Zaterdag 31/10/2020

AchtergrondUitgezongen

‘White Room’ van Cream: de song die Jimi Hendrix jaloers maakte

Eric Clapton, Ginger Baker en Jack Bruce van Cream, samen in Central Park, 1968.Beeld Getty Images

Aan het epische ‘White Room’ van Cream hangen de allersappigste verhalen vast. De waarheid ligt in een beklemmend flatje tussen vaalbleke muren.

Een rauwe maar verheffende onenightstand in een gammel bed? Een zinsverbijsterende heroïnekick op het slappe koord tussen walhalla en vagevuur? Een dolk die rondjes draait in een zopas doorboord hart? Verzengende eenzaamheid in een anonieme grootstad? Een dodelijk huwelijk van paranoia en wanhoop tussen vier hagelwitte muren? Tot op de dag van vandaag gissen rockfans naar het hoe, wat en waarom van ‘White Room’, de oppermachtige klassieker van Cream. Wat bezielde de gitaargod Eric Clapton, de losgeslagen junkie en superdrummer Ginger Baker en de zanger-bassist Jack Bruce om in de lente van 1968 zo’n onverwoestbare groovy song te schrijven met een tekst die druipt van machteloosheid en verlangen?

Een eerste hardnekkige interpretatie van de tekst verwijst naar de oorlog in Vietnam die in die tijd woedde. De witte kamer uit het liedje zou in dat geval slaan op de witte bekleding in een doodskist. De gele tijgers uit “Yellow tigers crouched in jungles in her dark eyes” zou dan verwijzen naar de Vietcong die zich in de donkere jungle verborg. Vergezocht? Yep, dachten wij ook, alleen was het jarenlang een populaire interpretatie bij Ameri­kaanse oudstrijders die ‘Charlie’ recht in de ogen hadden gekeken.

Lepeltjes

Smeuïger is de bewering dat ‘White Room’ een onvervalste verheerlijking zou zijn van een welgemikt heroïneshot, gekoppeld aan de minder fraaie kantjes van harddruggebruik. “In a white room with black curtains near the station”? Wel, dat gaat over de zwarte gordijnen die je dichttrekt wanneer je heroïne spuit, toch? De uitgeputte spreeuw (“tired starlings”) staat in dat geval voor de gebruikte naalden, de zilveren paarden in “silver horses ran down moonbeams in your dark eyes” voor de lepeltjes waarin de heroïne terechtkomt. En de “old wound now forgotten” is een wrang knipoogje naar de naaldsporen in de huid van een junk. Tja, met een ongeleid projectiel als Ginger Baker in de band – een man die niet zelden met een overdosis in de backstage lag – lijkt zo’n verklaring plausibel.

De waarheid schuwt echter zoveel junkieromantiek, wellicht tot spijt van vele op sensatie beluste rockpaparazzi. Hoewel. Jack Bruce herwerkte een gedicht van acht pagina’s van de poëet Pete Brown, een stand-upperformer die regelmatig lyrics leverde voor Cream. Hij woonde in 1967 in Liverpool in een armtierig, piepklein appartementje met witte muren. “Ik was net gestopt als barman en was aan het afkicken van de drugs en alcohol”, zo vertelde hij ooit. De vermoeide spreeuwen? Die vogels leden onder de luchtvervuiling, aldus Brown. Maar ze symboliseerden ook heel wat working class-vrouwen die in de jaren zestig de fratsen van hun stomdronken, werkschuwe echtgenoten moesten slikken. “Black roof country, no gold pavements” verwijst volgens Brown naar de stoomtreinen die in die tijd nog uitreden en de daken onder zwart roet achterlieten.

Het liefdesverhaal in de tekst gaat wél degelijk over een rendez-vous tussen Brown en een mysterieuze schone die hij later in het liedje nog eens tegenkomt op een feestje, waar ze hem koudweg negeert. Over de fenomenale gitaarpartij van Clapton en de funky rockgroove van Baker zou Jimi Hendrix hebben gezegd dat hij “ook ooit graag zo’n muziek had willen schrijven”. “Wat bedoel je?”, zou Bruce hem volgens de legende hebben geantwoord. “Het is allemaal van jou gepikt. Ik schreef het nadat ik jou op het podium aan het werk zag.” Is de beste popmuziek niet altijd een beetje briljant jatwerk?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234