. Zelden was er een artiest die zich zo weinig bekommerde om de wens van zijn publiek. Er gaapt een diepe kloof tussen zijn zorgeloos klinkende hits met de Walker Brothers in de jaren zestig (Make It Easy On Yourself en The Sun Ain’t Gonna Shine Anymore) en zijn latere solowerk.

In dat solowerk verwees Walker naar Srebrenica, de minnares van Mussolini en de gewezen Roemeense dictator Ceauşescu en zijn echtgenote. Hij wist duistere thema’s te verklanken in experimentele muziek met weinig houvast. Het enige ankerpunt bleef zijn karakteristieke opgeblazen bariton.

Maar hoe het grote publiek ook van hem vervreemd raakte, veel van zijn collega-artiesten adoreerden hem. Zo kwam David Bowie dankzij Walker op het idee nummers van Jacques Brel te zingen. En wist de Engelse Pulpvoorman Jarvis Cocker Walker zo ver te krijgen het laatste Pulp-album We Love Life (2001) te produceren.

Scott I t/m IV

Dichter bij conventionele popliedjes zou Walker, tot grote ergernis van veel van zijn fans, niet meer komen. Die moesten het doen met bijvoorbeeld de reeks magnifieke soloplaten Scott I t/m IV, die Walker tussen 1967 en 1970 uitbracht. Vier platen waarop Walkers kwaliteiten misschien het best tot uiting zijn gekomen: een prachtige donkere stem en een talent voor strijkersarrangementen vol betoverend mooie melodieën. Boy Child, Montague Terrace (In Blue) en The Seventh Seal (een ode aan de film van Ingmar Bergman) behoren tot de mooiste en best verzorgde popmuziek uit die tijd.

Het grote publiek hoorde toch liever de ­covers van Burt Bacharach, zoals hij die had gezongen met de Walker Brothers. De Brothers (een Amerikaans trio dat overigens helemaal niet uit broers ­bestond en van wie niemand Walker heette) werd vooral in het ­Verenigd Koninkrijk enorm populair. Het succes was zo groot, dat het drietal naar Engeland verhuisde. Walker is er altijd blijven wonen en werken.  Na zijn eerste solo-avontuur vond er in de jaren zeventig nog een reünie met zijn andere ‘broers’ plaats, die de groep met No Regrets in 1976 hun grootste hit opleverde.

Geluidscollages

Hoewel Nite Flites (1978) een sterk album was, hield Walker het daarna voor gezien, om pas zes jaar later terug te keren met het solo-album Climate of Hunter (1984), de eerste in een reeks steeds moeilijker te behappen platen. De muziek liet zich meer luisteren als geluidscollages dan als liedjes met een kop en staart.

De platen Tilt (1995), The Drift (2006) en Bish Bosch (2012) mogen dan geen popmuziek meer bevatten; beklemmend en soms aangrijpend zijn ze wel. En wie deze muziek niet kan verdragen kan zich nog altijd wenden tot de filmscores die Walker componeerde. Of bladeren in de door Walker samengestelde bundeling teksten, die vorig jaar verscheen onder de titel Sundog. Daarin staan slechts zeven liedteksten uit Walkers popjaren, terwijl zijn latere werk bijna integraal terug kan worden gelezen. Het geeft wel aan waar voor Walker het zwaartepunt in zijn werk lag.

Walker in 1960. Beeld Redferns
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234