Maandag 27/01/2020

Recensie

Whispering Sons en Newmoon in de AB: Dit land heeft meer galm nodig

Newmoon. Beeld Bas Bogaerts

In de uitverkochte AB Club galmden de jaren tachtig hevig door de muziek van twee Belgische beloften. Gisteren riep Whispering Sons met zijn postpunk eerst het loodzware begin van dat donkere decennium op, Newmoon liet daarna met zijn shoegazesound het eind van de eighties kantelen in de gitaarjaren negentig.

 Wat verbindt Whispering Sons en Newmoon? Beide bands houden ervan hun songs te drenken in galm, reverb en echo. Maar ook: het zijn twee groepen met een (gitaar)geluid uit de niche – postpunk en shoegaze – dat grondig afwijkt van wat dezer dagen overal te horen is: die wazige mix van r&b, pop en electronica. Allebei speelden ze zich dit jaar ook in de kijker, al deden ze dat wel op een andere manier. De jonkies van Whispering Sons lanceerden zichzelf van op de hoogste springplank door – toch verrassend voor zo’n nicheband – de Rock Rally te winnen, de iets oudere jongens van Newmoon brachten hun mooie debuutplaat Space meteen uit bij PIAS en stonden al in het voorprogramma van nieuwerwetse shoegazers als Nothing en Minor Victories.

20161211 BRUSSEL optreden van NEWMOON in de Ancienne Belgique FOTO BAS BOGAERTS Beeld Bas Bogaerts

In de AB Club opende Whispering Sons voor Newmoon, en hoewel we dat even vreemd vonden – is zo’n Rock Rally-winnaar niet de gedoodverfde headliner? – bleek snel dat Newmoon professioneler omkaderd was (van de backdrop met bandnaam tot de stand met merchandise) én meer fans op de been bracht – hun show leek bij momenten wel een reünie van oude vrienden.

Screaming Sons

Muzikaal waren de twee dan weer aan elkaar gewaagd. Zowel Fenne Kuppens en haar Whispering Sons als Bert Cannaerts en zijn mannen op de maan stonden op het podium met een take no prisoners-attitude. Kuppens huilde, gromde en blafte haar demonen terug in hun hok – zou Screaming Sons geen beter geschikte groepsnaam zijn? – terwijl de vier kerels achter haar een infernaal gebulder ontketenden. Maar dwars door dat postpunklawaai ving altijd weer een ander detail je aandacht: een rinkelend gitaarmotiefje, een gierend synthgeluid, een bobbelende bas of een goeie melodie

Whispering Sons. Beeld Bas Bogaerts

Whispering Sons speelde zijn hele debuut-ep (vorig jaar op cassette uitgebracht) en zijn gloednieuwe single, en vooral de songs van die laatste release sloegen gensters in de AB: in ‘Performance’ klonk Kuppens’ worsteling met zichzelf bezetener dan ooit, terwijl ‘Strange Identities’ met zijn slepende ritme en dikke gitaartapijt de spanning haast tot het ondraaglijke opvoerde. Die ontplofte uiteindelijk in de eveneens traag opgebouwde, fantastische Doors-cover ‘Break on Through’ – even waren we terug op onze eerste scoutsfuiven, in de eerste helft van de jaren negentig, waar alterno’s in Jim Morrison-hemden schouder aan schouder dansten met ge-eyelinerde zwartjassen.

Doe het zelf

Ook Newmoon knalde ons meteen terug de jaren negentig in: hun opener zweefde tussen de postrockwolken van de eerste Mogwai-plaat en de luchtkastelen van shoegaze-iconen Slowdive – zie ook songs als ‘Skin’ en ‘Helium’. Maar hoe verder hun set vorderde, hoe meer ook een andere invloed doorschemerde, een die ons op plaat nog niet was opgevallen: emocore. Niet die van groepen waarvan de fans kwistig waren met oogschaduw, schuine blessen en zelfverminking, maar die van bands die hun punkrock tegen de millenniumwissel vertraagden, uitrokken en van meer tekstuele diepgang voorzagen – het was de tijd dat je in Duyster een song kon horen uit de eerste plaat van At The Drive-In, of bands als Jets To Brazil en June of 44 werden gedraaid.

Niet toevallig speelden vier van de vijf Newmoon-leden eerder in de hardcoreband Midnight Souls. De doe-het-zelf-mentaliteit van die scene doordesemde de hele show: van de zangeres (Bab Buelens, bekend van Junior Eurosong, Familie en vtmKzoom!) die vanuit het publiek het podium op stapte om ‘Skin’ mee te zingen, over de vele bedankingen van frontman Bert Cannaerts, tot de gitaar die iemand op de eerste rij in zijn handen kreeg gestopt tijdens het slotnummer – dat natuurlijk uitmondde in een oorsplijtende zee van feedback en andere gitaareffecten.

Wie uiteindelijk het beste concert speelde? Moeilijk kiezen, en wat doet het er ook toe? Na twee sterke shows waarin eightiesecho’s weerkaatsten op solide geluidsmuren, kan meer één conclusie volgen: dit land heeft meer galm nodig. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234