Donderdag 24/06/2021

DM zaptEn toen was het stil

Wellicht blijft het stil in vele huiskamers als men naar ‘En toen was het stil’ kijkt

Marjan en Ed verloren hun dochter en zoon bij de aanslag op de luchthaven van Zaventem. Beeld VRT
Marjan en Ed verloren hun dochter en zoon bij de aanslag op de luchthaven van Zaventem.Beeld VRT

Jan Debackere zet de blik op oneindig. Vandaag: En toen was het stil, over de aanslagen van 22 maart.

Waar was u op 22 maart 2016 toen u hoorde dat er in Zaventem en in Brussel ‘iets’ gaande was? Misschien was u al op het werk, of pendelde u ernaartoe. Of stond u zoals ondergetekende in de keuken het ontbijt klaar te maken, terwijl op Radio 1 de eerste verontrustende signalen binnensijpelden. Net zoals de oudere generatie nog weet waar ze waren toen JFK doodgeschoten werd, is 22 maart nu voor elke Belg zo’n ijkmoment geworden.

Alleen, het klinkt allemaal ongelooflijk banaal als je dezer dagen nog eens de vele verhalen leest, hoort en ziet van de mensen die toen op de luchthaven of in de metro waren. Mensen die op het foute moment op de foute plaats waren en wier levens met een knal en lichtflits overhoop gegooid werden. Vijf van die mensen komen aan bod in En toen was het stil, de driedelige docureeks van fotografe Lieve Blancquaert en regisseur Nathalie Basteyns (Beau Séjour). Het is het soort programma, fraai in beeld gebracht, waar het soms te makkelijk gebruikte woord ‘sereen’ voor lijkt te zijn uitgevonden.

Waar bekende koppen dezer dagen in vele programma’s al te nadrukkelijk de personen verdringen om wie het werkelijk gaat, blijft Blancquaert even nadrukkelijk op de achtergrond. Je ziet haar soms vluchtig en wazig voorbijschieten of een foto nemen, maar je hoort haar vooral de vragen stellen en de mensen op hun gemak stellen. Niet opdringerig, niet hengelend naar goedkope tranen, hen vooral de tijd gevend die ze nodig hebben om hun verhaal te vertellen.

Want die verhalen, dat is waar het om draait. Mathieu, die op de luchthaven patrouilleerde maar nog steeds het gevoel heeft dat hij niet genoeg mensen heeft kunnen helpen. Mensen sorteren op basis van de ernst van verwondingen, je wil er niet aan denken. Of Carmen, die op het punt stond met haar gezin op reis te vertrekken en zich na de bom over een meisje ontfermde, onder andere door ‘Frère Jacques’ te zingen, het enige Franstalige liedje dat ze kende.

En wat dan te denken van Ed en Marjan, die op die dag hun beide kinderen Sasha en Alexander verloren? Zij stonden wat verder dan Carmen en haar gezin, maar die enkele meters bleken fataal. Als ouder je kind verliezen moet zowat het ergste zijn wat je kan meemaken, maar de rust waarmee het koppel over het dubbele noodlot vertelde was aangrijpend. Over hoe Marjan toch, tegen het advies in, in het mortuarium het laken van Sasha trok en ze vond dat ze haar wenkbrauwen toch wat beter hadden kunnen opmaken, want ze was zo trots op haar wenkbrauwen. “Het is verschrikkelijk, maar ik had dat moment ook niet willen missen.”

Wellicht blijft het stil in vele huiskamers als men naar En toen was het stil kijkt. En denkt men nog eens aan waar men was die bewuste 22 maart 2016.

En toen was het stil, op maandag om 20u35 op Eén

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234