Zondag 16/06/2019

Interview

Wendy Van Wanten: “Of ik veel seksuele escapades heb gehad? Amai, gij durft nogal!”

Beeld Stefaan Temmerman

Schrijver Marcel Proust beantwoordde ze ooit in een vriendenboekje, nu geeft De Morgen er een eigenzinnige draai aan. Vijfentwintig directe vragen, evenveel openhartige antwoorden. Vandaag: zangeres en tv-icoon Wendy Van Wanten (58). Wie is zij in het diepst van haar gedachten? 

(Wendy Van Wanten komt na een repetitie voor het nieuwe theaterstuk ‘Wie wordt de man van Wendy?’ de kamer binnen, kijkt naar de sofa. ‘Hoe moet ik mij leggen?’, lacht)

1. Hoe oud voelt u zich?

“Nu op dit moment? (lacht) Ik ben daar niet zo erg mee bezig. Ik voel me jong in mijn geest. In mijn hoofd voel ik me 25. Ik zit hier nu met een laag schmink op mijn gezicht omdat we net een fotoshoot achter de rug hebben, maar normaal gezien ben ik liever puur natuur. Ik hou er niet van om mijn rimpels te verdoezelen.

“Wel voel ik me de laatste tijd veel rustelozer dan vroeger. Mijn mama is gestorven toen ik 19 was. Pas laat heb ik ontdekt dat ik dat verlies nog niet verwerkt heb. Het is als een wonde waar je telkens opnieuw een pleister op legt. Maar de wonde blijft en gaat telkens weer open. Je vlucht in je carrière, in kinderen, in een huis. Je moet altijd maar vooruit, vooruit. Maar sinds de ­menopauze voel ik dat ik mezelf voorbij ben gelopen. Ik heb mijn verdriet verdrongen en nu komt dat naar boven.

“Mijn mama was 62 toen ze gestorven is. Ikzelf ga naar de 60, mijn dochtertje is nu 10. Ik ben bang dat ze mij zou verliezen. Omdat ik weet hoezeer mij dat getroffen heeft. Ik zou haar ­kinderen en kleinkinderen willen zien en hoop dus nog lange tijd mee te gaan. Die angst moet ik dus van mij afduwen.

“Ook het wegvallen van de vruchtbaarheid, dat doet iets met een vrouw. Maar is dat wel voor Fernand (een van de interviewers, red.) zijn oren? (lacht) Ik ben heel lang vruchtbaar geweest, en plots was dat voorbij. Dat doet iets met je lichaam, maar ook met je geest. Ik ben prikkelbaarder, bezorgder, emotioneler ook. Ik heb drie prachtige kinderen en mag me dus gezegend noemen. Ik ben blij dat ik elke dag mag genieten. Maar toch heb ik de ­laatste tijd meer last van stress. Door erover te praten met een psycholoog ben ik beginnen inzien dat het verwerken van verdriet noodzakelijk is voor je lichaam. Achter het product Wendy Van Wanten schuilt Iris (Vandenkerckhove, red.). En Iris is ook maar een mens, hè. Maar tegelijk is Wendy mijn therapie. Zij is altijd mijn uitlaatklep geweest. De een schildert, de ander schrijft, ik blijf maar doorgaan met Wendy. Die bestaat nu 30 jaar. Onbeschrijfelijk, hè.”

2. Wat vindt u een belangrijke eigenschap van uzelf?

“Hm. Dat ik iedereen wil behagen. Dat dateert al van toen ik een klein meisje was. Ik wilde dat mijn mama en papa me graag zagen en deed altijd heel hard mijn best om de eerste van de klas te zijn. Ook al is mijn mama er niet meer, ook al is mijn papa er niet meer, ik wil dat ze nog altijd trots zijn op mij. Als ik iets doe, zet ik me 100 procent in.”

3. Wat is uw zwakte?

“Soms wil ik te veel behagen. Dat is een eigenschap waar ik ­waakzaam voor moet zijn. Ik kan heel erg gekwetst worden. Falen komt heel hard aan bij mij. Nu, met ouder te worden, begint dat allemaal duidelijk te worden.”

4. Wat is uw passie?

“Ik heb graag een warm nest. Harmonie in huis is voor mij ­belangrijk. Dat is voor mij het fundament van alles.”

