Woensdag 16/10/2019

Interview

“We hebben ooit opgetreden voor één militair”: 20 jaar Triggerfinger in 20 anekdotes

Triggerfinger, v.l.n.r. Paul ‘Lange Polle’ Van Bruystegem, Ruben Block en Mario Goossens. Beeld Thomas Sweertvaegher

Triggerfinger viert zijn 20ste verjaardag met een reeks concerten én een Limited Edition Luxury Box. Gitarist/zanger Ruben Block, bassist Lange Polle en drummer Mario Goossens halen herinneringen op. “Weet je nog, die boer met die enorme verzameling pornovideo’s!?”

“Waanzinnig.” Het is een adjectief dat Ruben Block graag en vaak gebruikt, met een lichte Antwerpse diftong. Zijn blik laait dan ook telkens even op, en een blikkerende tandenrij zet zijn woorden kracht bij. “Als ik al één rode draad doorheen die twintig jaar moet bedenken, is dat we ons altijd waanzinnig hebben geamuseerd”, glundert Block, terwijl de rest knikt. “Natuurlijk is er af en toe bazaar, of blijft een discussie te lang sudderen, maar eigenlijk maken wij zelden tot nooit ruzie.”

Lange Polle, de bassende nestor van de groep, pikt meteen in. “Ik ben nogal een driftkikker, en op dat vlak kan het al eens mislopen. Maar Triggerfinger is een hechte, loyale familie. Ook vandaag nog. We kunnen het zelfs zo goed vinden met elkaar, dat we hier bij Ruben gisteren vijf uur samen zaten zonder één noot te spelen. Leuteren over muziek en het leven is net zo goed een deel van Triggerfinger.”

Triggerfinger, v.l.n.r. Mario Goossens, Ruben Block en Paul ‘Lange Polle’ Van Bruystegem. Beeld Thomas Sweertvaegher

De Morgen mocht anderhalf uur lang mee leuteren.

1. De eerste ontmoetingen - jaren 90

“Ruben en ik leerden elkaar kennen toen we eind jaren 90 maandelijks afspraken in Lier”, vertelt Paul Van Bruystegem. “Op café, uiteraard. (lacht) Dat was steeds met Wimmeke Punk van The Wolf Banes en Dirk Jans van De Mens. Best wel legendarische avonden. Dat begon met een pintje en eindigde… Ja, wáár precies? (lacht) Mario zag ik voor het eerst toen hij in een covergroepje drumde en een paar liedjes zong. Een erg verlegen teen­ager, maar ineens zette die een nummer van Rage Against the Machine in en ontpopte hij zich tot een monster! Ik zag die zot op de toog springen, alle pinten tegen de grond kletsen… What the fuck is déés, dacht ik. Een betere manier om iemand te leren kennen, kan ik me nog steeds niet voorstellen.”

Op zijn beurt ontmoette Goossens Block voor het eerst, toen die nog roadie was van De Mens. “Maar ik heb hem pas echt leren kennen toen we beiden moesten invallen in de begeleidingsgroep van Guy Swinnen. In die dagen had hij al de mond vol van zijn groepje Triggerfinger, en na de eerste repetitie met die band wist ik: dit voelt aan als thuiskomen.”

2. Zalig in Zonhoven - 1999-2002

In de begindagen was Lange Polle er nog niet bij. Block en Goossens speelden toen met ‘de Wladi’, (Wladimir Geels, huidige bassist van Rowwen Hèze, red.). “Elke vrijdagmiddag gingen we repeteren in Wladi’s honk in Zonhoven. Ruben had geen rijbewijs, dus haalde ik hem op aan het station: vaak sleurde die nog een gitaar en een versterker mee op de trein. Een zalige tijd: we maakten vaak meer plezier dan we effectief speelden.”

