Zaterdag 20/07/2019

Interview

"We zijn gelijkwaardiger nu. Zij is af"

Bert en Hannah Wagendorp. Beeld CARLI HERMÈS/UNIT C.M.A.

Schrijver-columnist Bert Wagendorp (58) en zijn dochter Hannah (23) schreven samen een bonte verzameling verhalen, psychoanalyses, liedteksten, recepten... "Onze band is hechter geworden", zegt hij. Zij: "De vader-dochterband blijft, maar de vriendschap, dát is de verdieping."

In een Alkmaars etablissement bestellen Bert en Hannah Wagendorp beiden een kop verse muntthee. Het gesprek komt op een sterke, avontuurlijke, ontfermende, hartelijke vader die elke dochter zich zou wensen. Zijn naam: Efraïm, de papa van Pippi.

Zit hier Bert Langkous?
Hannah grinnikt. "Vroeger had ik dat wel graag gewild."

In het boek schrijf je een verhaal over de ideale relatie tussen vader en dochter. Waarom kom je uit in Taka-Tuka-Land?
Hannah: "Het begint bij Pippi Wagendorp. Pippi was mijn held. Ik vond haar zo speels, vrij en onafhankelijk. Toen ik zeven was, hadden we op mijn Engelse school de jaarlijkse optocht van verklede kinderen. Ik ging als Pippi, met oranje wol door mijn haar en twee rode paardenstaarten met ijzerdraad erin, zodat ze omhoog bleven staan."

"Zij was enig kind, net als ik. Zij bouwde hutten en vlotten, dat deed ik ook. Net als zij was ik een tomboy die in bomen klom en mosselen zocht in de sloot. Mosselen, vraag me niet waarom."

Wat voor droomvader hoorde daarbij?
Hannah:"Een vader die daar niks van zei. Efraïm Langkous was een fijne man: Pippi mocht zijn wie ze was. Hij gaf haar nog een koffer vol gouden dukaten ook. Maar eigenlijk is het wel vreemd, want hij laat zijn dochter in haar eentje achter, in dat grote huis. In het echte leven werkt dat natuurlijk niet. A: jeugdzorg komt erbij. B: als kind heb je toch iemand nodig die je in toom houdt. Ik ben wel vrijgelaten, hoor. Het Efraïm-gehalte van mijn vader was vrij hoog."

Bert, wat zie jij graag bij vaders en dochters?
De schrijver-columnist vist met een lepeltje de muntblaadjes uit zijn glas. Bert: "Een gedeelde passie. Ik denk bijvoorbeeld aan Ravi Shankar, de Indiase sitarspeler die in 1971 doorbrak bij een groot westers publiek op het Concert for Bangladesh, met George Harrison. Shankar had twee dochters, onder wie Norah Jones. Met haar had hij geen supergoede band, met Anoushka wel. Zij speelt ook sitar. Shankar deed zijn laatste grote concert met haar. Kijk, een bloedband is al onverbrekelijk, maar met een gedeelde passie komt daar nog een laag onder. Als vader voel je je dan... bevestigd. Je geeft een talent door."

Beeld rv

Zo ervaar je dat zelf ook.
Bert: "Ja! Hannah zit op de Schrijversvakschool en schrijft een column in de Alkmaarsche Courant. Haar liefde voor proza is voor mij een groot genot. Ons Vader-en-Dochterboek is daar de schriftelijke neerslag van. Dat heeft onze band alleen maar verdiept."

Een hotelkamer in Utsunomiya, Japan. Voor de Volkskrant deed je verslag van het WK wielrennen in 1990. Danielle, je toenmalige echtgenote, vertelde over de telefoon dat ze zwanger was.
Bert: "Ik schrok. Wat betekent dit? Daar gáát mijn vrije leven. Op dat moment was ik 33 jaar, en ik ben heel lang een vrij studentikoze jongen geweest. Ik liep de hotelkamer uit, stapte in de lift, en... ik ben nu een andere man. Dat gevoel had ik."

"Beneden aan de bar zaten collega-sportjournalisten die al vader waren, ze feliciteerden me en sloegen me op de schouders. Ik was snel aan het idee gewend. Om het bijzondere moment te markeren, gaf ik een rondje. Wel enorm duur daar, trouwens."