5. Ervaart u het leven als een cadeau?

“Ja. Ik heb ontzettend veel meegekregen van m’n ouders. Ik heb veel kansen gekregen in het leven, maar heb er ook voor moeten knokken. Ik word graag gezien door het publiek. En het ­aller­belangrijkste: ik heb prachtige kinderen en kleinkinderen om me heen.”

6. Hoe was de relatie met uw ouders?

“Mijn mama was 43 toen ze mij had. Ik was een accidentje. Een kakkenestje, ja. Ik heb een zus die twaalf jaar ouder is. Na de dood van mijn mama heb ik me heel lang eenzaam gevoeld. Als ­fotomodel reisde ik de wereld rond, maar ik heb veel eenzame avonden meegemaakt.

“Toen mijn vader bij een nieuwe vrouw introk, had ik het er moeilijk mee, maar ik durfde met hem niet over mijn gevoelens te praten. In die tijd was dat zo. Pas na enkele jaren ben ik dat anders gaan bekijken. Hij is nog tien jaar gelukkig geweest met die vrouw. Nu kan ik alleen maar zeggen: hij had gelijk. Ik had werk, hij zag dat ik mijn plan kon trekken.

Wendy Van Wanten: “De geur van eten in huis. Huiselijkheid. Daar moeten we terug naartoe, denk ik. Tijd nemen voor elkaar.” Beeld Stefaan Temmerman

“Mijn liefde voor de showbizz heb ik van mijn papa. Hij zong op alle feestjes. Tino Rossi en zo. Als kind vond ik dat heel leuk. Thuis speelde ik in de spiegel in mijn slaapkleed Ginger Rogers en Sissi na. En op zondag keken we naar Jacques Martin (1933-2007, Frans tv-presentator, red.). Ik herinner me ook nog mijn eerste plaatjes van Dalida. Later heb ik in het voorprogramma mogen zingen van Gilbert Bécaud in Oostende. Mijn ouders hebben mij dus van heel veel laten proeven, waarvoor ik hen nog altijd dankbaar ben. Ik kom uit een warm nest. Zij hebben mij altijd heel graag gezien en waren ook trots op mij. Ik denk dat dat de rode draad in mijn leven is, dat ik voor iedereen mijn best wil doen. Ook voor mijn kinderen. Ik wil de beste mama zijn, maar dat lukt niet altijd en dat knaagt enorm.”

7. Welke kleine, alledaagse gebeurtenis kan u blij maken?

“Samen eten met de kinderen en kleinkinderen. Iedereen die ­vertelt aan tafel. Geen kant-en-klare maaltijd van de GB, maar een zelfgemaakte stoverij van mijn schoondochter. De geur van eten in huis. Huiselijkheid. Daar moeten we terug naartoe, denk ik. Tijd nemen voor elkaar. Al die technische snufjes, ons lichaam kan dat niet aan. (neemt smartphone) Ik heb er ook een, je moet wel mee, maar je raakt er volledig door opgefokt. In de zetel gaan zitten achter je laptop, is dat het leven? Nee toch!”

8. Waar hebt u spijt van?

“Dat ik niet meer met mijn mama heb kunnen praten. Ze had altijd hoofdpijn. Op een dag is er een bloedvat in haar hersenen gesprongen en hebben ze haar drie keer geopereerd. Pas later wisten we dat ze een aneurysma (vaatafwijking, red.) in de ­hersenen had, want scans bestonden toen nog niet.

“Op de dag dat ze stierf, had ik haar nog mijn eerste cover van Het Rijk der Vrouw (later opgegaan in Libelle, red.) getoond. Ik zie mijn mama er nog naar kijken. Om 12 uur ‘s nachts belden ze vanuit het ziekenhuis dat ze overleden was. Op dat moment heb ik duidelijk beseft: ofwel laat ik me nu volledig gaan, ofwel maak ik iets van mijn leven. Die drive heb ik nog altijd. Het is wel heel jammer dat ze nooit heeft mogen meemaken wie ik geworden ben.

“Ik heb heel veel van de wereld gezien. Dat was mijn redding, maar tegelijk ook een vlucht voor het verdriet om mijn mama.”

9. Wat is uw grootste angst?

“Sterven voor mijn kind volwassen is. Mijn dochtertje is nog maar 10 jaar. Daar worstel ik mee de laatste tijd.