Block: “Ik vond het fijn dat die repetitieruimte zo afgelegen was: in de tijd die ik nodig had om op mijn bestemming te raken, kon ik mijn gedachten de vrije loop laten. Dan nam ik een notitieboekje mee en speelde ik de repetitie van de vorige week op mijn walkman. Ja, we spreken over zó lang geleden. (lacht) Vandaag leg ik mezelf nog steeds verplicht ‘tijd’ op: rondrijden is één van de belangrijkste ingrediënten om geïnspireerd te raken.”

3. Kamerconcert met happy ending - 2000

Goossens: “In het begin zegden we élk concert toe. Zo vroegen drie grieten ons eens of we op hun instuif kwamen spelen. Onze gage was een fles tequila. We arriveerden in een appartement waar beide kamers al zo goed als volledig ingericht waren. Héél handig: in de ene kamer hadden ze stoelen opgesteld, maar wij moesten in de andere kamer spelen. (lacht). De bezoekers stonden geen moment op uit hun zitjes, terwijl ze door de deuropening een glimp van ons probeerden op te vangen. Nu, één van die grietjes bleek een oogje op de Wladi te hebben, dus werd het toch nog een goeie avond.” (grinnikt)

4. Tetteren in de boys’ club - 2003 - 2004

Van Bruystegem: “In mijn studio in Meerhout is het voor ons drie eigenlijk allemaal begonnen. Daar hebben we onze eerste plaat gebricoleerd. We hebben daar héél lang over gedaan, herinner ik me vooral.” (lacht)

Goossens: “Het was eigenlijk ook meer ons clubhuis. Een typisch Meerhout-moment was: samen aan tafel zitten, koffie drinken en zes uur later merken dat we nog steeds aan het tetteren waren.”

Van Bruystegem: “Maar die gesprekken hebben nu jaren later nog steeds impact op ons geluid, onze manier van spelen en hoe we denken over muziek. We spraken toen bijna elke dag af.”

Goossens: “Ruben en ik waren sowieso al lang fan van de Polle, en toen we hem vroegen om te bassen, was dat wel speciaal. Om zo’n drastische instrumentenwissel te vragen aan een geweldige gitarist die je bewondert…”

Van Bruystegem: (blaast) “Ik denk dat ik in mijn leven nooit zo snel een beslissing heb genomen. Een week voordien had ik hen eens met Wladi zien spelen in Broechem, en ik was meteen verkocht. Aan iedereen die het wilde horen, tipte ik Triggerfinger. Ik moest dus niet lang nadenken over hun vraag. Zelfs als ze me hadden gevraagd om triangel te spelen, had ik nog ‘ja’ gezegd. Instinctief wist ik dat dit een kans was die ik niet mocht laten schieten.”

Ruben Block debuteert op Rock Werchter in 2004. “Dat was echt een specialleke.” Beeld Alex Vanhee

Block: “In het begin waren er nog wat kosten aan Polle als bassist (grinnikt), maar we voelden meteen dat Triggerfinger Iets Anders werd. Waar het heen zou leiden? Dat wisten we niet. Wél dat het spannend zou worden.”

Van Bruystegem: “Ik bleef nog even gitaar spelen bij Beverly Jo Scott, omdat Triggerfinger op dat ogenblik nog niets verdiende. Maar zij wist al lang: “I’ve lost him to the Boys’ Club.” (lacht)

5. Koteletten in Hoogstraten - 2004

Goossens: “Eender waar we konden spelen, daar gingen we heen. We wilden gewoon zoveel mogelijk optreden, en belden zélf naar cafés te lande om een concert te regelen. Dan beland je af en toe in, euh, bizarre situaties. Herinneren jullie je nog die taverne in Hoogstraten, waar de laatste shift nog volop bezig was?”

Block: (lacht) “Wij stonden op de overloop van de trap – dat was ons podium. Een hilarisch tafereel om die lieve mensen aan hun koteletjes te zien peuzelen, te zien afrekenen en weer vertrekken, terwijl wij de ziel uit ons lijf speelden. We eindigden de avond met vier man aan de toog, die ons shotjes tequila toespeelden na elk nummer. Waar is de tijd?”