In Vader-en-Dochterboek houd je een vlammend betoog voor dochters ('We leven in het era van het oestrogeen'). Had je dat idee van meet af aan?
Bert: "Eigenlijk wel. Ik vond een meisje spannender. Eeuwenlang is het natuurlijk anders geweest, een zoon zette de familielijn voort, maar de samenleving is drastisch veranderd. Als je hoopt dat jouw kind een goed leven heeft, kun je beter een dochter krijgen. Jongens hebben het moeilijker, veroorzaken vaker problemen. Meisjes zijn doelgerichter, ambitieuzer, slimmer. Ik zie het dagelijks op de redactie. En ja, een jongetje snap ik wel. Een meisje is voor een vader toch iets geheimzinnigs. Ze brengt leven voort. Een mystiek verschil."

"Hannah is geboren op zondag 21 april 1991, de dag van Luik-Bastenaken-Luik. Ik zat met mijn vader tv te kijken, Moreno Argentin won. Danielle wilde alleen zijn. Vlak voor de bevalling ben ik naar het ziekenhuis gegaan en ineens ging het snel. Ik heb de navelstreng nog doorgeknipt. Raar, knapperig geluid. Dezelfde avond heb ik thuis met een fles whisky naast me een brief geschreven aan Hannah: 'Toen je een uur oud was, lag je op mijn benen. Je zoog op je bovenlip en ik kreeg bijna de slappe lach. Van de zenuwen en van geluk. Op dat moment beloofde ik mezelf dat ik mijn best zou doen om van jou een gelukkig meisje te maken.'"

Hannah, wat is jouw eerste vader-herinnering?
Hannah: "Rover Hoepsika. Dat boek heeft hij wel tien keer aan me voorgelezen. Ik lag in bed en kamde dan de haren van mijn pop of zo, maar ik luisterde met rode oren. Rover Hoepsika had een paard en een klein schilderij van zijn moedertje aan z'n zadel hangen. Mijn moeder las ook veel voor, hoor. Maar dit kinderboek was een intiem ding met mijn vader."

"We woonden toen al in Engeland - Bert was correspondent in Londen. Voor mij was dat een vormende periode. Ik werd op m'n vierde in een Engels schoolklasje gedropt. Mijn moeder bleef de eerste drie ochtenden nog bij me, daarna was het: succes. Het ging goed. Na een paar weken kon ik gewoon Engels praten met Engelse vriendinnetjes. Ik werd in het diepe gegooid en blijkbaar kon ik aardig zwemmen. Ik weet nog dat ik in de tuin stond en boos was op mijn vader. Ik mocht iets niet en riep: 'You're an idiot!'"

Bert grijnst: "Geestig, zo'n klein Hollands meisje dat staat te foeteren - in het Engels."

Hannah: "Ja, maar ik moest wel naar m'n kamer."

Bert Wagendorp. Beeld rv

Hoe zwaar was het correspondenten-leven?
Bert: "Waanzinnig zwaar. Ik was een sportjournalist die zich mocht waarmaken als buitenlands correspondent. Hoofdredacteur Pieter Broertjes stak zijn nek voor me uit. Don't let me down, zei hij. Ik tikte me blind. Vijf stukken per dag - over kunst, economie, sport, politiek. Het was de tijd van Lady Di, Tony Blair, de onderhandelingen met de IRA."

"Als journalist heb ik mezelf op de kaart gezet, maar ja, ten koste van wat? Danielle zorgde voor Hannah. Mijn rol als vader en echtgenoot heb ik eigenlijk verwaarloosd."

Hannah: "Zo heb ik dat nooit ervaren. Ik was jong, hè. Mijn vader was vaak thuis, de deur van zijn werkkamer stond open. Vaders van mijn Engelse vriendinnetjes zag je nooit, die hadden drukke banen in Londen. En mijn moeder was ook altijd thuis. Luxe dus, eigenlijk."

Bert, wat was jouw filosofie over de opvoeding? Welke waarden en normen telden?
Bert: "Ha! Danielle en ik waren volstrekt improviserende ouders. We hebben ook nooit een ingewikkeld opvoedkundig leerboek aangeschaft. Je moet van dat kind houden. Dat is basic. Liefde. Loyaliteit. Verantwoordelijkheid. Daarna mag je enorm veel blunders en fouten maken. Vrijheid, dat vonden we ook belangrijk. We probeerden het persoontje dat ze was zo veel mogelijk heel te houden. In die zin refereer je ook aan je eigen opvoeding: hoe ben ik zelf in de wereld gezet?"

