Maandag 20/01/2020

Concertverslag

Young Fathers in de AB: de triomf van de dorpszotten

Alloysious Massaquoi van Young Fathers. Beeld Damon De Backer

Voor de passage van Young Fathers in de Ancienne Belgique is het woord overweldigend uitgevonden.

Toen Young Fathers er klokslag negen aan begon, was de Ancienne Belgique een concertzaal, lagen onze organen nog op de juiste plek en was er geen sprake van hoofdletsels. Een uur later liepen we rond alsof een bus ons zijdelings van de weg had gemaaid: compleet van de kaart.

Het begon al toen Alloysious Massaquoi, Kayus Bankole en Graham Hastings het podium betraden en broederlijk zij aan zij aan stonden, alle drie met een microfoon. Daar stonden ze dan, de volle minuut stoïcijns te wezen. Ze hadden nog geen noot gezongen, maar de stilte zei meer dan woorden.

En toen was het eindelijk zover. Kayus Bankole opende de deuren van de mallenmolen. “What a time to be alive”, herhaalde hij in een poging om ons naar Young Fathers’ universum te lokken. Het was geen optie om zijn avances af te slaan. Daarvoor was Bankole’s charisma onweerstaanbaar. Een propper in Salou zou veel van die man kunnen leren.

Beeld Damon De Backer

K3

‘Wire’ en ‘Queen Is Dead’ waren binnenkomers uit de duizend – flipperkasten waarin Shabazz Palaces, TV On The Radio en Sleaford Mods kriskras in het rond vlogen. ‘Toy’ uit Fathers' laatste plaat Cocoa Sugar was dan weer een zuiver popnummer, maar met de nodige weerhaken. Alle drie klonken ze verschillend, alle drie kwamen even hard binnen.

In het publiek nam de euforie met de minuut toe. Op het podium zaten drie volwassen mannen in drie verschillende trips: Kayus Bankole was half slangenmens, half dorpsgek; Alloysious Massaquoi predikte als een priester met lsd in het bloed en Graham Hastings was de vreemde vlerk die u na middernacht hoopt te ontwijken. Hoewel ze drie aparte shows leken te spelen, maakte union la force.

Studio 100 heeft K3, Studio 666 heeft Young Fathers. ‘Get Up’ – het ‘Piña Colada’ van de Fathers – was een lijflied voor verloren zielen, ‘Tremolo’ richtte honderden hartenkamers opnieuw in. Het Schotse trio presenteerde zich in de AB zoals een boyband hoort te zijn: schots, scheef, scherp. Met de neuzen in verschillende richtingen.

Beeld Damon De Backer

Fenomeen

Young Fathers doet niet aan bindteksten en koos ervoor om het publiek in een wurggreep te houden door in een ijltempo door zijn catalogus te fietsen. Mét resultaat: stilstaan was geen optie, naar adem happen evenmin. Vraag ons naar de mindere momenten van de avond en we zullen zwijgen. Vraag ons naar de hoogtepunten en we antwoorden zonder nadenken: ‘Shame’, ‘Wow’, ‘Rain Or Shine’, ‘In My View’ en ‘Get Up’.

Wat Massaquoi, Bankole en Hastings in de AB brachten was weird maar fascinerend, gek maar geniaal. Héérlijk hoe die drie over het podium kronkelden en hoe ze pop, hiphop, soul, punk, funk en gospel brachten zoals alleen Young Fathers dat kan. Met een slag van de molen, dat wel, maar popmuziek was zelden zo goed.

Young Fathers is een fenomeen waarover wij eindeloos kunnen lullen. Over hoe geniaal ze zijn – live én op plaat. Over hoe eigenaardig het is dat drie akelige mannen ons zo makkelijk in hun binnenzak kunnen steken. Wat we eigenlijk willen zeggen: ga Young Fathers live zien, en uw leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234