Zaterdag 25/01/2020

Yelle, de enige echte dancing Queen van Roskilde

Yelle. Beeld UNKNOWN

M.I.A. mocht dan (vrijdag) geprogrammeerd staan als afsluiter op het grote Orangepodium, de Franse Yelle overklaste haar zaterdag moeiteloos in de Odeontent. Ondanks de stortregens en de aanhoudende bliksems, kon ze de aandacht tot ver buiten de tentgrenzen het hele concert lang vasthouden. Dat maakt haar de enige, echte dancing Queen van het Roskilde Festival.

De Franse band trapte niet in de val van andere dancegroepen: hol geluid, ijl stemmetje, vlakke show. Niets van dat alles: de stem van 'Yelle' (Julie Budet) was helder als een klok en kwam mooi boven de muziek uit, geleverd door vaste groepsleden GrandMarnier (uitstekend op drums) en Tepr (keyboards). De lichtshow was gevarieerd en leuk, en het rode catsuit met luipaardprint dat de zangeres droeg maakte het geheel af.

Frans versus Engels
Geheel terecht werd elk nummer dan ook enthousiast onthaald, al lijken de Denen niet zoveel Frans te verstaan: wij konden niemand betrappen op meezingen met 'Je veux te voir' en zelfs niet met 'A cause des garçons'. Anderzijds: Yelle's Engels was ook niet foutloos. "Move your body body, let's dance!" en "We love you Denmark", veel meer kwam er niet uit.

Of de tent zo vol had gestaan zonder de stortbuien of dat de publieksopkomst net nog hoger was geweest, valt moeilijk in te schatten. Wel duidelijk is dat de doortocht van Yelle een daverend succes was, en daar hadden de donderslagen voor de duidelijkheid niets mee te maken.

Dit is het: The Orange Feeling
Wie er niet meer bij kon in de tent (ondergetekende incluis), was getuige van een wonderbaarlijk fenomeen dat Roskildefans trots 'the Orange feeling' noemen. Geen gezaag over regen, geen gemopper over het onweer, maar luid gejoel bij elke bliksem (die het hele concert lang de toffe lichtshow aanvulden) en op blote voeten rondhopsen in modderige plassen.

Eerlijk is eerlijk: het begon met twee enthousiastelingen, terwijl de rest nog braafjes met het hoofd stond te wiegen. Tegen de helft van de set was er al een rommelig treintje gevormd, en op het einde stonden 300 à 400 mensen wild uit de bol te gaan, naast de 5.000 fans in de tent. Er werd gedanst, gesprongen en gehopst dat het een lieve naam had, alle grijze wolken, regen en spectaculaire bliksems werden er prompt door vergeten.

Insane of Awesome?
Yelle werd overladen met extatisch applaus en oorverdovend gejoel, wat ze op haar Facebookpagina 'insane' noemt, maar wij liever 'awesome' noemen. Elk optreden dat we eerder die dag zagen, met uitzondering van een bijzonder stevige Arctic Monkeys, verviel in het niets.

Killing Joke deden nochtans hun best: hun hardrock klonk lang niet slecht, maar geïnspireerd of boeiend kon je het concert niet noemen. Het was te vroeg op de dag om het bizarre uiterlijk van zanger Jaz Coleman (een mix tussen Alice Cooper, Ozzy Osbourne en Rammsteinzanegr Till Lindemann) te appreciëren, en de Denen dachten er net zo over, want de Arena was amper halfvol. Natuurlijk: de Noren van Kaizer's Orchestra stonden op het hoofdpodium, en die konden wel de massa aantrekken.

In Odeon was het niet lang daarna tijd voor de Zweedse metalcoreband Soilwork. Die kon in het gezelschap op gemengde reacties rekenen: waar de ene nog apprecieerde dat ze hardcore en melodie combineerden, vond de andere ze inspiratieloos en saai. Ook Little Dragon verdeelde het team: geweldig, zo zegt de ene, slaapverwekkend zo zegt de andere. De mix tussen lounge en dansbare nummers was op zijn minst schizofreen te noemen. We zullen het er maar op houden dat je ervoor moet zijn of niet.

Dat gold ook voor de Berbergroep Oudaden. In Marokko lokken ze volgens de persmap miljoenenpubliek, in Roskilde amper 2.000 man. Hun tien minuten durende nummers, die bestonden een eindeloze, eentonig herhaling van woorden of korte zinnen, werkten dan ook al snel op de zenuwen. Het had tantrisch of bezwerend kunnen zijn, maar het tegendeel is het geval.

The ex with Roy Paci liet een betere indruk na. Hun exotische muziek paste bij het toen tropische sfeertje op de wei, al slaagden ze er niet in boven de middenmoot uit te stijgen. Dat gold ook voor Tv On the Radio, een band waar we nochtans veel van verwachtten. Hun poprock was echter zo vluchtig, dat je vergat waar je naar luisterde terwijl het nog bezig was. Altijd een slecht teken!

De derde dag op het Roskilde Festival was niet voor één noemer te vangen, een beetje zoals het weer dus. Wisselvallig, met zware tegenvallers en energieke opkikkers. We kijken al uit naar dag 4, met onder andere My Chemical Romance, Kings of Leon, Bring me the Horizon en Janelle Monae!

Elke De Pourcq vanop Roskilde Festival

 Move your body body! Let's dance!  
Yelle tegen het publiek in Roskilde
Yelle. Beeld UNKNOWN
TV on the Radio. Beeld GETTY
Een gelukkig koppel, toen de zon nog scheen. Beeld GETTY
In de gietende regen werd de liefde er niet minder op. Beeld GETTY
Beeld AP
Beeld GETTY
Beeld AP
Beeld AP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234