Maandag 16/05/2022

White Lies liegen op routine in uitverkochte AB **

Zanger Harry McVeigh stond het eerste kwartier van de set meer te roepen dan wat anders. Foto Alex Vanhee. Beeld UNKNOWN
Zanger Harry McVeigh stond het eerste kwartier van de set meer te roepen dan wat anders. Foto Alex Vanhee.Beeld UNKNOWN

Hoewel bands als Interpol, Editors en White Lies hun Joy Divisionsound verruilden voor een eigen identiteit, blijft dat donkere, dreigende geluid intact. Tenminste: als ze hun dagje hebben. En dat was woensdagavond niet het geval met White Lies, die in een volgeboekte AB haar tweede cd kwam voorstellen.

Bart Steenhaut

Met 'To Lose My Life' bracht White Lies, een driespan uit het Londense Ealing, twee jaar geleden een sterk debuut uit dat niet alleen de top van de Britse charts haalde, maar ook in de rest van Europa bijzonder warm onthaald werd.

Zoals gezegd: het geluid van de groep deed wat tweedehands aan, maar op de kwaliteit van de songs viel weinig af te dingen. Met 'Farewell to the Playground', 'Unfinished Business', 'Death' en de titelsong had White Lies zelfs een handvol instantclassics achter de hand, en die nummers werden in Brussel erg strategisch over de set verspreid.

Inmiddels heeft de groep met 'Ritual' een tweede, iets veelzijdigere plaat uit, al ligt de single uit de cd - het dramatische 'Bigger Than Us' - toch weer grotendeels in het verlengde van wat voorafging.

Woensdag sloot White Lies haar Europese tournee af, maar een apotheose werd het niet. Al van opener 'A Place to Hide' voelde je dat de band - live aangedikt tot een vijftal - niet in grootse vorm verkeerde. Geheel tegen de traditie van de AB in klonk de groep erg rommelig, en het eerste kwartier stond Harry McVeigh, die in principe een goeie zanger is, meer te roepen dan wat anders. Het kostte de muzikanten bijgevolg wat tijd om op dezelfde golflengte te raken. Dat lukte eigenlijk pas bij 'To Lose My Life', maar het publiek reageerde er niet minder enthousiast om.

Dat de songs geknipt zijn om voor een grote massa te spelen - aanzwellende synths, grootse refreinen, die volle, van onheil doordrenkte stem van McVeigh - was daar uiteraard niet vreemd aan. Maar zelfs dan kon je je niet van de indruk ontdoen dat de band de automatische piloot had aangezet.

Er waren wel wat opflakkeringen. Tijdens 'The Price of Love' schemerde toch even wat bevlogenheid door, en setsluiter 'Death' kon je zonder blikken of blozen een hoogtepunt noemen. Alleen: te vaak flirtte White Lies met de middelmaat, en bleef de emotionele mokerslag die je van dit soort muziek verwacht uit. De groep heeft dus wat goed te maken, deze zomer. Dat wordt geen gemakkelijke opdracht. Postpunk verdraagt immers zelden het zonlicht.

White Lies staat op 1 juli op het hoofdpodium van Rock Werchter.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234