Klopt het dat de band met jouw eigen vader moeizaam was?
Bert: "Eh, ja. We hadden een moeilijk contact. Mijn vader was erg van de controle. Ik was vier of vijf toen hij een keer een boterham met pindakaas op het aanrecht legde. Die wilde ik opeten. Nee, dat mocht niet. Ook al heb je nog zo'n honger: beheers je. Het was ook niet de bedoeling dat ik trots verkondigde dat ik een 10 had gehaald, want dat talent had ik gekregen van God. In mijn eerste voetbalwedstrijd maakte ik twee doelpunten, dolgelukkig stapte ik van het veld. Mijn vader zei: nu moet je bescheiden blijven. Zo'n afknapper..."

In hoeverre ben je als opvoeder gekleurd door het vaderschap van jouw vader?

Bert: "Ik heb Hannah bij het minste of geringste de hemel ingeprezen. Het heeft lang geduurd voordat ik mij heb kunnen losmaken van de dogma's en regels van mijn ouders. Die last wilde ik mijn kind besparen."

"In 2003 is mijn vader overleden. Dat heeft me enorm aangegrepen, omdat mij zo de kans was ontnomen nog iets moois op te bouwen. Dat hád gekund. Ik heb ooit de oude Stanley Matthews geïnterviewd, een grote Engelse voetballer uit mijn vaders tijd. 'O, mooi', zei hij toen. Meer niet. Na zijn dood kwam er een man naar me toe: 'Bert, die man was zo immens trots op jou.' Ik was ontroerd. Zo zonde. Waarom liet mijn vader dat nooit aan mij zien? Waarom heeft hij zichzelf nooit het plezier van het vaderschap gegund?"

"Pas toen mijn vader dood was, kon ik met hem praten. Dat is echt zo. Ik begreep hem beter. Kijk, hij zat in een keurslijf. Na een moeilijke jeugd in de arme jaren 30 en 40 trouwde hij 'omhoog' met mijn moeder. Hij kwam uit een arbeidersmilieu, zij was de dochter van het hoofd van de lagere school. Dat kon eigenlijk niet."

"Mijn vader was constant bezig zich waar te maken in dat 'hogere milieu', zich te conformeren, aan te passen - om maar geaccepteerd te worden. Zijn broer Willem was homo en ging van de Achterhoek naar Amsterdam. Hij was een zwierige, bourgondische man, een levensgenieter die helaas overleed aan de gevolgen van aids, maar zo kon het dus óók."

Hannah, hoe was jouw band met opa Wagendorp?
Hannah: "Eigenlijk wel goed. Als ik daar logeerde, deden we samen ochtendgymnastiek. Hij heeft me geleerd dat je een brandnetel aan de onderkant bij de steel moet pakken, dan prikt hij niet. Moet je wel je adem inhouden, zei hij. Leuke man."

Bert: "Grootvaders zijn vaak vaders in verbeterde vorm. Ze krijgen een tweede kans, hè. Ik vond het mooi, hoe hij omging met Hannah. Maar soms dacht ik ook: nou pa, dat had je bij mij ook kunnen doen. Ik heb een broer in Amerika; mijn vader bezocht hem weleens. Dan was hij los van zijn umwelt, los van mijn moeder, los van alles. Mijn broer vertelde dat onze pa stond te flirten met winkelmeisjes. En dat hij rare hoedjes opzette! Ongelooflijk."

Grootouders en kleinkinderen kunnen verrassend veel op elkaar lijken. Als jij een stap terugzet, herken je dan jouw vader in Hannah?
Bert: "Ja! In de lichtheid en de vrolijkheid, vreemd genoeg. In wezen was mijn vader een vrolijke man - die nog zaalvoetbalde tot zijn 70ste. Door zijn opvoeding en afkomst heeft hij zich een lossere levenshouding ontzegd. Samen met Danielle heb ik ervoor gewaakt dat het fleurige, open, eigenzinnige karakter van Hannah nooit zo zou worden beschadigd."

