Vrijdag 07/08/2020

InterviewKyle Eastwood

‘We houden van dezelfde muziek, maar over politiek kunnen we niet praten’: Kyle Eastwood, zoon van Clint

'Terwijl mijn vader met jazzgrootheden stond te praten, speelde ik tikkertje. Pas jaren later besefte ik: 'Holy shit, ik heb Count Basie gezien!‘’Beeld Jerome Bonnet / Modds

Revolverheld Clint Eastwood (89) kon als geen ander zijn priemende blik over de prairie laten glijden, maar af en toe hield hij ook graag halt bij een knap vrouwenlijf. Het resultaat: acht kinderen. Ik spreek met één van hen, Kyle Eastwood.

De 51-jarige jazzbassist heeft net een negende plaat uit, ‘Cinematic’, met daarop jazzy bewerkingen van soundtracks en eigen filmcomposities. Een gesprek over drie Grote Liefdes: muziek, film en zijn vader. ‘Ik dénk dat hij Trump niet mag, maar ik wéét dat hij in geen miljoen jaar op Hillary zou stemmen.’

Na al die jaren vindt Clints eerstgeboren zoon het best om over zijn vader te praten. Hij beantwoordt vragen omstandig, beleefd en enthousiast, al zal hij – een echte Eastwood – niet ál te diep in zijn ziel laten kijken. Er is veel om een eind over weg te palaveren: Kyle is een uitstekende jazzbassist, en zijn veelal aan oude Blue Note refererende platen – op ‘Cinematic’ doet hij ‘Taxi Driver’ klinken als Art Blakey – zijn meer dan onderhoudend.

Kyle Eastwood: “Op ‘Cinematic’ heb ik gekozen voor een mengeling van bekend en minder bekend materiaal. ‘Bullitt’, ‘Skyfall’ en ‘The Pink Panther’ kent iedereen, maar er zitten ook enkele obscure persoonlijke favorieten tussen. En een paar films van mijn vader – ‘Unforgiven’ en ‘Gran Torino’ – konden ook niet ontbreken.

“Enkele van de beste componisten aller tijden hebben ook filmmuziek geschreven. En ik ben geboren op de scheidingslijn tussen jazz en Hollywood, dus was het een logisch project voor mij. Het zat al jaren in mijn hoofd, maar het is er nu pas van gekomen.”

Er staat muziek van tien films op ‘Cinematic’. Welke vind je de beste?

Eastwood: “’t Zijn allemaal toppers, maar als ik er één moet kiezen, dan ‘Taxi Driver’. Het was componist Bernard Herrmanns laatste film. Herrmann was vooral bekend van zijn ‘Psycho’-violen en ander werk voor Alfred Hitchcock, maar ‘Taxi Driver’ is helemaal anders. Het klinkt bijna als iets van jazzlegende Charles Mingus.”

Je pikte er niet altijd de evidente films uit: van Ennio Morricone koos je een stuk uit ‘Per le antiche scale’, en van John Williams het thema van de Clint Eastwood-film ‘The Eiger Sanction’.

Eastwood (lacht): ‘‘Star Wars’ it is not. Maar ‘The Eiger Sanction’ is wel een persoonlijke favoriet, over een bergbeklimmer-professor-moordenaar – mijn vader dus – die nog één laatste klus moet uitvoeren. Het zou één van de favoriete composities zijn van John Williams zélf: dat heeft hij tegen mijn vader gezegd.

“‘Per le antiche scale’ heeft me altijd geïntrigeerd. Ik ken ’t van één van de vele cd-boxen van Ennio Morricone die ik thuis heb liggen, maar ik heb de film nooit gezien. Als je de dvd ooit vindt: bel me! Ik probeer sowieso alle films met muziek van Morricone te bekijken: hij moet toch zowat de grootste filmcomponist aller tijden zijn. Toen ik de film ‘Bugsy’ zag, vond ik dat de soundtrack niet veel voorstelde, maar toen ik ’m achteraf opzette? Wauw!”