“Toen ik zwanger was van haar, had ik die angst totaal niet. Ik zat echt op een roze wolk. Ook al omdat ik het totaal niet verwacht had. Ik voelde me heel sterk en trots en vol vertrouwen. Dat ik dat nog kon meemaken op die leeftijd! En dan nog een dochtertje! Ik krijg nog elke dag tranen in de ogen als ik naar haar kijk. Dat geluk zou ik eeuwig willen vasthouden. Maar pas op: ik zie ze alle drie even graag, hè. Alleen, voor haar ben ik nog verantwoordelijk. Ze heeft me nog echt nodig.

“Het idee van vergankelijkheid maakt me boos en machteloos tegelijk. Het leven onder je ogen zien wegglijden vind ik zo hard. Ik ben al een paar mensen verloren die ik heel graag zag. Mijn mama, mijn papa. En Danny De Waele (partner én manager), die Wendy Van Wanten zeventien jaar begeleid heeft. Hij was mijn rots in de branding. Zo’n grote, sterke, lieve man, die er ook altijd was voor mijn kinderen. In één jaar tijd heb ik hem zien aftakelen door kanker. Hij was net 50. Ik heb het nog altijd moeilijk met zijn dood. Vandaar wellicht dat ik telkens weer wegvlucht in de wereld van de showbizz. Dan hoef ik niet aan dat ­verlies te denken. Soms betrap ik mezelf erop dat ik met hem praat. En telkens als ik op het podium sta, hoor ik zijn stem: ‘Komaan, moeder, ga ervoor!’”

10. Wanneer hebt u het laatst gehuild?

“O, daarstraks zeker. (lacht) Ik ben zo emotioneel de laatste tijd. De tranen zitten constant klaar, het is soms moeilijk om ze te verbijten. Ik denk dat dat toch met de menopauze te maken heeft. Het leven lijkt zo kwetsbaar, zo fragiel. Maar het is toch ook de aard van het beestje. Mijn nonkel zei ooit: ‘Je hebt een hart van een erwtje’.” (lacht)

11. Wanneer bent u ooit door het lint gegaan?

“Toen ik een man zocht op televisie (in de reality­reeks ‘Wie wordt de man van Wendy’, 2006, red.). En hem ook vond. (lacht)

“Danny had dat op zijn sterfbed met een productiehuis geregeld. Hij wou dat er iemand voor mij zou zorgen. Na zijn dood was ik op. Leven met iemand die kanker heeft, is een hel. Je staat machteloos, je hebt geen sociaal leven meer, je raakt volledig geïsoleerd. Wat had ik te verliezen? Ik dacht: ik doe het. Dat programma was een vorm van afleiding. 

“Als ik er nu op terugblik, is het eigenlijk niet te geloven. Ik heb er zelfs een prachtige dochter aan overgehouden. Het leven kun je niet uitstippelen, het overkomt je! Telkens als we boven het miljoen kijkers zaten, kreeg ik bloemen van VTM. Heel Vlaanderen leefde mee. Voor mij was dat geen spel. Danny wilde het zo voor Iris. En zo geschiedde. En nu maakt James Cooke er met zijn ­productiehuis Uitgezonderd een theater­parodie op.”

12. Welk kunstwerk heeft u gevormd of heeft een blijvende indruk nagelaten?

“O. Toen mijn mama gestorven is, ben ik gevlucht in de liedjes van Barbra Streisand en heb ik al die teksten uit het hoofd geleerd. Ik was toen fotomodel en tussen de shoots door of na de defilés zong ik haar liedjes a capella. Ik apprecieerde haar persoonlijkheid, haar films, haar stem, haar muziek. Net zoals Funny Girl (musical uit 1968 over het leven van actrice Fanny Brice, red.) werd zij een ster uit het niets. Zij was toen een geweldig houvast voor mij.”

13. Hebt u ooit een religieuze ervaring gehad?

“Ik heb vaak voorgevoelens die achteraf uitkomen. Toen ik hoorde dat Andy (Peelman, uit ‘De buurtpolitie’, red.), die nu samen met mij repeteert, met zijn motor naar Corsica op reis wilde, zag ik plots een beeld voor mij opdoemen. Ik zei hem: ‘Doe dat toch niet!’ En effectief, hij is gecrasht. Mijn dochtertje zegt vaak: ‘Mama, als je zegt dat iets gaat gebeuren, dan gebeurt het ook’. Ik probeer het dus weg te slikken. Is dat religieus? Ik weet het niet.”