6. Leeg en leger - 2004

“Een van de meest hallucinante ervaringen?” denkt Block hardop. “Die hadden we wellicht in een Duitse kazerne, in Soest.” Van Bruystegem knikt: “De beroepsmilitairen die daar gelegerd waren, kwamen net terug van een missie in Joegoslavië, en dat zag je ook aan hun blik. Heel onheilspellend. Ze hadden meer oog voor de drank in de bar, dan voor ons in een belendende kamer. We speelden zo goed mogelijk, in de hoop dat ze toch een páár stappen in onze richting zouden zetten. Níémand kwam kijken. Of nee, ik herinner me toch nog één militair in die lege zaal. (lacht) Achteraf gingen we iets drinken met die mannen, maar de sfeer werd bijzonder grimmig. We merkten al snel: hier moeten we subiet weg, want dit zou érg slecht kunnen aflopen.”

7. Spinal Tap op de pornoboerderij - 2004

Block: “We hebben véél bizarre concerten gespeeld in die periode. Herinneren jullie je nog de eerste keer dat Valérie (de vrouw van Ruben, GVA) mee kwam kijken? We waren toen nog maar net samen, en zij zou ons voor het eerst aan het werk zien. Een eigenaardige vuurdoop. De varkensboer die alles organiseerde, dacht kennelijk: ik heb een weiland, dus ik kan net zo goed een festival op poten zetten. Níét zo, dus. In zijn hof – eigenlijk een grote oprit – had hij een biertap geïnstalleerd, zijn vrienden uit de buurt waren afgekomen en wij moesten spelen op een oplegger. Hij was helaas vergeten om ook licht op te stellen. (lacht) Dat optreden was een zoveelste les in nederigheid: iedereen bleef doodgemoedereerd aan de toog hangen, terwijl wij een privéconcert gaven voor onze geluidsman en Valérie. Gelukkig vond zij ons fantastisch.” (lacht)

Van Bruystegem: “We moesten contractueel ook een tweede set spelen, maar dat was voor die boer niet meer nodig. Hij heeft ons wel netjes betaald.”

Goossens: “En achteraf hebben we zijn pornocollectie nog gevonden: stápels en stápels VHS-tapes met seksfilms. (hilariteit) Dat kun je niet verzinnen, hè.”

8. Speciallekes voor outsiders - 2004-...

Van Bruystegem: “Werchter, Lowlands en Pinkpop: dat zijn en blijven echt speciallekes voor ons. Als iemand ons twintig jaar geleden had gezegd dat we er in 2004 zouden spelen, laat staan een paar jaar later headliner zouden zijn, hadden we hem weggelachen. We werden lange tijd zelfs nauwelijks op de radio gedraaid.”

Block: “Op veel festivals in Europa zijn we eigenlijk nog altijd de outsiders op de affiche: grijs haar, strak in het pak, maar zo intens als jonge veulens. (grinnikt) Daar hou ik wel van. Als vreemde eend in de bijt zijn we minder geneigd om aan alle verwachtingen te voldoen. Zo konden we ooit in eenzelfde seizoen zowel op Werchter als Blues Peer staan en daar mee wegkomen. Op Hellfest in Frankrijk speelden we ook eens op hetzelfde ogenblik als The Scorpions, die er headliner waren. Vooraf hadden we geen hoge verwachtingen, ook al omdat we niet zo bekend zijn in Frankrijk. Maar die tent stond stampvol: tienduizend man die compleet uit hun dak gaan – dat euforische gevoel krijg je niet snel uit je systeem.“

9. Twintig man  in Noorwegen - jaartal onbekend

Soms wint Spinal Tap het ook bij Triggerfinger. “Ik herinner me een waanzinnig concert in Noorwegen, dat eigenlijk een fiasco had moeten worden”, grinnikt Block. “Bij de aankondiging was er iets misgelopen: de organisator was stomweg vergeten te vermelden op zijn flyers wáár het concert plaatsvond. Daardoor hadden alleen zijn vrienden en kennissen de weg naar de juiste locatie gevonden. (lacht) Twintig man in een zaal van vijfhonderd: eigenlijk is dat idee om te janken, maar we hebben ons waanzinnig geamuseerd. Achteraf hebben we ook iedereen netjes een handje gegeven en op een pint getrakteerd. In Noorwegen ben je in dat laatste geval wel een groot deel van je gage kwijt. (lacht)

“Maar om eerlijk te zijn, vind ik dat soort concerten superfijn: je ziét je publiek en je ziet direct voor wie je speelt. Die jongen met zijn groene pull, dat meisje met haar leuke staartjes… Het is moeilijker om iedereen voor je te winnen, maar je haalt er zoveel uit. ‘t Krawietelke in Gent vond ik ook altijd geweldig: vanaf het podium kun je zo op de toog raken voor solo’s. Dat café was beter uitgerust voor Grote Rock-’n-Roll Gebaren dan al die grote zalen!”

Lange Polle: “Ineens speelden we in Europa op grotere schaal mee. In Duitsland liepen we zelfs op de rode loper.” Beeld Thomas Sweertvaegher

10. Triomf in de eerste uitverkochte AB - 2008

Block: “We hadden bescheiden ingezet op een AB Box, maar de verkoop marcheerde zo onverwacht snel dat we ineens de hele boîte uitverkocht kregen. Dat was de kers op de taart dat jaar, vond ik.”

Van Bruystegem: “Herman Hulsens (toenmalige programmator, GVA) heeft ons nog een ingekaderde affiche met ‘Sold Out!’ gegeven. Dat voelde echt aan als een triomf: ze draaien ons niet op de radio, maar dit krijgen we dan toch voor elkaar. Het sterkte ons gevoel dat we iets goeds in handen hadden.”

11. Drank en dieptepunt - 2008

“Ik heb in mijn leven alles gepakt, gesnoven en geslikt wat er voorhanden was”, vertelt Van Bruystegem. “En in royale hoeveelheden. Ik wil me niet in de plaats van Ruben of Mario stellen: ik zou onmogelijk zoveel geduld met hen hebben als zij en mijn ex hadden met mij. Ik moet er eerlijk in zijn: tegen 2008 was ik veranderd in een varken.”

Uiteindelijk zou het Block zijn die Lange Polle uit de neerwaartse spiraal tilde. “Het verdriet dat ik in de ogen van Ruben zag op het hoogtepunt van mijn verslaving, dat wil ik nooit meer meemaken”, bekent Van Bruystegem. “De mannen hebben zo veel meegemaakt met mij. Nét op het ogenblik dat de groep in de spotlight begon te staan na de release van What Grabs Ya? (2008), viel ik ineens uit. Verschrikkelijk: de trein vertrok en ik moest achterblijven op het perron. Maar ze hebben me nadien weer opgepikt, waar ik Ruben en Mario nog altijd onwaarschijnlijk dankbaar voor ben.

“Op het eind was het erg. Ik kwam voortdurend te laat, speelde fouten. Ruben heeft zich lang bezorgd getoond, maar toen hij dat beu werd, heeft hij me vaderlijk toegesproken. ‘Wij moeten eens klappen, hè maat.’ Eigenlijk was ik diep van binnen blij dat iemand me op het matje riep. Ik zou mezelf nooit vrijwillig opgegeven hebben voor rehab. Door me te dwingen, heeft Ruben waarschijnlijk mijn leven gered.”

12. De Wereld Draait Door-braak - 2009

“Voor mij was De wereld draait door op de Nederlandse televisie absoluut een sleutelmoment”, denkt Goossens. “Ik geloof niet dat we ooit hardere muziek hebben gehad in dit programma,” glunderde presentator Matthijs van Nieuwkerk zichtbaar toen het trio voor het eerst zijn opwachting maakte in de druk bekeken show. “Zet de volumeknop maar open”, klonk het bij hun vurige fan uit Nederland, voor de groep een verschroeiend ‘First Taste’ inzette. “Dankzij dat optreden zijn heel wat deuren opengegaan in Nederland. We waren al even bezig, maar toen begon het daar écht te bewegen.”