Met zijn werk voor ‘The Thing’ van John Carpenter is het net zo: van de film onthoud je vooral het doem-doem-geluidje, maar eigenlijk is ’t rijkelijk gelaagde muziek.

Eastwood: “Zo is het ook met de ‘Alien’-soundtrack van Jerry Goldsmith. (Op dreef) Wát een film trouwens! Die openingsscène, waar de camera méé door de kille ruimte zweeft en je het ruimteschip, de Nostromo, langzaam ziet opdoemen, bezorgt me telkens opnieuw kippenvel. Waarschijnlijk heeft het er iets mee te maken dat ’t de laatste keer was dat ik doodsbang in de cinema zat. ‘Alien’ is uitgekomen in 1979, ik was een jaar of 11. Ik wist niks van de plot, maar mijn vader vroeg: ‘Er is een nieuwe sf-film uit, wil je ’m zien?’ ‘Tuurlijk,’ zei ik, dromend van een nieuwe ‘Star Wars’ (lacht).”

Die KNT-rating schrikte je vader niet af?

Eastwood: “Daar heeft hij – bless him – nooit rekening mee gehouden (lacht). Ik ging voortdurend naar films voor volwassenen. Ik kon alles plaatsen, omdat ik ook zag hoe ze gemaakt werden. Toen ik 3 was, mocht ik op setbezoek tijdens de opnames van ‘Dirty Harry’. Ik zag hoe mijn vader zich van een brug op een schoolbus stortte, maar achteraf kwam hij toch gewoon mee lunchen: zo erg kon het dus niet geweest zijn.”

Karate kid

Eastwood: “Zolang ik me kan herinneren, stonden er films op bij ons thuis. Eigenlijk waren we altijd aan het kijken. In het weekend gingen mijn moeder en ik zelfs meerdere keren na elkaar naar de cinema.”

Wat voor films zette je vader graag op?

Eastwood: “Vooral spul uit de jaren 40 en 50: ‘All About Eve’, ‘His Girl Friday’, ‘Arsenic and Old Lace’... Ik denk niet dat er veel filmstudenten een betere opleiding hebben gekregen dan ik. Wij keken ook naar de nieuwe cinemareleases, en dan zei hij: ‘Goede film, maar kijk nu naar dít.’ Als ik geen school had, bleven we soms laat op om drie, vier films na elkaar te bekijken.”

‘Foto: Clint en Kyle tijdens de opnames van ‘Honkeytonk Man’: ‘Elke seconde samen met hem was mooi meegenomen.’’Beeld ARTE

Wel straf dat hij daar tijd voor had: toen jij opgroeide, zat je vader op het toppunt van zijn roem als acteur.

Eastwood: “Onze momenten samen vielen meestal tijdens de zomervakantie of de kerstperiode. Dan moest hij niet werken. Op andere momenten, bijvoorbeeld wanneer hij ergens op locatie zat voor een film, zagen we ’m voor lange tijd niet. Zeker nadat mijn moeder en hij uit elkaar waren gegaan, toen ik een jaar of 10 was.”

Wat voor vader was hij in die tijd?

Eastwood: “We had a good time with him. In tegenstelling tot veel van zijn personages was hij relaxed: een geduldige, rustige man.”

Toen je 8 was, kreeg je een klein rolletje in ‘The Outlaw Josey Wales’, één van mijn favoriete Eastwood-films. Wat weet je daar nog van?

Eastwood: “Ik speelde het zoontje van Josey Wales, mijn vader dus. Ik had geen tekst, maar ik moest wel ‘Pa! Pa!’ roepen toen ik levend verbrand werd (lacht). Dat is dus – een figurantenrolletje hier en daar niet te na gesproken – mijn filmdebuut: in de fik gestoken voor de ogen van mijn vader!”

Ben je op zulke sets grote filmlegendes tegen het lijf gelopen?

Eastwood: “John Wayne kwam weleens bij ons over de vloer.”

John Wayne maakte een tijdlang films met zijn zoon, Patrick Wayne. Die zei later: ‘Het was altijd méér dan gewoon acteren: het was een kans om bij mijn vader te zijn.’ Gold dat ook voor jou?