14. Hoe kijkt u naar uw lichaam?

“Hm. (lacht) Beroepshalve kijk ik veel in de spiegel. Ik zie mijn lichaam graag, maar ik merk wel dat het verandert, dat ik het niet meer zo goed onder controle krijg. Ik heb vroeger veel moeten diëten, maar nu sta ik mezelf toe om wat meer te genieten. Af en toe een frietje of een chocolaatje moet kunnen. Ik verzorg mij graag, maar ik heb geen obsessie om eeuwig jong te willen ­blijven. Ik ben vooral fier dat zoveel jonge meisjes zeggen direct te willen tekenen om er later op mijn leeftijd nog zo uit te zien. Borst vooruit hè. (lacht) Daar komt het toch op neer. Op een fiere houding.”

15. Wat vindt u erotisch?

“Oei. Erotisch. Ik ben toch eerder geneigd om te zeggen: er moet sprake zijn van liefde voor ik tot erotiek overga.

“Of ik Wendy Van Wanten erotisch vind? Pff. Wendy Van Wanten is alleen verbaal erotisch, lichamelijk niet. Mijn decolleté, tja. Maar ik draag ze nu eenmaal mee, ik kan ze toch niet thuis laten, hè. (
hilariteit) Wendy Van Wanten wordt geassocieerd met erotiek. Dat klopt. En dat is ook haar succes, denk ik. Die deugnieterij spreekt alle generaties aan.

“Dat aureool van erotiek is ontstaan in de fantasie van de mensen en blijft rond mij hangen. Maar je moet natuurlijk oppassen: er is een Wendy en er is een Iris. Wij spreken altijd met twee hè. (
lachje)

Wendy Van Wanten: “Ik heb het goed voor met de mensen en meestal is dat wederzijds. Ik heb geen aartsvijanden.” Beeld Stefaan Temmerman

“Of ik veel seksuele escapades heb gehad? (lacht) Amai, gij durft nogal! Awel merci. (hilariteit) Vanwaar komde gie? Wie heeft jou opgevoed, zeg. Allez, Fernand. Fernandje toch! (lacht) Wat moet ik daar nu op antwoorden? Neen dus. (lacht) Neen, neen. ‘k Zien ‘k’ik een vree normaal mens. (lacht) Ik geloof in monogamie. Zo ben ik ingesteld: romantisch. Ik ben een ouderwetse, zeker?”

16. Wat is uw goorste fantasie?

“Voor Iris mag het gewoon klassiek.”

17. Welk dier zou u willen zijn?

“Een hond. Ik ben geen kattenmens.”

18. Hoe definieert u liefde?

“Liefde is een werkwoord hè. Met liefde bereik je alles. Zonder liefde kan je niet leven. Allez, ik toch niet. Liefde is voor mij ook mededogen. Met jezelf en met je medemens.”

19. Bent u een goede vriend?

“Ja. Ik ben oprecht. Ik heb het goed voor met de mensen en meestal is dat wederzijds. Ik heb geen aartsvijanden. Ik heb wel niet zoveel tijd om met vrienden te spenderen. Heel mijn publiek zijn m’n vrienden.

“Echte vrienden, ja, ik heb er wel een paar, mensen die mij ook alles durven zeggen. Mijn boezemvriend is advocaat. Die kent heel mijn leven, die weet alles van mij, en die zegt mij ook ­wanneer ik te veel klaag of zaag. Veel vrienden hoef je niet te hebben, als de vriendschap maar oprecht is.”

20. Hoe zou u willen sterven?

“Liefst niet. (lacht) Maar ja, Wendy gaat blijven leven, hè. Marijn Devalck heeft dat ooit gezegd aan mijn oudste zoon (Dylan, red.). Hij heeft me dat pas onlangs verteld. Hij zei: ‘Mama, wete gie da gie ga bluvn leven?’ (lacht)

“Wat ik zou wensen als laatste avondmaal? Geef mij maar een pak friet. Met mayonaise. Maar americain­saus heb ik ook graag.” (lacht)

21. Wat is voor u de hel op aarde?

“De hel is dat er mensen zijn die elkaar afmaken. Die oorlogen. Allez, zo absurd. Hoeveel mensen zijn er niet gestorven, voor wat? Voor een stukske land! Dat is toch nutteloos. Dat iedereen elkaar eens graag ziet. Dat is toch veel plezanter? De zon schijnt voor iedereen. Is ‘t een goed antwoord? Zie ‘k goed bezig?” ­(hilariteit)

22. Hebt u zichzelf ooit betrapt op racistische gevoelens?

“Nee. We leven nu eenmaal samen met mensen uit andere ­culturen, met een ander geloof, die vermenging is nu eenmaal gaande. Ik heb me er nog niet aan gestoord. Maar er moeten wel duidelijke regels zijn, voor iedereen.