Drie jaar later zou Van Nieuwkerk Block nog de titel ‘de échte koning van België’ opspelden in zijn programma, waarna je hem binnensmonds hoorde mompelen: “Wat een vent, godverdomme. Ik ben er écht jaloers op.”

13. Van Lykke Li  tot rode loper - 2012

Al bijna veertien jaar timmerde Triggerfinger aan de weg, tot een cover van Lykke Li in de ochtendshow van de Nederlandse radio-dj Giel Beelen hen in minder dan een dag tijd naar de trendinglijst katapulteerde. Meer dan talent en een thee­kopje hadden ze daar niet voor nodig. In de Vlaamse en Nederlandse charts prijkte hun intimistische versie van ‘I Follow Rivers’ op de eerste plaats. Daarmee bleek Triggerfinger pas de vijfde Belgische act die op één raakte in beide landen, sinds het ontstaan van de Top 40 in 1965. En dan rekenen we er Gotye, een halve Australiër, gemakshalve bij.

Van Bruystegem: “Net op het ogenblik dat we een sabbatjaar wilden inlassen, strooide die cover roet in het eten. De ironie ten top! We wisten echt niet wat ons overkwam: ineens speelden we in Europa op grotere schaal mee. In Duitsland liepen we zelfs op de rode loper.”

Block: “Ik was en bén nog altijd blij met die toevalstreffer. Eindelijk hadden we een manier gevonden waardoor we onze eigen muziek bij het grote publiek konden binnenloodsen.”

14 - De Legendarische Tour - 2010 - 2016

Maar geen rozen zonder doornen. Na het succes van ‘I Follow Rivers’ en de enthousiast ontvangen albums All this Dancin’ Around (2010) en By Absence of the Sun (2014) toerden ze zes jaar haast non-stop door Europa en Canada. Een tournee die hen internationaal op de kaart zette, maar ook een paar decennia van hun leven heeft gestolen. “Het was lang en slopend”, herinnert Lange Polle zich. “Op het eind werd het een helse trip, na anderhalf jaar onafgebroken toeren”, knikt ook Goossens. “Dat was niet langer houdbaar.”

De meest succesvolle, maar ook meest slopende tour met Triggerfinger was goed voor 136.000 kilometer, 158 steden in 25 landen. Maar het kunnen er mogelijk ook méér geweest zijn, vermoeden ze vandaag. De groep kreeg toen in de gaten dat ze moesten opletten: “Het gevaarlijkste aan Triggerfinger is onze honger naar kicks”, zei Ruben Block ons in die periode. “We dreigen onszelf op die manier kapot te spelen.”

Rond die tijd verloor Lange Polle zijn beide ouders kort na elkaar, en kampte hij zelf dan weer met zware hartproblemen. “Maar ook Ruben zat er op een bepaald moment door”, herinnert Goossens zich. “En een paar maanden later was het mijn beurt. We zaten over onze limiet.”

15. Playback pays back - 2012 - …

Triggerfinger is een principiële groep. Met ‘I Follow Rivers’ stonden ze op een keerpunt in hun carrière, maar bekeerlingen wilden ze niet voor zich winnen door te vervreemden van de oude garde fans. Een “zelfs wat tegendraadse houding”, noemde manager Eric Didden toen hun zegen.

“We zijn muzikanten, en die spelen live. Punt”, zegt Van Bruystegem ook vandaag beslist.

Maar toen hun versie van ‘I Follow Rivers’ een hit werd, moesten ze wel toegeven aan de eisen van internationale tv-shows, waar Ruben live kon zingen, maar de andere twee moesten veinzen voor de camera. “Ik vond dat verschrikkelijk”, zegt Lange Polle. “En ik weet ook wel dat het toen niet het moment was om daarover te gaan leuteren – áls je dan al eens een hit hebt, moet je niet kinderachtig gaan doen – maar ik deed het toch. (
lacht) Ik ben pas bijgedraaid toen ik hoorde dat The Kinks, The Rolling Stones en The Beatles indertijd ook playbackten voor tv-opnames. Toen was het: okay, count me in”!