Eastwood: “Natuurlijk. Elke seconde samen met hem was mooi meegenomen. ‘Honkytonk Man’ uit 1982 was het leukst: toen mocht ik de héle zomer bij ’m doorbrengen, omdat ik een hoofdrol had. We sliepen zelfs op dezelfde kamer – wanneer we kónden slapen althans, want we filmden vaak ’s nachts. Wat ik als 14-jarige enorm stoer vond.”

Het gerucht wil dat jij, vanwege je prestatie in ‘Honkytonk Man’, de rol van ‘The Karate Kid’ kreeg aangeboden, maar dat jouw vader ’m afwees omdat hij niet van het scenario hield.

Eastwood: “Ik weet niet hoe het precies is gegaan. Hoe ik het mij herinner: mijn vader kreeg het script aangeboden om te regisseren, en hij vroeg of ik de rol wilde spelen. Daar stond ik natuurlijk voor te springen. Maar er is toen íéts gebeurd waardoor de deal is afgesprongen. Naar verluidt wilde hij de rol van Mr. Miyagi aan de legendarische Japanse acteur Toshiro Mifune geven, maar zag de studio dat absoluut niet zitten. (Mijmert) What could have been…”

Weirdo

Welke muziek stond er op in jullie huiskamer?

Eastwood: “Jazz. En dan vooral de big bands van de jaren 50: Count Basie, Duke Ellington en Stan Kenton.”

Veel van die namen heb je live aan het werk mogen zien: jullie woonden op een boogscheut van het Monterey Jazz Festival, waar jouw vader vaste klant was.

Eastwood (knikt): “Mijn vader kwam er al van bij de eerste editie in 1956 en kende de muzikanten. We mochten altijd backstage. Terwijl hij met jazzgrootheden stond te praten, speelde ik tikkertje (lacht). Pas jaren later besefte ik: ‘Holy shit, ik heb Count Basie live gezien!’ Dat was het eerste concert dat ik me kan herinneren: zo indrukwekkend dat ik meteen besliste dat ik drummer wilde worden.”

Je speelde toen al piano.

Eastwood: “Eerst leerde mijn vader me wat hij kon – een boogiewoogie! – en daarna bleef ik lessen volgen. Nog later moest ik gitaar kunnen spelen voor de rol in ‘Honkytonk Man’, dus toen ben ik daar ook maar mee begonnen.”

Eerst piano, drums en gitaar: de bas was niet bepaald jouw eerste liefde.

Eastwood: “Toch was ik er altijd al door aangetrokken. Hoe het dan toch gebeurde? Ik had veel vrienden die muzikanten waren, en ze zochten voortdurend een bassist. Ik dacht: waarom niet? Rond mijn 15de ben ik ermee begonnen. Geen lessen, I just kind of figured it out.”

Vond je jazz toen zelf leuk, of was dat toch vooral iets van je ouders?

Eastwood: “Ik vond het leuk, maar het was niet mijn lotsbestemming of zo. Ik heb altijd een nogal vreemde muzieksmaak gehad. In de jaren 80 luisterde ik alleen naar muziek van de jaren 60 en 70. Geen new wave of postpunk, wel funk, r&b en Motown. En als je als puber naar jazz luistert, ben je al helemaal een weirdo.”

Wanneer begon je naar muziek te luisteren die je ouders verschrikkelijk vonden?

Eastwood: “Rond mijn 19de, toen ik besliste dat mijn toekomst in de jazz lag, begon ik ook te luisteren naar intellectuele freejazz à la Ornette Coleman: daar moest ik bij mijn vader niet mee komen aanzetten.

“Mijn allereerste rockconcert was er één van The Who, toen ze The Clash als voorprogramma hadden. (Droog) Mijn vader is die avond thuisgebleven.”

Voor je je in jazz verdiepte, begon je aan een opleiding als filmregisseur. Wat is er misgelopen?

Eastwood: “Niks, ik kreeg gewoon almaar meer optredens aangeboden. Mijn vader vond het prima: hij was erg blij dat ik mijn jazzcarrière wilde uitbouwen.”

