Woensdag 24/04/2019

Win

Welke is de meest legendarische platenhoes? Stem nu

Beeld rv

De zwemmende baby? De banaan van Warhol? De gezellige bende op Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band? Bart Steenhaut, chef muziek bij De Morgen, maakte een voorselectie van 20 albumhoezen die op hem een onvergetelijke indruk maakten. Kies nu jouw meest legendarische platenhoes op demorgen.be/vinylwedstrijd en win tien iconische vinylplaten én een platenspeler.

1. Nevermind (Nirvana)

Een beeld dat tegelijk heel poëtisch aanvoelt, maar door dat dollarbiljet niet vrij is van cynisme. In die mate dat het beeld evenzeer irriteert dan dat het een glimlach op je gezicht tovert: de kleine onschuldige baby die later in het leven achter de dollars aan zal gaan.

De foto werd genomen in een zwembad in Pasadena, en verschillende koppels waren komen opdagen om hun baby te water te laten voor de shoot. Dit beeld -van Spencer Elden- sprong er achteraf meteen uit. Het was zijn eerste keer in het water. Eigenlijk wordt hij vastgehouden door zijn vader, maar diens handen werden later in fotoshop verwijderd.

Beeld rv

2. Back To Black (Amy Winehouse)

Een simpel portret, maar tegelijk een symbool voor alles waar Amy Winehouse in haar muziek voor stond. Rechttoe-rechtaan, zonder franjes of sterallures. Een kwetsbaar meisje, dat voor een donkere, afgewassen en met krijt beschreven muur ongedwongen in de lens kijkt. Een sober, sterk portret, dat na haar tragische dood nog aan zeggingskracht heeft gewonnen.

Beeld rv

3. Different Class (Pulp)

De eerste versie van de plaat had niet één maar twaalf verschillende covers zodat je zélf kon kiezen hoe je eigen exemplaar eruit zou zien. Voor latere edities werd de bekende trouwfoto gebruikt, met als bijschrift: Please understand - we don't want no trouble. We just want the right to be different. That's all.

Het koppel dat trouwde was Sharon en Dominic, vrienden van de fotograaf. Toen ze 'm vroegen om een huwelijksreportage te maken, moest hij in eerste instantie verstek laten gaan wegens druk-druk-druk in de weer met Pulp. Een paar weken later bleek het toch te kunnen, op voorwaarde dat hij kartonnen versies van de bandleden tussen hun trouwfoto's mocht gebruiken. De rest is, zoals dat heet, geschiedenis.

Beeld rv

4. The Velvet Underground & Nico (The Velvet Underground & Nico)

Oftewel: de banaan van Andy Warhol. Dat Warhols naam op de cover stond (en niet die van de band) was een manier om de aandacht te trekken. Dat het stuk fruit ondubbelzinnig refereerde aan het mannelijke geslacht was ook geen toeval.

In de originele versie kon je de gele bananenschil van de hoes trekken, zodat er een rozige vrucht te voorschijn kwam. Wie zo'n originele plaat bezit, heeft overigens goud in handen: ze wisselen inmiddels voor 500 euro van eigenaar.

Beeld rv

5. Low (David Bowie)

Zoveel platen, zoveel imago's. Nadat hij begin jaren zeventig haast eigenhandig glamrock had uitgevonden, en nadien in Philadelphia blanke soul naar zijn hand had gezet, trok David Bowie - geïnspireerd door Kraftwerk en Neu - naar Duitsland. Daar vond hij zichzelf voor de zoveelste keer opnieuw uit.

De hoes is net als bij Station To Station een still uit de film The Man Who Fell to Earth van Nicolas Roeg. Het beeld van Bowie in profiel, met daarboven de titel van de plaat was een woordgrapje: de zanger Low Profile in beeld gebracht.

Beeld rv

6. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (The Beatles)

In '67 konden The Beatles zich zowat alles veroorloven, en dat déden ze. De opnamen van deze klassieke plaat duurde maanden - ongezien in die tijd - en bij een klassieke elpee hoorde een memorabele hoes. Rondom The Beatles werd een collage gebouwd met helden en invloeden van de fab four.

Ieder groepslid maakte een verlanglijstje met namen op. Daarbij ook Hitler, Jesus en Ghandi, die onder druk van de platenfirma werden geschrapt. Artiest Peter Blake leidde de hele onderneming in goede banen. Tot vandaag is het een van de meest gepersifleerde hoezen uit de geschiedenis.

Beeld rv

7. Power Corruption & Lies (New Order)

De leden van Joy Division waren overeen gekomen dat de bandnaam veranderd zou worden mocht één van hen vertrekken, en met de dood van Ian Curtis vervelde Joy Division tot New Order. Grafisch ontwerper Peter Saville haalde dit schilderij van Henri Fantin-Latour uit de National Gallery in Londen. Of tenminste: dat was de bedoeling, want het museum wilde aanvankelijk geen toelating geven om het schilderij te fotograferen.

Tot platenbaas Tony Wilson zélf naar de directeur belde. "Wie bezit dat schilderij, eigenlijk?", wilde hij weten. "'t Is eigendom van het Britse volk." "In dat geval wil het Britse volk dit werk graag gebruiken op een hoes van New Order." Een argument waar niets op af te dingen viel.

Beeld rv

8. License To Ill (Beastie Boys)

Een vliegtuig met het logo van de band dat zich te pletter vliegt: na de dood van John Denver, Buddy Holly, Stevie Ray Vaughan en Otis Redding is zo'n hoes niets minder dan het lot tarten. Het paste tegelijk bij het roekeloze imago dat de Beastie Boys zichzelf aanmaten.

Met het beeld wilden de rappers de excessen van de rock-'n-rolllevensstijl aankaarten, en al de gevaren die daarbij om de hoek loerden. Nochtans: het beeld op de hoes waarop enkel de staart van het vliegtuig te zien is, zag er best veilig uit. Je moest het karton openklappen om het volledige plaatje te kunnen zien.

Beeld rv

9. 3 (aka 'Melt') (Peter Gabriel)

Peter Gabriel vertikte het lang om zijn platen titels te geven, omdat hij ze beschouwde als afleveringen van een tijdschrift. Ook wilde hij geen rechttoe-rechtaan portret van zichzelf. Dat zou pas in '86 gebeuren, met So, niet toevallig de plaat waamee hij als soloartiest een wereldster werd. In plaats daarvan opteerde Gabriel voor vage, vervormde foto's van zichzelf.

In dit geval is het oorspronkelijke beeld een polaroid in kleur, die nadien opnieuw in zwart/wit werd gefotografeerd en bewerkt met allerlei chemische processen om zijn gezicht te doen smelten. Alle afgekeurde probeersels - het duurde even om het gewenste resultaat te verkrijgen- werden later in de promotiecampagne gebruikt.

Beeld rv

10. Wish You Were Here (Pink Floyd)

Na het enorme succes van Dark Side Of The Moon werden de leden van Pink Floyd in hun privéleven met leegte en afwezigheid geconfronteerd, een thema dat - getuige de titel - meteen hun volgende plaat zou bepalen. Dat gevoel moest dus in de hoes zitten. Ook het originele artwork was afwezig, wegens verpakt in een zwarte plastic zak.

De twee mannen die elkaar de hand schudden werd door designbedrijfje Hipgnosis als een lege, betekenisloze handeling beschouwd. Zonder emotie of diepgang. Het gebrek aan communicatie binnen de band schemerde niet alleen door in de muziek, maar werd ook weergegeven door dit inmiddels iconische beeld, gemaakt in de Warner filmstudio in Burbank.

Beeld rv

11. For The Beauty Of Wynona (Daniel Lanois)

Daniel Lanois had al naam gemaakt als sterproducer van ondermeer U2, Peter Gabriel en Bob Dylan. Deze soloplaat, zijn tweede, was niet alleen een artistiek succes, maar viel ook op door de krachtige foto van de bekende Tjechische kunstfotograaf Jan Saudek.

Het mes, de ribben, het hand dat wordt weggestopt... het ziet er allemaal wat angstaanjagend uit. Zeker: het meisje in kwestie zou wat meer frietjes en pasta mogen eten. Maar gezien dat scherpgeslepen mes dat ze bij zich draagt, zullen wij niet diegenen zijn die haar dat gaan vertellen.

Beeld rv

12. London Calling (The Clash)

Dit beeld van Pennie Smith wordt regelmatig verkozen tot beste hoesfoto aller tijden, en terecht. De agressie van een gefrustreerde Paul Simonon die zijn bas stuk slaat vat de energie van de hele punkbeweging in één shot samen.

Het moest zo snel gaan dat de fotografe niet eens tijd had om scherp te stellen, waardoor ze in eerste instantie zélf niet veel waarde hechtte aan het beeld. Het was de band zélf die erop stond dat het de cover voor London Calling zou worden. De typografie op de hoes leende The Clash dan weer van de allereerste Elvis Presley-plaat.

Beeld rv

13. Island Life (Grace Jones)

Grace Jones, een fotomodel uit Jamaica, had een look die tot de verbeelding sprak. En door toedoen van fotograaf en partner Jean-Paul Goude leek ze haast op een buitenaards wezen. Sensueel, maar tegelijk om schrik van te krijgen.

Hij vergrootte haar meest opvallende kenmerken - hoekig kapsel, eindeloze benen, donkere huidskleur - uit tot er een soort superwezen ontstond. Was dit een man, een vrouw of iets er tussenin? Niemand die het luidop durfde te vragen wanneer Jones in de buurt was.