“Die tv-optredens waren voor mij een stukske cinema”, haalt Block de schouders op. “Je weet dat je daar als een stuk bordkarton moet staan, maar zo’n tv-programma opent wél deuren.”

16. Bleiten en verder razen - 2015

De moeder van Goossens komt nog zo vaak mogelijk kijken naar concerten van Triggerfinger. En op het Cactusfestival zagen we de ma van Lange Polle ook ooit blinken op de voorste rij, pal voor de levensgrote versterkers – een kranige vrouw, die met zichtbare trots naar haar zoon tuurde. “Mijn moeder is helaas in het midden van een tour in 2015 gestorven”, verzucht Van Bruystegem. “Ik ben toen met de BMW van onze lichtman Michiel aan 180 per uur naar het ziekenhuis in Leuven gestoven. Ze is onverwacht in mijn armen overleden. Nadien moest ik metéén terugrijden om een concert te spelen. Aan een tankstation heb ik tien minuten gebleit, maar dat was het dan. Dat verhaal was ook af. Ze wist alles wat ze moest weten over mij, en vroeg nog of ik content was. Zo blij dat ik eindelijk ja kon zeggen. (stilte) Ons moeder is gestorven tussen twee concerten in: één in Utrecht en één op Pinkpop, waar we op de laatste knip moesten invallen omdat Foo Fighters hadden afgezegd. Ik heb toen een video­boodschap vanuit Moskou gestuurd voor haar begrafenis. Ik kon er onmogelijk bij zijn. Dat zou ze trouwens ook niet gewild hebben. Ruben is wel nog zo lief geweest om tienduizend zatte Russen haar naam te laten scanderen. Mijn moeder zou fier geweest zijn.”

Mario Goossens heeft het naar zijn zin in Parijs, ten tijde van de ‘I Follow Rivers’-hype in 2012. Beeld Jelle Vermeersch - Triggerfinger

Even wordt het stil aan de tafel. “Maar het klinkt nu eigenlijk vreselijker dan we dat zelf zien, hoor”, sust Polle. “Mario en Ruben hebben ook meegemaakt dat iemand dierbaar stierf, terwijl ze op de baan waren.” Block knikt: “Natuurlijk moet je bij die zaken blijven stilstaan, anders word je gek. Maar het leven gaat ook gewoon door, hè. In sommige gevallen helpt het zelfs om muziek te spelen en zo je verdriet een plaats te geven. In andere gevallen… Dan betaal je achteraf de prijs, na de waanzinnige trip.”

17. Terug naar de camionette - 2017

Goossens: “Wij toeren vandaag opnieuw met een camionette, en slapen ’s avonds op hotel. Een tourbus is echt niet zo luxueus als je denkt: er is níéts van privacy. Dan zit je dus voortdurend op elkaars lip, bijna letterlijk zelfs als je er in moet slapen. In de camionette babbelen we vijf minuten met elkaar en daarna zet iedereen zijn koptelefoon op. Veel beter zo.”

Block: (sarcastisch) “Voor de chauffeur moet dat ook lollig zijn: je hoort alleen het monotone geluid van de motor, en de handen van Lange Polle die met zijn zware knuisten ramt op zijn sampler. (hilariteit) Dat ding is op het eind van de rit zowat dubbelgeplooid door zijn attaque.”

18. Kwajongens­dromen komen uit - 2010 - 2017

Van Bruystegem: “Met Triggerfinger ben ik echt met mijn gat in de boter gevallen. Dat kan ik nu wel zeggen. Als ik stilsta bij alles wat we hebben gedaan… Dat zijn kwajongensdromen die werkelijkheid zijn geworden.”

Block: (somt op) “We hebben twee platen met een held als Greg Gordon gemaakt in waanzinnige Amerikaanse studio’s, één met een minzame mens als Mitchell Froom in de studio waar ook mijn lievelingsplaat van Los Lobos is gemaakt… En tegelijk merk je dan dat je helden ook maar gewone sjarels zijn, die niets anders willen dan muziek maken. Dat vind ik fantastisch en ontroerend. Die herinneringen en ervaringen kan niemand me ooit nog afpakken.”

Goossens: “De loyauteit van die mensen onthoud ik ook graag. We hebben nog altijd contact met die producers, en ook onze crew is doorheen de jaren vrijwel dezelfde gebleven. Tompie is al twaalf of veertien jaar onze tourmanager. We proberen dat clubke intact te houden.”

Polle: “Het is al heftig genoeg, toeren. Je moet volgens mij wel loyaal blijven tegenover elkaar als je samen in één stuk de eindmeet wil halen.”

19. Vluchten voor de ­zondvloed - 2018

Triggerfinger is al jaren een doorgewinterde livegroep. Eigenlijk kunnen we ons zelfs niet zo meteen één concert voor de geest halen dat onder de verwachtingen bleef. Daar denkt het trio evenwel anders over. “Tijdens Speedfest in Eindhoven werd ik kotsmisselijk van de lage tonen, door de afschuwelijk P.A.”, grimlacht Goossens. “Na een paar songs heb ik mijn zelfbeheersing verloren en mijn drumsticks gefrustreerd weggekeild. Dat was een rotslecht concert.”

Van Bruystegem en Block herinneren zich dan weer eerder de laatste passage op de Lokerse Feesten, vorige zomer. Legendarisch, maar dan om de verkeerde redenen. “De afloop in acht genomen is dat nu makkelijk om te zeggen, maar tijdens de eerste song voelde ik dat we de Show van ons Leven zouden spelen”, zegt Block. “We waren keigoed begonnen, en ik had veel goesting. Dat is hier vertrokken, dacht ik. En ineens begint het te regenen. Of nee, schrap dat. Hoe noem je een storm, waarbij de regen niet verticaal valt maar je horizontáál op het podium komt toegewaaid? (lacht) Dat was onbeschrijfelijk: ik had het gevoel dat we op de Titanic stonden. We werden van het podium getrokken omdat het gewoonweg te gevaarlijk was: er staat behoorlijk wat stroom op onze instrumenten. (grinnikt)

“Het is wat het is, natuurlijk. We hebben er tenminste nog heel schone foto’s en een hallucinante herinnering aan overgehouden.”

20. Een blik op de toekomst - 2019 - ...

“Het is schrikbarend snel voorbijgevlogen.” Van Bruystegem herinnert zich nog hoe de rest van de groep tien jaar geleden lachte met het feit dat hij bij dit jubileum zestig zou worden. “En nu is het zover. Stilaan maar zeker ben ik overal de oudste op festivals, en sterven collega’s. Moet ik straks met pensioen? Moet ik gewoon wachten tot al mijn gewrichten het begeven? Of gewoon doodval? Mijn toekomst bij Triggerfinger is niet zeker, maar eigenlijk spreken we nooit over hoe het dan verder moet. Dat is gewoon niet aan de orde.”

Alles kan, niets is gebeiteld in steen, denkt Block. “We hebben ook al meegemaakt dat we los over onze limiet zijn gegaan op tour, of dat we het gevoel kregen dat we op automatische piloot dreigden te spelen. Als dat scenario zich ooit nog voordoet, moeten we de eer aan onszelf houden, en de handdoek in de ring werpen. (
denkt na) Of even uit de spotlight treden. Je merkt het: ik wil me niet voorstellen dat Triggerfinger ooit níét meer zou bestaan.”

Beeld rv

Triggerfinger speelt op 4 februari een Radio 1 Sessie in Het Depot, Leuven. Voorts treden ze onder meer vier keer op in De Roma, Borgerhout (13/2 - 16/2).

De Tf20-Box Set met 4 elpees, 3 cd’s en een fotoalbum verschijnt via triggerfinger.net, bij de merchandisestand tijdens concerten en bij de gespecialiseerde muziekhandel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234