Hannah Wagendorp. Beeld rv

Lijken jullie nu op elkaar
Hannah zucht. "Heel erg. Vooral die koppigheid."

Bert: "De onwil om te buigen. 'Wees nu de wijste', zei Danielle altijd. Als moeder was zij gematigder, begripvoller - misschien omdat ze meer met pubers omging vanuit haar beroep als lerares Nederlands. Ik ergerde me enorm aan de passiviteit van Hannah. Op de bank hangen en niks doen, verschrikkelijk."

Hannah: "Daar ergerde ík mij dus weer aan. Zeik niet, laat me! Ik haal goede cijfers, mag ik dan alsjeblieft eens lekker laveloos op de bank liggen en naar MTV of The Hills kijken?"

Bert: "Dat was toch die sitcom met die domme blonde Amerikaanse wijven?"

"Daar kijk ik nog steeds naar."

"Bestáát dat nog steeds?"

"Herhalingen. Maar goed, ik was toen ook wel lui. Komt wel goed, jongens. Dat was mijn motto. Chill."

Bert schudt zijn hoofd. "Die houding was natuurlijk een direct gevolg van mijn vrije en losse manier van opvoeden."

Hannah, fijntjes: "Eigenlijk was je boos op jezelf...?"

"Misschien wel."

Ze schateren.

Wat was de meest legendarische clash?
Hannah: "Een kerstvakantie in Parijs, denk ik. Daar had ik helemaal geen zin in, want het zou gaan sneeuwen in Nederland. Ik was zeventien. Wel de nukkigste periode van mijn puberteit, hoor. We verbleven in een piepklein appartementje van drie vierkante meter of zo. We gingen naar Musée d'Orsay. In een grote zaal zaten we aan een dure lunch. Ik had garnalenkroketjes."

Bert: "Alles was perfect!"

Hannah: "Ja, en toen ontplofte ik. Waarom weet ik niet meer. Ik had geen zin meer in die kutschilderijen!"

Bert: "Ik ergerde me kapot. 'Hoe is het mógelijk. Besef je wel wat voor verwend rrrotkind je bent?'"

Hannah: "Zo letterlijk was het ongeveer. Daar ging ik natuurlijk weer knalhard tegenin. Ik ga altijd heel snel huilen bij ruzies, dus ik jankte die hele tent bij elkaar, boven m'n garnalenkroketjes. Mensen keken om, maar dat boeide me niet. Het probleem was: we luisteren dan niet meer naar elkaar. Wie kan het hardste schreeuwen, wie kan het hardste met deuren slaan? Koppen tegen elkaar. Kablam, kablam."

Bert: "Niet lang daarna hadden we opnieuw hoogoplopende ruzie met slaande deuren. Er begon een kloof te ontstaan. Ik dacht: nu moet ik iets doen. Ik ging naar zolder en pakte de brief die ik in de nacht na haar geboorte had geschreven. Daarin staat ook: als er ruzie komt, en die komt ongetwijfeld, zal er een moment zijn dat je je afvraagt: waarom hebben ze mij ooit geboren laten worden? Ik schoof die brief onder haar deur door."

Hannah: "Ik was nog boos en verdrietig, maar na het lezen van die brief ben ik alleen maar harder gaan janken. Hij schreef dat ik was verwekt in het Sofitel in Parijs, na de Tour de France, bladiebla, en dat dat was gebeurd uit pure passie en liefde. Dat vond ik mooi. Ik dacht: ja, zég dat dan gewoon."

Bert, verongelijkt: "Ik lijk dan toch op mijn vader. Verbaal ben ik best sterk, maar dit soort dingen ligt toch anders. Kwetsbaarheid tonen. Emoties, eh, onder woorden brengen. Het was een lange brief. Op het einde werd het steeds sentimenteler. Ik had toen al zo veel whisky gedronken dat ik die laatste regels nauwelijks meer kon lezen. Jij wel?"

Hannah: "Mja. Met moeite."

Sentimenteel?
Bert knikt. "Mijn liefde zal altijd blijven, zoiets. Het was wel geméénd."

Op een dag komt het eerste vriendje het erf oplopen. Laat me raden: pa Wagendorp staat met een windbuks klaar.
Bert: "Nee, nee, o nee. In de verste verte niet."

