Donderdag 18/07/2019

Film

“We hebben geen seconde in Amerika gedraaid, daar had ik absoluut geen zin in”

Joaquin Phoenix (links) en John C. Reilly in een scène uit ‘The Sisters Brothers’. Beeld AP

Met The Sisters Brothers waagt Gouden Palm-winnaar Jacques Audiard (Dheepan) zich voor het eerst aan een Engelstalige film. Een western dan nog – Amerikaanser kan haast niet. Maar noem het niet zijn Hollywood-debuut. “We wilden absoluut niet in de VS filmen.”

Wanneer we hem ontmoeten op het Filmfestival van Venetië heeft Jacques Audiard een zijden sjaaltje rond zijn hals geknoopt. Maar om zijn woorden windt hij geen doekjes. The Sisters Brothers mag dan veel van een western weg hebben, Audiard houdt niet van het genre. “Ik heb er helemaal niets mee. Als tiener keek ik vooral naar films die me iets bijbrachten over hoe ik met meisjes kon praten. Ik heb bijvoorbeeld veel geleerd van Jean-Louis Trintignant en Jack Nicholson, maar niet van John Wayne.” (lacht)

En toch zei hij
oui toen producent Alison Dickey en haar man John C. Reilly hem vroegen om de roman The Sisters Brothers te verfilmen. Precies omdat het verhaal van premiejagers Charlie en Eli Sisters (vertolkt door Joaquin Phoenix en Reilly zelf) de wetten van de western ondergraaft, zegt Audiard. “De hoofdpersonages zijn moordenaars die gruwelijke dingen doen, maar tegelijk spreken ze tegen elkaar als kinderen van 12 jaar. Dat vond ik erg ontroerend.”

Lees ook de review: ‘The Sisters Brothers’ knalt het machogehalte van de western aan diggelen 

Kindsoldaten

John C. Reilly beaamt: “Ik zie Charlie en Eli een beetje als kindsoldaten in Afrika. Ze zijn al heel vroeg in dit moorddadige beroep geduwd, met name toen ze nog lang niet volgroeid waarden. Dat is een groot trauma voor hen en het heeft ervoor gezorgd dat ze nooit volwassen zijn kunnen worden. Dat genereert sympathie: je voelt dat ze enkel elkaar hebben. Het is zij twee tegen de wereld.” Dat overtuigde Audiard om zijn vooroordelen over westerns overboord te gooien: “We hebben dit verhaal als een sprookje geschreven. Waar toevallig ook revolvers, paarden en cowboyhoeden in voorkomen.”

Zoals wel vaker het geval is met sprookjes, valt er ook iets te leren uit The Sisters Brothers, vindt Reilly. “De hoofdpersonages vertegenwoordigen verschillende stappen in de evolutie van de moderne mens”, analyseert hij. “De film speelt zich namelijk af op een keerpunt, zo rond de jaren 1850. Het Wilde Westen was gebouwd op moord en genocide. In het begin gold alleen de wet van de revolver. Maar toen de eerste stadjes ontstonden, begon men stilaan te beseffen dat er iets moest veranderen. Er was een nieuwe, beschaafdere vorm van samenleven nodig. Die zoektocht naar een nieuwe weg lijkt me bijzonder relevant voor de wereld vandaag. In verband met het klimaat, bijvoorbeeld: als we blijven voortdoen zoals we nu bezig zijn, dan zullen we alles wat we hebben opgebouwd, verliezen.”

Roemenië en Spanje

Jacques Audiard is een zwaargewicht in de Europese cinema: met memorabele films als Un prophète en De rouille et d’os (met Matthias Schoenaerts) blonk hij steevast uit op het Filmfestival van Cannes, en Dheepan pakte er zelfs de Gouden Palm. Een Engelstalige film draaien, leek dan ook een logische volgende stap. Maar noem The Sisters Brothers niet Audiards Hollywood-debuut. “Met Hollywood heeft deze film niets te maken. We hebben zelfs geen seconde in Amerika gedraaid, daar had ik absoluut geen zin inDe regels zijn in Amerika veel te ingewikkeld, en het is er duurder. Bovendien wilde ik landschappen tonen die je nog niet eerder gezien had in een western. Die vond ik in Roemenië en Spanje.”

Amerikaanse acteurs waren dan weer wel een vereiste voor Audiard – ook al spreekt hijzelf naar eigen zeggen bar slecht Engels. “Amerikaanse acteurs beschouwen film, en niet theater, pantomime of wat dan ook, als de allerhoogste vorm van acteren. Dat voel je onmiddellijk als je met hen werkt. Ze geven zich volledig.”

Uren wandelen

Dat bleek ook uit de manier waarop Reilly samen met zijn tegenspeler Joaquin Phoenix werkte aan de broederband tussen hun personages. “Aanvankelijk waren we heel verlegen in elkaars bijzijn. Ik had te veel respect voor hem om hem in de ogen te kijken. Hij is ook zo intens! (lacht) Om dichter bij elkaar te komen, gingen we samen wandelingen maken in de bergen rond Almería, waar we draaiden. Uren en uren stapten we, vaak zonder een woord te zeggen. Gewoon bij elkaar zijn, daar ging het om. Door die osmose leerden we om broers te worden.”

Dat werken met Joaquin Phoenix intens is, ondervond ook Audiard. “Joaquin is een geniale imperfectionist. Daarmee bedoel ik: hij speelt imperfectie op een geniale manier. Je weet nooit precies wat hij gaat doen, en hijzelf trouwens ook niet. (lacht) Hij zal geen twee keer hetzelfde doen. En je mag hem al helemaal niet zeggen dat je hem goed vond.” (lacht)

The Sisters Brothers speelt nu in de bioscoop. Lees hier de recensie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden