Woensdag 05/08/2020

Column

Wat zou je zeggen tegen een God als Paul Despiegelaere?

Beeld dm

Chef muziek Bart Steenhaut heeft de grootste sterren ontmoet, maar Paul Despiegelaere was een van de muzikanten die hem de popjournalistiek in dreven.

Op reis in het verre Canada bereikte me vorige week het bericht dat Paul Despiegelaere was overleden. Wég vakantiegevoel. Dat kan raar klinken, want ik heb hem in mijn leven maar een paar keer ontmoet, en de woorden die we met elkaar gewisseld hebben, kan ik op één hand tellen. Dat lag vooral aan mij. Ik durfde niet. Want Paul was - ook al had de groep toen al lang de handdoek in de ring gegooid - De Zanger Van The Machines. En The Machines, dat waren goden.

Ik was een prille tiener in de vroege jaren tachtig, en Belgische popmuziek bloeide als nooit tevoren. The Bet, Allez Allez, TC Matic, Scooter, Luna Twist, Lavvi Ebbel, The Employees en zelfs De Kreuners bewezen dat ze zich gerust konden meten met wat vanuit het buitenland kwam aangewaaid. Op de radio vonden al die bands een bondgenoot in Gust De Coster, de man die het begrip belpop lanceerde, in print had je eigenlijk alleen Humo, en op televisie was er het inmiddels legendarische Hitring, een door de piepjonge Kurt Van Eeghem aan elkaar gesketcht clipprogramma waarin je voor het eerst een idee kreeg van hoe al die bands eruit zagen. Het was de tijd vóór de instant acces van YouTube en internet. Zelfs MTV bestond nog niet. En dus lukte het bands vrij vlot om, zeker in de ogen van een kind van tien, een waas van onbereikbaarheid op te trekken.

The Machines - in 1980 nog winnaars van de tweede Rock Rally - spraken tot mijn verbeelding. Dat had achteraf bekeken toch vooral met die video's voor 'Don't Be Cruel' en '(I See) the Lies in Your Eyes' te maken. Die boden inkijk op een magische wereld. Despiegelaere liep erbij alsof hij uit de middeleeuwen was overgeflitst, bleek in een kasteel te wonen en droeg mascara, ook al een fenomeen dat me toen onbekend was. The Machines gingen opnemen in de Abbey Road-studio in Londen, en dat hoorde je: The Beatles waren nooit veraf. Meer nog: de twee grootste hits van de groep konden zich, en dat vind ik nog steeds, meten met het beste van zowel Lennon als McCartney.

Opvallend hoe fris en internationaal die Belgische groepen van toen vandaag nog klinken. Na de split van The Machines werd Paul een veelgevraagd producer, en zijn aandeel in het succes van (om er maar een paar te noemen) De Mens, The Romans, Eden en Pitti Polak valt moeilijk te overschatten. Het was tijdens een receptie voor één van die bands dat ik per ongeluk tegen hem aanliep. Hij stijlvol gekleed, rustig en vriendelijk. Ik onbeholpen en, toen ik hem herkende, totaal van slag.

Ik heb in de loop der jaren de grootste rocksterren ter wereld ontmoet, maar oog in oog staan met de muzikanten die er mee voor gezorgd hebben dat popjournalistiek mijn vak is geworden, is toch nog van een andere orde. Ook al praten ze dan Gents, Oostends of Antwerps, en komen ze niet uit Londen of L.A. Ik had hem toen willen vertellen welke diepe indruk zijn songs op me gemaakt hadden. Maar ik was te geïntimideerd. Want wat zeg je tegen zo'n God? Pas nu, dik twintig jaar later, weet ik het. Zijn naam zal mettertijd vergeten worden. En wat hij betekend heeft voor de Belgische muziek vast ook. Dat gaat meestal zo. Maar geloof me: 'Don't Be Cruel' en 'The Lies in Your Eyes' zijn niet minder dan tijdloos.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234