Zaterdag 25/06/2022

DM ZaptAb Zagt

‘Winning Time’: wanneer samenwerken met Hollywood een slamdunk wordt

De fictiereeks 'Winning Time: The Rise of the Lakers Dynasty' toont de doorslaggevende periode voor de LA Lakers en de NBA. Beeld rv
De fictiereeks 'Winning Time: The Rise of the Lakers Dynasty' toont de doorslaggevende periode voor de LA Lakers en de NBA.Beeld rv

Ab Zagt zet de blik op oneindig. Vandaag: Winning Time.

Mark Moorman

Je hoeft niet echt een liefhebber van Amerikaanse sporten te zijn om meegesleept te worden door de dramaserie Winning Time: The Rise of the Lakers Dynasty van HBO. De reeks beslaat het speelseizoen 1979-1980, een doorslaggevende periode voor de LA Lakers en voor de overkoepelende NBA (National Basketball Association). De NBA, tegenwoordig een van de succesvolste sportorganisaties op de planeet, was op sterven na dood.

Jerry Buss was een flamboyante zakenman die in 1979 de verlieslatende Lakers kocht en het idee had dat de prestaties op de vloer gecombineerd moesten worden met de knowhow van Hollywood. Hij zag de kern van zijn sportbeleid als showbusiness – vloeken in de basketbalkerk, zacht gezegd. Zijn eerste aankoop was het jonge talent Earvin ‘Magic’ Johnson (Quincy Isaiah), niet alleen een briljante speler, maar ook een geboren showman.

De verhouding tussen de opgewonden rookie en de veteraanspeler, activist en boeddhist Kareem Abdul-Jabbar (Solomon Hughes) vormt de rode draad. Hun aanvankelijk wat gespannen verhouding levert een van de productiefste duo’s in het moderne basketbal op. En dan heb je bij dergelijke dragende rollen niet alleen sterke acteurs nodig, maar ook mannen die atletische reuzen van ruim 2 meter kunnen spelen en geen modderfiguur slaan aan de ring.

Buss (overtuigende rol van John C. Reilly) stond ook aan de wieg van de Laker Girls, in het eerste seizoen aangevoerd door choreograaf en later zangeres Paula Abdul. De hal waarin de Lakers speelden kreeg zijn eigen nachtclub (de Forum Club) en Buss zorgde ervoor dat de plekken pal aan het veld werden bezet door Hollywood-sterren, Jack Nicholson voorop. Overigens was Buss een seksistische schuinsmarcheerder die alle kinderen die hij bij verschillende vrouwen had in zijn organisatie liet werken.

De eerste aflevering van Winning Time is geregisseerd door Adam McKay, die daarmee de stijl en de toon van de serie vastlegde. McKay, ook de man achter de bonte Netflix-satire Don’t Look Up, haalde voor Winning Time vooral het stijlboek van The Big Short (2015) tevoorschijn, zijn film over de financiële crisis van 2008, inclusief archiefbeelden en het veelvuldig doorbreken van de vierde wand. De eerste aflevering heeft ook wel wat van Boogie Nights (1997) van Paul Thomas Anderson, ook een film over een LA-subcultuur in de jaren zeventig, trouwens ook met John C. Reilly.

Na die eerste wervelende, overdadige aflevering krijgen een aantal verhaaldraden wat meer focus en gaat de volumeknop enigszins omlaag (van standje elf naar tien). Er valt niet veel te spoilen, want het is duidelijk (door de titel alleen al) dat met de komst van Buss en Magic Johnson het tij in LA en in het basketbal keerde. Magic Johnson en Kareem Abdul-Jabbar werden de wegbereiders voor de generatie van Michael Jordan en het ‘Dream Team’, eerder onvergetelijk vastgelegd in de documentaireserie The Last Dance.

Winning Time: The Rise of the Lakers Dynasty, nu op Streamz

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234