Dinsdag 15/10/2019

Theaterrecensie

‘Wie is bang?’ in NTGent: spitsvondig maar niet radicaal genoeg ★★★☆☆

‘Wie is bang?’ van Tom Lanoye & Koen De Sutter/NTGent met Els Dottermans en Han Kerckhoffs. Beeld Lex De Meester

Een geweldige tekst gebracht door geweldige acteurs. Gezien Tom Lanoyes voorliefde voor dit beproefde podiumrecept hoeft het niet te verbazen dat je Wie is bang op die manier kan omschrijven. Al is het jammer dat de radicaliteit van zijn tekstbewerking niet op alle vlakken wordt doorgetrokken.

Wie is bang zit van begin tot einde strak in elkaar. Een ouder acteurskoppel Jo en Denise – sterk gespeeld door Els Dottermans en Han Kerckhoffs – ademt vergane glorie. Na de dernière van het stuk waarmee ze al jaren toeren, blijven ze achter op een leeg podium en in morsige kleedkamers. De publieksopkomst is al lang niet meer wat ze ooit geweest is. De hoge muur en de kille, witte bühne staan symbool voor hun liefdeloze relatie en al snel kom je als kijker te weten dat ze ook financieel aan de grond zitten.

Hun redding moet komen van twee jonge acteurs met een migratieachtergrond (al even knap gespeeld door Tarikh Janssen en Dilan Yurdakul). Doordat Jo hen cast als de tegenspelers van hem en Denise voor het volgende seizoen, komt er immers een flinke som aan staatssubsidies hun richting uit. Ook hopen ze op die manier nieuwe publieken aan te spreken en aan relevantie te winnen.

Het moet gezegd: alleen al die plot is een slimme manier om Who’s Afraid of Virgina Woolf, Edward Albees theaterklassieker uit 1962, te actualiseren. Tom Lanoye en regisseur Koen De Sutter behielden de opbouw, het spel met feit en fictie, de pijnlijk cynische sfeer en de onvervulde kinderwens maar herwerkten het geheel tegelijkertijd tot een metatheatraal stuk dat reflecteert op de staat van het theater zelf.

Lanoye laat dan ook geen kans onbenut om via knap geschreven snelle dialogen thema’s als dekolonisering en #MeToo uit te spitten. Ook andere weerkerende debatten binnen het podiumveld krijgen ruim de aandacht: van discussies over publieksbereik tot postdrama en de verhouding tussen een kunst en commercie. Daarmee lijkt de auteur meteen de vraag te willen tackelen naar waarom een repertoirestuk als Wie is bang vandaag nog relevant zou zijn – een kwestie die de jonge actrice overigens ook opwerpt naar aanleiding van de voorstelling van het oudere koppel.

Knipoog

Ander hoogtepunt is de scène waarin Kerckhoffs en Dottermans met het zaallicht aan het theater doodverklaren. De knipoog kon niet vetter, Wie is bang is immers één grote ode aan het medium theater zelf. Ook de scenografie verdient lof. Niet alleen is het een goede vondst om een podium op het podium te bouwen, de manier waarop het decor langzaam maar zeker ontmanteld wordt terwijl het stuk zich ontvouwt, zorgt voor een mooie extra spanningsboog.

Han Kerckhoffs en Tarikh Janssen in ‘Wie is bang’. Beeld Lex De Meester

Het is dan ook jammer dat de makers er in al hun kunde en spitsvondigheid niet voor gekozen hebben om het stuk écht radicaal te bewerken. Want hoewel het jonge duo wel degelijk verbaal weerwerk biedt en je zou kunnen stellen dat het op een bepaalde manier meer macht in handen heeft dan het oudere paar, blijven Janssen en Yurdakul veroordeeld tot de schaduw van Dottermans en Kerckhoffs. Het blijft in de eerste plaats het verhaal van de twee oudsten. Bovendien is het enigszins vermoeiend dat de spelers van kleur het alweer vooral over die kleur moeten hebben. Daarmee maakt Wie is bang – wellicht onbedoeld – misschien wel echt de staat op van het actuele theater.

Nog tot 1/12 NTGent en op tournee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234