Donderdag 19/05/2022

Review

White Lies in de AB: stadion op microniveau ***

Harry McVeigh bleek gegroeid in zijn rol als frontman tegen wil en dank. Beeld Alex Vanhee
Harry McVeigh bleek gegroeid in zijn rol als frontman tegen wil en dank.Beeld Alex Vanhee

Doelbewust koos White Lies voor een kleinschalige najaarstour, die de Britse rockgroep momenteel langs intiemere concertzalen leidt. In de AB leek dat opzet nochtans uit het oog verloren. Met groene lasers, LED-schermen en een flitsende lichtshow waande je je in een stadion op microniveau.

Gunter Van Assche

"Alone.. I feel alone", hoorden we Harry McVeigh verzuchten in de bisronde. De verlatenheid die hij bezong in 'Big TV' of 'Streetlights' ('Is anybody out there?") kon niet verder benevens de waarheid liggen. Twee avonden op rij kreeg White Lies de Ancienne Belgique uitverkocht, en te horen aan de massale zangkoren in 'Bigger Than Us', 'Farewell to the Fairground' of 'To Lose My Life' stond de zanger er vrijdag allesbehalve alleen voor.

Hoewel de groep al jaren een fletse live-reputatie meetorst, en hun grootste hits toch ook alweer vier jaar oud zijn, leek de ster van deze band allerminst getaand. Dit grenzeloze vertrouwen van fans beschaamde de groep opmerkelijk genoeg ook niet. Zelden kwam White Lies zo patent en gedreven voor de dag. De verbluffende visuele show zat daar dit keer ongetwijfeld ook wel voor iets tussen.

McVeighs existentiële worstelingen verdragen dan wel nauwelijks zonlicht, maar kunstlicht bleek kennelijk een ander verhaal. Nerveus spiedden gifgroene lasers in de zaal, terwijl spots een oogverblindende spel van kleuren brachten, en drukke motiefjes afgewisseld werden met live-beelden op de manshoge LED-schermen. Die visuele overdaad leek op maat van arena's gesneden, maar overrompelde je net zo goed in de AB. Al was dit ballet van beeld en licht ongetwijfeld een helse beproeving voor een beetje epilepticus.

Harry McVeigh bleek ook gegroeid in zijn rol als frontman tegen wil en dank. Toen charisma werd uitgedeeld, stond hij vermoedelijk achteraan in de rij uit zijn neus te eten, maar in Brussel charmeerde zijn onbeholpen stijl wel. Wonderwel hield hij in Brussel ook een vastere tred aan op de toonladder. Een grootse zanger is hij vooralsnog niet, al hield hij zijn donkere bariton veel beter in bedwang dan in het verleden.

Aangevuld met twee extra krachten op keyboards en gitaar, overtuigde het oorspronkelijke trio bovendien door een massieve geluidsmuur op te trekken. Daarmee klonken zelfs subtielere new wave-liedjes als 'First Time Caller' plots als grootse stadionhymnes.

Een enkele keer werd bewust gas teruggenomen, met een uitgebeende versie van 'I Would Die 4 U'. Een uitschuiver, helaas. Van de bloedgeile voordracht van de Prince bleef geen spaander heel, terwijl een weinig geïnspireerde baslijn plompverloren tegen een xylofoonriedeltje gekwakt werd. Erg moedig van White Lies om zo ver buiten de eigen comfortzone te treden, maar de band kwam er niet zonder kleurscheuren mee weg.

Ook 'Goldmine', dat nog niet zo lang op de setlist staat, zat schijnbaar nog niet volledig in de vingers. Live schurkte die song zich alleszins een beetje pips aan tegen de overige songs die meestal net zo strak als zelfverzekerd klonken.

Ook dit keer bleef dus nog voldoende ruimte voor verbetering. Maar in vergelijking met de erbarmelijke shows die de groep twee jaar geleden speelde ("Even boeiend als maandverbandreclame," merkte een Nederlandse recensent toen terecht op), maakte het trio een tijgersprong vooruit.

Of zoals McVeigh in 'Farewell to the Fairground' stelde: we move towards the stars. Kijk eens aan: zo liet White Lies zich dan toch niet doorlopend op leugens betrappen.

Doelbewust koos White Lies voor een kleinschalige najaarstour, maar in de AB leek dat opzet nochtans uit het oog verloren. Beeld Alex Vanhee
Doelbewust koos White Lies voor een kleinschalige najaarstour, maar in de AB leek dat opzet nochtans uit het oog verloren.Beeld Alex Vanhee
Toen charisma werd uitgedeeld, stond McVeigh vermoedelijk achteraan in de rij uit zijn neus te eten. Beeld Alex Vanhee
Toen charisma werd uitgedeeld, stond McVeigh vermoedelijk achteraan in de rij uit zijn neus te eten.Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234