Hannah glimlacht. "Dat klopt wel. Als er eentje bleef eten, hield mijn vader het gesprek gaande met sterke verhalen over de Tour en zo. Dat vriendje moest dan erg lachen. Nou, fijn. Daar zat ik verliefd bij."

Bert: "Ik heb nooit concurrentie gevoeld met die jongens. Misschien zou dat anders zijn als ze met een rotzak was thuisgekomen, maar ze had die jongetjes altijd voldoende onder controle."

Hannah: "Eén keer ging het tussentijds uit, met mijn tweede vriendje. Op een niet zo leuke manier. Na een ruzie deed hij eerst lacherig, daarna had hij plotseling geen zin meer in de relatie. Drie dagen later was het weer aan, maar die drie dagen voelden als drie maanden. Toen we bij jou kwamen, nam jij hem even apart. Ik was net naar de wc."

Bert: "Ik bleef kalm, hoor. Maar hé, ho: jij moet mijn dochter geen pijn doen. Daar kwam de boodschap op neer. Stel je een soort Don Corleone voor, die met hese stem zegt: 'Don't hurt my daughter.' Er zit een mooie scène in The Sopranos. De dochter van Tony is vreselijk behandeld. Hij kruipt uit zijn rol van maffiabaas, even is hij vader, maar wel met de methodes van de maffia. Hij grijpt die jongen in zijn nekvel en slaat hem met z'n kop tegen de rand van de wc-pot. Al z'n tanden uit zijn bek, hèhè."

Hannah, lijken jouw vriendjes op Bert?
Hannah: "De eerste twee wel. Die waren wat stugger. Als het dan een keer over gevoelige zaken ging, murmelden ze daar een beetje overheen. Dat doet Bert ook. Mijn huidige vriend Lennen is heel anders. Die is totaal niet bang om zijn gevoelens te tonen. Heerlijk. Meestal."

Shakespeare, Freud, Jung - tal van grote schrijvers en denkers laten in jullie boek hun licht schijnen over de vaak complexe verhouding tussen vader en dochter. Wat zien jullie zelf als de interessantste observatie?
Bert: "Ik heb vooral zitten nadenken over Antigone, dochter van Oedipus, en Athena, dochter van Zeus. Dat is een speciaal hoofdstuk.

Antigone offert zich op voor haar blinde vader. Anna Freud heeft zich zo na de dood van haar vader nog tientallen jaren in dienst gesteld van diens gedachtegoed. Athena maakt zich los van haar vader, maar wil toch voldoen aan zijn hoge standaard.
"Thatcher was daar een voorbeeld van: haar vader was een kruidenier die wilde dat zij hogerop kwam. In beide mythologische dochters herken ik wel iets van Hannah. Ze zit er precies tussenin. Ze is Athene in het losmaken van mij, maar ze heeft toch ook ambities in het schrijven. Ze is Antigone omdat ik weet: als ik een keer van de trap af lazer, komt ze gerust langs om de soep op te warmen."

Dan komt de breuk: in 2011 gaan Danielle en Bert uit elkaar. Wat gebeurde er?
Bert: "Vat het maar samen met: verwijdering, steeds verder uit elkaar lopende levens. We kennen elkaar al vanaf onze studententijd, maar er waren irritaties, ergernissen, de bekende symptomen. Ik wist niet hoe je dat weer goed kon krijgen. Danielle ook niet. Het was op. Hannah ging op haar achttiende voor een paar maanden naar Ghana. Wij waren als ouders aangeslagen: zal dat wel goed gaan? Danielle zat beneden verdrietig te wezen en ik boven op zolder."

Nu, vier jaar later, is de dochter het huis uit, de ouderlijke woning is verkocht, de moeder woont in Brussel en de vader verkast binnenkort naar de Betuwe. Het gezin Wagendorp is volledig uit elkaar gevallen.
Hannah: "Ja, ik ben straks echt lonely, hier in Alkmaar. Ik had moeite met de verkoop van het huis waarin ik ben opgegroeid. En ja, natuurlijk zie je je ouders graag samen oud worden. Maar ongelukkig samen oud, dat wil je ook niet. Dan maar zo. Na de scheiding bloeide mama op. Jij ook. Het was de enige juiste beslissing. Ik heb nóg geluk - dat jullie het nu weer zo goed met elkaar kunnen vinden."

Is er iets verschoven in de relatie met je vader?
Hannah: "Die is alleen maar beter geworden. Door de beladen sfeer thuis raakte ik sneller geïrriteerd; na de scheiding daalde er een soort rust over me neer. We konden weer gewoon over dingen praten. Over mijn studie, bijvoorbeeld. Ik heb eerst taal en communicatie gedaan. Daar was ik snel mee klaar. Maar met mijn tweede studie, Nederlands, was ik na drie maanden ook gestopt. Het was echt een rampenplan."

Bert: "Kom maar even langs, zei ik toen. Ik dacht: nu moet ik mijn rol als vader even heel serieus nemen. Ik had zelf mijn studie Nederlands afgemaakt voor mijn ouders, dat hoefde mijn kind niet voor mij te doen. Op een zondagochtend hebben we heel lang zitten praten. Wat wil je? Wat is nu wél de goede afslag?"

Hannah: "Vooraf was ik best zenuwachtig. Is hij boos? Of nog erger: teleurgesteld? Algauw bleek dat hij begrip had voor mijn situatie. Het was een fijn gesprek. Ik heb mij heel lang afgezet tegen zijn beroep, vanuit de gedachte: goh, Hannah gaat ook schrijven, nou, verrássend."

"Ik werd gek van al die mensen die zeiden dat ik mijn column in de Alkmaarsche Courant had te danken aan mijn vader. Nee, zei ik dan, néé, ik heb op m'n vijftiende een schrijfwedstrijd gewonnen. Nu stond ik op een kruispunt. Wat wilde ik? Wat vond ik het allerleukste? Nou, proza, verhalen maken. Eindelijk maakte ik de goede keuze."

Wat trekt je aan in het schrijven?
Hannah: "Lastige vraag. Het plezier van een mooie of grappige zin. De intense focus. Soms zit je in een soort bel die dan even niet lek mag worden geprikt. Dan rolt er zo een mooie gedachte uit. Dat is fijn. Ik was heel trots op mijn vader toen Ventoux verscheen en het een bestseller werd. Ik hoop ooit zelf een roman te publiceren, maar als opstapje wil ik eerst leren hoe je een kort verhaal en een novelle goed op papier krijgt."

Bert: "Tijdens het schrijven van 'Ventoux' heb ik Hannah een paar hoofdstukken laten lezen. Om te kijken wat zij vond van de karakterontwikkeling van jongere personages. Komt de humor over? Als 50-plusser is het prettig dat bij een twintiger te checken - je bent toch een beetje losgezongen van die jongere generatie. Dat bleek mee te vallen, gelukkig. Het schrijven van het Vader-en- Dochterboek was een enorm plezier. Onze band is echt hechter geworden. Als vader ben ik niet meer de autoriteit. Wil ik ook niet. We zijn gelijkwaardiger geworden. Zij is af."

Hannah: "De vader-dochterband blijft, natuurlijk. Maar de vriendschap - dát is de verdieping."

Een laatste bestelling. De muntthee wijkt voor twee glazen sauvignon blanc.

Gaan jullie nog samen fietsen? Dat schijnt het summum te zijn voor vaders en dochters.
Hannah rilt. "O nee. Ik haat fietsen. Om zelf te doen, hè. Die pijn, tegen de wind in, waarom doen mensen zichzelf dat aan?"

Bert: "Haar antwoord stelt natuurlijk zwaar teleur. Hopelijk komt het nog. Laatst vertelde een boekhandelaar me dat hij eruit was gefietst door z'n dochter. Vond hij vreselijk. Ik zei: 'Man, dat is toch het allergrootste geluksmoment dat je kan overkomen?' Ik vind het niet erg als Hannah mij overtreft in het schrijven. Sterker: ik hoop dat het gebeurt. Het zal me niet verbazen, ze heeft meer talent en meer focus dan ik - toen ik 23 was. Ingehaald worden door je eigen dochter - zij is beter dan jij -, dat voelt toch als een overwinning?"

Bert en Hannah Wagendorp, 'Vader- en-Dochterboek', Uitgeverij De Geus, 256 p., 19,95 euro.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden