Dinsdag 14/07/2020

DM ZaptRonald Meeus

‘World Wrestling Entertainment’ blijft de veertienjarige in me naar bovenhalen

De gevechten zijn echt en brengen Ronald Meeus terug naar zijn veertienjarige zelf.Beeld zes

Ronald Meeus zet deze week in DM Zapt de blik op oneindig. Vandaag: de harde wereld van het worstelen.

“Ben je hier niet iéts te groot voor jongen?”, schamperde mijn geliefde enkele weken geleden nog, toen ze vanuit haar ooghoek zag dat ik weer naar dat lijpe World Wrestling Entertainment aan het kijken was. En jazeker: ik knip dat soms eens aan. Zonder enige schroom zelfs. Het cliché dat mannen grote kinderen zijn klopt voor het grootste stuk, en dat is – zolang ze zich maar niet gaan gedragen als grote etterbakken van kinderen – prima. Ook een ander cliché klopt: de showworstelaars die opdraven in Smackdown en Raw, twee worstelshows die commerciële zender ZES sinds vorig jaar in zijn programmatie stanst, zijn inderdaad een bende carnavalszotten die op elkaars muil slaan en elkaars ruggenwervels proberen te breken. So fucking what?

Ik weet ook wat achter al dat ‘entertainment’ zit, beter zelfs dan de gemiddelde kijker, onder meer omdat ik enkele jaren geleden een bezoek heb gebracht aan het WWE-trainingscentrum in het Amerikaanse Orlando. Voor wie hier nog aan twijfelt: die slagen, schoppen en back breakers die ze elkaar toebrengen zijn écht. Die lui doen elkaar soms flink pijn. In een vertrek naast de trainingshal staan constant een arts en drie kinesitherapeuten op stand-by om zere ledematen en spieren op te lappen. En wanneer die blessure ernstig is, te ernstig om hier nog mee door te kunnen gaan, komen er velen serieus in de shit: schrijnende gevallen van onderverzekerde showworstelaars die uiteindelijk berooid én fysiek andersvalide eindigen, zoals in de film The Wrestler (2008) of de recente VICE-docureeks Dark Side of the Ring, vallen helaas op meer dan twee handen te tellen.

Maar tegelijkertijd zijn er veel en veel schrijnendere dingen aan de hand op de planeet dan lui die een verkeerde levenskeuze maken in de Verenigde Staten, een land dat gebouwd is op dingen die bij aanvang wel een goed idee leken. WWE is een brok americana, net zo goed als Route 66, honkbal, hamburgers en Infowars. Je hoeft het er niet eens mee te zijn (en het is soms te gek voor woorden om dat wél te zijn), maar het hoort bij de nationale identiteit.

Ik kan mezelf bezwaarlijk een fan van het fenomeen noemen: ik blijf zeer sporadisch eens op WWE hangen wanneer het toevallig opstaat, en ken nauwelijks namen van worstelaars. Maar het haalt iedere keer wel een beetje de veertienjarige in me boven, die op zaterdagavonden in de late jaren tachtig wel steevast afstemde op Catch Américain-uitzendingen van de commerciële zender RTL. Ik herinner me een epische knokpartij tussen Hulk Hogan en Randy Savage, die aanvankelijk als een tag team twee andere halve zolen hun ledematen moesten kraken, onderling ruzie kregen, en die knokpartij zelfs voortzetten in de coulissen. Het is vaudevilletheater van de bovenste plank. Ondertussen zijn de WWE-verhaallijnen – want alles wat er in die ring gebeurt komt uit de koker van een scenarist – wel iets te veel van de pot gerukt (die massale knokpartijen waarin zo’n match soms uitmondt, gaan er lichtjes over), maar ze raken nog altijd dezelfde snaar.

WWE Raw en Smackdown, woensdag om 23.40 uur, vrijdag om 15 uur en  zondag om 9 uur op ZES 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234