In de filmwereld was het veel moeilijker geweest om uit zijn schaduw te treden.

Eastwood (knikt) «Misschien had dat onbewust wel iets met mijn keuze te maken. Ik weet het niet. Ik vind het alleszins leuk dat ik via de muziek nog altijd iets met cinema te maken heb, want dat blijft mijn tweede Grote Liefde.”

Als acteur ben je ooit in één film opgedoken die niets met je vader te maken had: de Franse prent ‘L’heure d’été’ van Olivier Assayas, met Juliette Binoche.

Eastwood: “Oh ja! Ik had Olivier Assayas ontmoet in Parijs, en hij bleek fan te zijn van ‘Honkytonk Man’: hij had er zelfs z’n thesis over geschreven. Nadat we elkaar hadden leren kennen, vroeg hij of ik, als vriendendienst, niet even de geliefde van Juliette Binoche wilde spelen. Hij had een Amerikaan nodig en ik moest maar één dag op de set zijn.”

Grappig: dat betekent dat jij hebt mogen meespelen in een film van het meest prestigieuze Amerikaanse filmlabel, de Criterion Collection, en jouw vader níét.

Eastwood (lacht luid): “Meen je dat? Dat wist ik niet! Ik zie mijn vader over een paar dagen: dat moet ik ’m vertellen.”

Magie van hollywood

Hoe lang duurde het voor je als muzikant op je poten stond?

Eastwood: “Lange tijd was ik een sessiemuzikant in L.A. Ik heb toen zelfs in popbands bijgeklust: alles om ervaring op te doen. Na verloop van tijd kon ik aan de slag bij orkesten die filmmuziek speelden. Zo heb ik Hans Zimmer leren kennen, tijdens de opnames van ‘Regarding Henry’, met Harrison Ford.”

Je eerste credit op IMDb als muzikant is het nummer ‘Red Zone’, voor de Clint Eastwood-film ‘The Rookie’ uit 1990.

Eastwood: “Mijn vader zocht een band die in één scène op de achtergrond kon spelen, en hij vroeg mij. Zo is het begonnen. Blijkbaar was mijn vader tevreden, want voor latere films mocht ik nog wat stukken schrijven. Een liedje hier, een liedje daar. Stapje voor stapje. ‘Mystic River’ en ‘Million Dollar Baby’ kwamen op mijn pad. Tot ik de kans kreeg om hele soundtracks te componeren.”

Zegt hij soms dat hij trots is?

Eastwood: “Ik weet dat hij trots is, hij luistert naar al mijn platen. En hij geeft weleens een complimentje. Maar de ultieme blijk van appreciatie is dat hij telkens opnieuw vraagt om samen te werken.”

Op welke soundtrack ben je zelf het trotst?

Eastwood: “Misschien wel ‘Letters from Iwo Jima’: de muziek past perfect bij de film, die ik ongemeen indrukwekkend vind. En ‘Gran Torino’ zal ook altijd een mooie herinnering blijven: daarom staat die ook twee keer op ‘Cinematic’.”

Filmmuziek schrijven kan frustrerend zijn, vermoed ik. Je schrijft voortdurend ‘in functie van’, je kunt niet zomaar in een kamer kruipen met je maats en beginnen te jammen.

Eastwood: “Het is een totaal ander beestje, ja. Je moet iets schrijven dat de beelden ondersteunt, pauzes laten voor de dialogen... Spectaculair is het niet: meestal zit je aan de piano naar een dvd te kijken en dingen uit te proberen. Het is een technisch proces, een puzzel die je in elkaar moet laten vallen. Het tegenovergestelde van jazz, dus. Daarom was ‘Cinematic’ zo leuk om te doen: we hadden én de magie van Hollywood én de vrijheid van jazz.

“Het belangrijkste van het hele proces: je moet compromissen sluiten met de regisseur, die óók een idee heeft over hoe alles moet klinken. Soms kom je overeen, soms niet (lachje).”

Werk jij makkelijk samen met je vader?

