Zondag 20/10/2019

Interview

"We waren als bloedhonden voor elkaar"

The Breeders kunnen weer samen door één deur, dat was ooit anders. Beeld Marisa Gesualdi

Meer dan tien jaar gunden ze elkaar het licht in de ogen niet. Maar een kwarteeuw na het succes van de hit ‘Cannonball’ proberen The Breeders een gezonde doorstart te maken. "We zijn nog altijd dezelfde dwarse klootzakken. Maar zonder drugs en drank is het eindelijk leefbaar geworden."

Parijs staat onder water wanneer we The Breeders ontmoeten. De Seine is buiten haar oevers getreden, en ratten krijgen vrij spel in de straten. Hoe toepasselijk. Ook voor de groepsleden bleek het water lange tijd te diep, waarna ze als ratten één voor één het zinkende schip verlieten.

De meest succesvolle line-up van de groep, die met Last Splash (1993) het aangezicht van de nineties mee hielp vormen, kwam in 2005 voor het eerst terug samen. Aanleiding was een jubileumfeestje van hun platenlabel 4AD, waar ze de glorie van weleer een enkele keer wilden doen herleven. “We gingen tijdens de eerste repetitie door alle songs”, vertelt gitariste Kelley Deal. “En plots keken mijn zus en ik elkaar in de ogen: oh mijn god… stamelden we. Dit klinkt exáct als de plaat. Op dat moment was het elf jaar geleden dat we nog samen op een podium hadden gestaan. De onwaarschijnlijke magie van dat moment gaf de aanzet om elkaar een herkansing te geven. Een eenmalige reünie leek ons verspilling van talent. Ook tijdens de opnames van All Nerve, ons nieuwe album, hadden we voortdurend het gevoel dat we de jaren 90 serieus hebben verkloot voor onszelf. We hadden alles in huis om aan de top te raken, maar we gedroegen ons als kleine eikeltjes. Dat er geen doden zijn gevallen in onze wilde jaren, mag een mirakel heten.”

Michael Azerrad, een Amerikaanse popjournalist die onder meer de biografie Come as You Are schreef over het leven van Kurt Cobain, verwoordde het in die tijd ook treffend. “Oh my god, I’m fearful for everyone’s safety,” stuurde hij in een bericht naar bassiste Josephine Wiggs, na een van hun concerten. “Hij had een punt,” grijnst Wiggs. “We waren als bloedhonden voor elkaar.”

Voorts herinneren de groepsleden zich naar eigen zeggen nauwelijks nog iets van die baldadige succesjaren. Niet onlogisch: de tweelingzussen Kim en Kelley Deal zopen als een tempelier om daarna te vervallen in junkiegewoontes. Na een draaideur-routine in rehab ruilde Kelley uiteindelijk brown sugar in voor breiwerkjes. Een mens moet dan ook íéts doen met zijn vrije tijd. Zelfs de aimabele drummer Jim Macpherson hield het niet lang uit met frontvrouw Kim Deal, met wie hij in de jaren 90 ook in The Amps speelde. Na een hoogoplopende ruzie sleepte hij zijn drumstel uit haar kelderstudio om daarna zonder één woord met de noorderzon te verdwijnen. 

Welles-nietes

Vijftien jaar later weten beiden zelfs niet meer waar die beruchte woordenwisseling om ging: “Kim was er heilig van overtuigd dat ik haar verachtte, en ik dacht dan weer dat ze mij haatte”, bekent hij vandaag met een verontschuldigende grijns. “Maar dat is nu niet meer van tel. Op dit ogenblik kijk je naar een stelletje verantwoordelijke vijftigers zonder een alcoholprobleem. Het kan éíndelijk opnieuw over muziek gaan.”

Toch voel je tijdens het geanimeerde, chaotische groepsgesprek dat de band zich nog steeds op glad ijs begeeft. Kelley vertelt bijvoorbeeld graag over haar wilde jaren, maar jaagt Kim meteen de gordijnen in wanneer ze bij de andere groepsleden polst naar hun misbruik en grootste uitspattingen. “Laat die lieve jongen toch een nieuwe vraag stellen”, zegt Kim met de lippen stijf op elkaar gedrukt. We verontschuldigen ons om het gesprek in een weinig comfortabele richting te sturen. Maar zij sust meteen: “Het is jouw schuld niet. Ik voel alleen nu al aan mijn water dat dit gesprek zal ontaarden in een welles-nietesspelletje over schuld en wangedrag. Dat komt niet goed, wees gerust. We zijn nog altijd dezelfde dwarse klootzakken. Maar zonder drugs en drank is het gelukkig eindelijk leefbaar geworden.”

“Ik heb geen drankje meer aangeraakt sinds ’95”, beaamt Kelley. “Dat is een groot voordeel om met andere mensen te kunnen omgaan. Al denk ik soms: mocht ik nog maar eens een joint opsteken… Vroeger kon ik dan in een oogwenk achterhalen of een song oprecht en goed klonk. Maar misschien maak ik mezelf nu gewoon iets wijs. Het is niet omdat je denkt dat drugs bepaalde zaken makkelijker maken, dat ze dat ook werkelijk doen (glimlacht). Sowieso is het beter dat we vandaag niet meer aan gevaarlijk spul verslingerd zijn. Er heerst namelijk nog altijd genoeg chaos in de rangen van deze groep, haha! Geen voordeel in de omgang met elkaar, maar wel een zegen voor de Muze. En daar gaat het uiteindelijk om. Rock-’n-roll heeft voor ons eindelijk terug méér met muziek te maken dan met een levensstijl.”

Het verklaart ook meteen de titel van de nieuwe plaat: All Nerve heeft een ambigue betekenis. De groep geeft vol zelfvertrouwen aan dat ze strak gespannen staat, maar de zenuwen liggen evengoed nog steeds open. The Breeders zijn anno 2018 even cocky als kwetsbaar.

The Pixies

Diezelfde Breeders begonnen in de jaren 90 als een hobbygroep van Kim Deal, die haar eerste stappen naar roem zette bij The Pixies. Omdat ze al gauw het populairste groepslid bleek te zijn, werd frontman Black Francis naar verluidt jaloers. Waarop hij haar muzikaal kaltstellte na het gigasucces van de hit ‘Gigantic’ – die zij schreef. Om een uitlaatklep te vinden, werden The Breeders mettertijd haar belangrijkste groep.

Ook nu staat haar leven opnieuw helemaal in het teken van deze band. “Ik heb mijn tijd altijd graag verdeeld tussen verschillende groepen, omdat ik me gauw verveel. Maar nu ik wat ouder word, heb ik het idee dat ik mijn aandacht éíndelijk moet leren richten. Bovendien werd ik ook gemotiveerd door jong talent. Courtney Barnett vertelde me een tijd geleden dat ze Last Splash elke ochtend opzette om opgefokt te raken voor ze de studio indook. Dat lieve kind was nauwelijks zes jaar oud toen die plaat uitkwam! Als ik zo’n indruk op iemand kan maken, vuurt dat me aan om opnieuw een verschil te willen maken.”

Verder speelt ook een moederlijke, beschermende reflex mee, denkt ze. “We hebben zoveel watertjes doorzwommen, en zoveel jaren ervaring op de teller, dat ik ervan overtuigd ben dat onze comeback jonge artiesten kan motiveren om door te zetten. En hopelijk ook om niet de fouten te begaan die wij voortdurend wel hebben gemaakt.”

All Nerve verschijnt 2/3 bij 4AD.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234