“Of ik nooit op Vlaams Belang zou kunnen stemmen? (kijkt ­argwanend) Ik ga geen politieke uitspraken doen. In de showbizz ligt dat moeilijk. Dat heb ik geleerd.

“Of er mensen van allochtone afkomst naar mijn shows komen kijken? Ja, natuurlijk. Die mensen kennen mij. Die komen ­handtekeningen vragen. Ook vrouwen met een hoofddoek, ja zeker. Ik denk dat ze komen voor mijn inborst, niet voor mijn ­uitborst. (hilariteit) Ik heb het goed voor met de mensen.”

Wendy Van Wanten: “Ik doe alles met mijn hart, niet voor het geld.” Beeld Stefaan Temmerman

23. Wat betekent geld voor u?

“Ik heb er altijd zelf voor gewerkt. Ik heb nooit iets gekregen. Ik ben van nul gestart. Ik waardeer geld. Ik smijt het niet buiten. Ik werk nog altijd omdat ik zelfstandig ben en omdat ik een dochter moet grootbrengen. Als ze later naar de universiteit gaat, moet ik haar kunnen sponsoren.

“Ik heb genoeg met het nestje dat ik heb. Het is een groot huis, maar het zou mij niks geven om binnen vijf jaar kleiner te gaan wonen. Ik wil ook geen jacht of dure kleren of grote reizen maken. Ik heb wel graag een goede auto, omdat ik mij heel veel moet verplaatsen. En nu ben ik aan het sparen voor een nieuwe.”

24. Wat is uw vreselijkste vakantie­herinnering?

“Oei. Nu moet ik peinzen. Op reis vind ik het wel belangrijk dat je het beter hebt dan thuis. Hoewel ik heel graag naar Lapland ga. Overnachten in een blokhut zonder elektriciteit, zelf vuur maken. Dat heb ik jaren aan een stuk gedaan.

“Een slechte ervaring? Dat vind ik een lastige vraag, kan je die niet schrappen? Anders moet ik namen noemen. (lacht) Oh my god. Moet ik hem Pierke noemen? Pierke Pierlala? (hilariteit) Wel, Pierke en ik zijn eens weggelopen uit een hotelleke. In Tignes (in de Savoie, red.). Clement was toen nog heel klein. Dat hotelleke viel echt tegen, met versleten tapis plein en van die ouderwetse meubelen. We zijn dan maar meteen doorgereden naar een suite in Courchevel. (lacht) Dat was dan de Wendy Van Wanten die bovenkwam. Maar zo vreselijk was het nu ook weer niet.”

25. Wie zou u eens ongezouten uw mening willen zeggen?

“Aan mensen die onrechtvaardig zijn, die oneerlijk zijn, die op slinkse manieren overal door­zwemmen. Mijn pa zei altijd: eerlijk duurt het langst. Daar heb ik me altijd aan gehouden. Ik doe alles met mijn hart, niet voor het geld. Ik maak daar geen punt van. Als ik maar af en toe mijn pakje friet heb. (lacht)

“Heb ik nu goed geantwoord? Heb ik 10 op 10 of wa?” (schatert)

Wie wordt de man van Wendy? speelt nog tot 4 november in de Rode Zaal van het Fakkel­theater Antwerpen. Tickets via uitgezonderd.be.

Dit interview is afgenomen voor Frans Vancoppenolle op Facebook bekendmaakte dat hij en Wendy Van Wanten niet langer een koppel vormen. Wendy Van Wanten liet intussen weten voorlopig de zaak te willen laten rusten en vraagt de privacy van haar gezin te respecteren.

Wie is Wendy Van Wanten / Iris Vanden­kerckhove?

* geboren in Oostende, op 6 februari 1960

* begon haar carrière als fotomodel

* won in 1986 de Baccara Beker, zong als Iris in het team van Johan Verminnen

* werd bekend als het brieven­meisje Wendy Van Wanten in het soft-erotische tv-programma De PinUp Club (Veronica, eind jaren 80)

* groeide uit tot media­figuur, bracht een tiental albums uit en dook op in allerlei tv-programma’s, o.a. Lava en Meester!

* vond met het reality­programma Wie wordt de man van Wendy? (VTM, 2006) een nieuwe partner

* heeft twee zonen en een dochter 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden