Vrijdag 24/09/2021

ConcertrecensieWerchter Parklife

Whispering Sons én Millionaire bleken in bloedvorm op Werchter Parklife

Fenne Kuppens van Whispering Sons op Parklife Rock Werchter Beeld Alex Vanhee
Fenne Kuppens van Whispering Sons op Parklife Rock WerchterBeeld Alex Vanhee

Aldus hielden twee Belgische bands op zaterdag 24 juli 2021 hun nieuwe plaat boven de doopvont op Werchter Parklife. Whispering Sons had ‘Several Others’ mee, een paar weken eerder triomfantelijk binnengekomen op één in de Ultratop, Millionaire bracht de Iive-première van ‘APPLZ ≠ APPLZ’, een werkstuk dat maar liefst anderhalf jaar eerder was verschenen.

Alsof je in één of andere dystopische science fiction-film was beland, een over the top-remake van ‘Mad Max’ of ‘Total Recall’, van de hand van kitschmeister Quentin Tarantino. Zo voelde het wachten op Millionaire (★★★★½) op Werchter Parklife aan. Terwijl de berichten over nieuwe zware regenval en rampspoed in andere landsdelen via de smartphone binnenliepen (ook op weg naar het terrein van Werchter passeerde je in de buurt ondergelopen weides waar eerdere edities auto’s of tentjes geparkeerd stonden) bekogelden de videoschermen naast het podium je met de ene na de andere reclameboodschap voor concerten van grote internationale megasellers in pakweg april 2022. De muziek uit de speakers maakte de tijdsverwarring compléét: klassiekers van Jimi Hendrix of Pixies brachten bij de fantasierijkste bezoekers beelden terug van overvolle festivalweides uit de vorige eeuw - het Woodstock met de hippies en de bemodderde dekens, de Torhout-Werchters met die zee van rode Belga-hoedjes. Wat er te zien was in real life? Een aangelegd zandstrand, vol netjes uiteen geplaatste tafels en stoelen, met robots, sorry stewards, die de festivalgangers aan tafel stoverij-friet met bier brachten. In de verte: het podium.

Tim Vanhamel van Millionaire op Parklife Rock Werchter Beeld Alex Vanhee
Tim Vanhamel van Millionaire op Parklife Rock WerchterBeeld Alex Vanhee

Tim Vanhamel verscheen op dat podium in passende tenue: als de gemaskerde antiheld mét cape die hij zo groovend is op ‘APPLZ ≠ APPLZ’, die ijzersterke Millionaire-plaat die zijn momentum fijngeknepen zag door de eerste lockdown - de plaat kwam uit in maart 2020 - en wat volgde. Die Millionaire-plaat ook die griezelig goed paste bij wat volgde, door zijn songs die méér dan eens het einde der tijden bezingen, vrezen én Don Quichote-gewijs trotseren, gewapend met de gitaar. Opener ‘Cornucopia’ zette treffend de toon: ‘It’s never over’ zongen Vanhamel en de zijnen, achterna gezeten door de vier ruiters van de apocalyps. Waarop de hemelsluizen zich gehoorzaam openden: de paraplu’s gingen heen en weer op rocker ‘Whiplash’ en het muzikaal richting Arctic Monkeys walsende, tekstueel van The Doors afgekeken ‘Strange Days’, dat alwéér pal op de tijdsgeest zat: ‘Strange days are upon us (…) The day the world ends / I Will be watching from a front row seat (…) Cuz nobody gets out alive’.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Tijd voor humor, op z’n Tim Vanhamels. Ondertussen bevrijd van masker en cape, en op de tonen van een swingend instrumentaal intermezzo getiteld ‘Het Ritme van het Vaccin’, vertelde Vanhamel het verhaaltje van ‘De Vleermuis’. En dat eindigde zo: ‘De vleermuis kakte in het drinken van de mensen, en hier staan we dan. Enfin, hier zitten we dan.’ De danse macabre ‘Los Romanticos’ - de song op ‘APPLZ ≠ APPLZ’ die wel geschreven lijkt voor het balorkest op het trouwfeest van één of andere Mexicaanse drugsbaron - en de classic ‘Champagne’ - méér dan ooit uit de tijd van toen - sloten een set af die opvallend soepel was voor een groep die na maanden stilliggen een stoeltjespubliek in de ogen moest kijken. Finaal afsluiten deed Tim Vanhamel met een steek richting Kiewit, deze day after de annulering van het festival aldaar: ‘Werchter-Pukkelop: 1-0!’ riep hij. (Millionnaire heeft amper kunnen spelen de hele pandemie, deze zomer stonden er welgeteld twéé festivals in hun agenda: Werchter en Pukkelpop. Lees: dat kan niet anders dan te maken hebben met exclusiviteitsdeals en zal voor een nieuwe financiële kater zorgen.)

Ook Whispering Sons (★★★★☆) had, gewapend met hun uitstekende, messcherpe plaat ‘Several Others’, slechts twee Belgische festivals in de zomeragenda staan, en dat was er op het moment dat Fenne Kuppens en haar troepen het Werchter-podium bestegen, maar één meer. Fenne Kuppens is evenwel geen frontvrouw van veel woorden, laat staan lollige verhaaltjes of sneren. De openingszin waarmee ze het publiek van Werchter Parklife begroette, was evenwel té nederig voor een muzikante van haar kaliber. ‘Sorry, eh,’ mompelde ze beduusd in de microfoon nog voor haar groep één noot had gespeeld - een verontschuldiging voor het luide gekraak dat even tevoren uit de speakers had weerklonken? Dat technische defect zou ook tijdens de set van Whispering Sons roet in het eten gooien, al bleef het gelukkig bij één kraak.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Hartverwarmend: de vele Werchter-bezoekers die, hoewel ze aan de groeven in hun gelaat te oordelen generatiegenoten waren van Millionaire, overduidelijk voor Whispering Sons waren gekomen en woord voor woord de songs van ‘Image’ uit 2018 en ‘Several Others’ konden meezingen. Dat zal dan wel te maken hebben met hun naar de eighties en new wave lonkende retrosound, horen we de cynici denken. De eerste die de winnaars van Humo’s Rock Rally 2016 nog als ‘afzuip’ durft te bestempelen, krijgt een oorveeg: Whispering Sons is een groep die raakt, dat telt. ‘I strive for perfection’ declameerde Fenne Kuppens in de aftrap ‘Dead End’, tevens de openingssong van ‘Several Others’, de plaat waarop de groep een strakker, eigentijdser en eigener geluid aanboorde, en de rillingen liepen je meteen over de rug. Het was in ‘Got a Light’, nog van de debuutplaat, dat die vervelende kraak weerkeerde, maar Kuppens had zich herpakt en gaf geen krimp: ‘How are you feeling? Good?’ vroeg ze streetwise in het refrein van die song. Eerlijk antwoord? Gezien de stand van de wereld en zo, in het algemeen niet echt, maar daar en toen bij Whispering Sons: in bloedvorm - met name tijdens de publiekslieveling ‘Alone’, het pulserende ‘Surface’ en het woedende, harde ‘Satantango’ (met dé schreeuw van Fenne Kuppens: ‘Look at me!’).

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Eerlijk is eerlijk: je voelde meer spierstijfheid bij Whispering Sons dan bij Millionaire, meer aarzeling. Maar géén sorry’s meer, Fenne. Whispering Sons en Millionaire brachten het verzamelde publiek - met dank ook aan het gemis aan live-gitaren al die maanden én een stevig volume - weer éven in het moment. Ik verliet de wei met de gedachte: ik ben levend en - vooralsnog - wel.

(Vrijblijvende oproep aan festivalorganisatoren: book ‘em!)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234