Beeld rv

14. Vulnicura (Björk)

De songs van het eerder dit jaar verschenen Vulnicura brengen de breuk in kaart van Björk en haar partner Matthew Barney. Dat levert niet alleen haar meest persoonlijke plaat op, maar ook de meest hartverscheurende uit heel haar carrière.

Björk is sowieso een van de meest imagobewuste artiesten van haar generatie, en ziet er op de cover uit als een futuristische stripfiguur: sterk, maar toch kwetsbaar. De overheersende tint is geel, omdat Björk die kleur met haar helingsproces in verband brengt.

Beeld rv

15. Electric Ladyland (Jimi Hendrix)

Vrouwelijk naakt werkt altijd, en in de decadente jaren zestig hoorde het er gewoon bij. Op de hoes van Electric Ladyland poseerden negentien naakte vrouwen liggend tegen een zwarte achtergrond. Hendrix zélf was evenwel niet opgezet met de foto, die hij als onrespectvol beschouwde.

Veel Amerikaanse platenwinkels beschouwden het beeld als pornografisch, en weigerden de elpee te verkopen. Andere shops verkochten de plaat met de hoes binnenstebuiten gedraaid.

Beeld rv

16. Think Tank (Blur)

De hoes is een gestencild werk van de bekende straatartiest Banksy. Doorgaans vertikt de mysterieuze kunstenaar het om zich met commerciëel werk in te laten, maar hij werkte naar eigen zeggen toch met Blur samen "omdat de rekeningen betaald moesten worden". Het originele werk werd in 2007 geveild en bracht 75.000 pond op.

Beeld rv

17. Be Here Now (Oasis)

In eerste instantie zou de cover van Be Here Now uit vier afzonderlijke foto's bestaan, met telkens een ander groepslid. Goed idee, ware het niet dat Oasis uit vijf leden bestond. Noel wilde in een boom gefotografeerd worden, Guigsy op het strand van St. Lucia, Bonehead naast een zwembad waar een Rolls Royce in lag te dobberen, en Alan White had een pub gekozen waar zijn foto gemaakt moest worden. Het was kortom een zootje.

Uiteindelijk werden de beste ideeën gecombineerd, en vond de shoot plaats in het Stocks Hotel in Hertfordshire, voormalig eigendom van Playboy-magnaat Victor Lownes. Ook daar liep het nog fout, omdat het hotel voor iedereen publiekelijk toegankelijk was, en de bandleden veel te dronken werden. Dat verklaart waarom uiteindelijk voor een dagopname werd geopteerd. Tijdens de shoot die 's nachts plaats vond, konden sommige bandleden namelijk nog nauwelijks op hun benen staan.

Beeld rv

18. Birth Of The Cool (Miles Davis)

Miles Davis was een jonge twintiger toen hij deze baanbrekende plaat uitbracht. Hij was nog volop in de weer om onder de schaduw van zijn held en grote voorbeeld Charlie Parker uit te raken. Hij wees de jachtige bebop af en werd de pionier van een veel zachtere, intiemere stijl die cruciaal zou blijken in de evolutie van de jazz. De donkere, mysterieuze hoesfoto beklemtoonde die sfeer perfect.

Beeld rv

19. Lovesexy (Prince)

De communicatie tussen Prince en fotograaf Jean-Baptiste Mondino was naar aanloop van de shoot niet optimaal verlopen. Bijgevolg wist de Fransman niet hoe intiem het portret moest worden. Meer nog: hij had rekken vol kleren laten overkomen die Prince kon aanpassen voor de foto.

Toen het misverstand uit de wereld was geholpen, leverde de sessie dit gedurfd portret op. Sensueel, zeker. Heel vrouwelijk, ook. En tegelijkertijd merk je in de stamper van de bloem niet toevallig een fallus op. Mondino schoot maar één rolletje vol. Prince koos één beeld, en de rest werd vernietigd.

Beeld rv

20. The Fat Of The Land (The Prodigy)

De muziek van The Prodigy is hard, confronterend en compromisloos. Dat is ook het beeld dat designer Alex Jenkins met het artwork naar buiten wilde dragen. De krab staat symbool voor de band: kleurrijk, energiek en met twee vingers omhoog draagt het beest ook de attitude van deze techno-terroristen uit.

Het resultaat oogt alleszins sterker dan het beeld dat ze eerst in gedachten hadden: een varken dat make-up en lipgloss zou dragen.

Beeld rv

Klaar om te stemmen?

Kan één van deze twintig jou bekoren? Of heb je nog een andere, persoonlijke favoriet? Breng je stem uit op demorgen.be/vinylwedstrijd en win 10 iconische vinylplaten én een platenspeler.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.