Eastwood: “Well, we get along. We hebben een soortgelijke smaak. En omdat ik hem al mijn hele leven heb zien werken en regisseren, weet ik goed wat hij wil. Soms schrijft hij zelf een melodie, die hij dan per se wil gebruiken.”

Durf jij dan te zeggen: ‘Sorry vader, dit is echt niet goed’?

Eastwood (lacht): “Ik hoef dat niet te doen. Echt! Neem nu ‘Gran Torino’: toch een mooie compositie? Die komt van hem. Ik heb het idee gewoon verder uitgewerkt.”

De laatste film waarvoor jullie samenwerkten, is ‘J. Edgar’. Die dateert al van 2011.

Eastwood: “Jammer genoeg is het niet simpel om onze agenda’s op elkaar af te stemmen. Ik ben vaak op tournee, en ik woon ook acht à negen maanden per jaar in Parijs. Ik hoop dat we snel nog eens aan een project kunnen beginnen. Gelukkig werkt hij als een sneltrein.”

Zie je hem vaak, als je altijd in Parijs zit?

Eastwood: “Ik zie hem om de paar maanden. De kerstperiode zullen we samen doorbrengen en daarna blijf ik nog een paar maanden in Amerika. Het zal een gezellige winter worden.”

90 jaar

Vorig jaar, op de première van ‘The Mule’, waren alle acht Eastwood-kinderen voor het eerst samen te zien. Gebeurt dat achter gesloten deuren wel vaker?

Eastwood: “Nooit, dit was de allereerste keer. We komen allemaal goed overeen, echt waar, en ik zie hen elk afzonderlijk, maar met ons allen tezamen? Nee.”

‘Foto: De première van ‘The Mule’ in 2018, de eerste keer dat alle acht de kinderen van Eastwood samen waren. ‘En toch kunnen we het goed met elkaar vinden.’’Beeld Getty Images

De kranten kopten: ‘Clint Eastwood is weer vader geworden!’ Het ging om zijn oudste dochter, Laurie Murray, die voor het eerst in de openbaarheid verscheen als één van zijn kinderen.

Eastwood: “Ja, maar ik kende haar al jaren. Toffe vrouw. En het is wel fijn om ook een wat oudere zus te hebben. Mijn halfzussen zijn verdorie even jong als mijn eigen dochter (lacht).”

Iets anders: praat jij graag met je vader over politiek?

Eastwood (lacht luid): “Nee. We houden van dezelfde muziek en van dezelfde kunst, maar politiek? That’s where we part ways. Zeker nu, met je-weet-wel-wie.”

Weet jij of hij nog altijd achter Donald Trump staat? Clint is toch een intelligente, klassevolle man...

Eastwood: “En Trump is zowat het absolute tegenovergestelde, ik weet het. Ik dénk dat hij de persoonlijkheid van Trump niet mag – net als de dingen die op gezette tijden uit z’n mond komen – maar ik wéét dat hij in geen miljoen jaar op Hillary Clinton zou stemmen (lachje). Zijn keuze voor Trump was eerder een klassieke antistem. (Zucht) Mijn vader heeft een welbepaald idee over de rol van de overheid. Niemand die hem nu nog op andere gedachten brengt.”

Je moet ook wel koppig zijn om op je 89ste nog films te maken.

Eastwood (lacht): “Dat is waar.”

Je zus zei vorig jaar dat hij nog steeds gaat skiën: dat moet een mopje zijn?

Eastwood: “Nee. Ik denk dat hij deze winter wéér weg is.”

Beeld RV

Heb je iets speciaals gepland voor zijn 90ste verjaardag?

Eastwood: “Nee, hij houdt daar niet van. Vorig jaar belde ik ’m op: ‘Gelukkige verjaardag, pa!’ Waarop hij: ‘Yeah, yeah, okay’ (lacht).

“Ik bewonder hoe hij op zijn leeftijd nog altijd zo kwiek is, maar eerlijk gezegd: als ik de 90 gewoon al háál, zal ik gelukkig zijn. Geef mij tegen dan maar een goeie zetel in plaats van een paar ski’s.”

‘Cinematic’ van Kyle Eastwood is nu uit bij PIAS.

©HUMO

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234