Zaterdag 19/10/2019

Filmblog Cannes

Wat zou Cannes zijn zonder vrouwen?

Lea Seydoux, Colin Farrell en Rachel Weisz. Beeld AP

Het 68ste Filmfestival van Cannes is van start gegaan en dus kan onze man in Cannes zijn licht laten schijnen op alles wat er leeft op het filmfestival.

Toen Jane Campion vorig jaar juryvoorzitter van de Officiële selectie was, kon ze dan wel betreuren dat er zo weinig vrouwelijke regisseurs een film in de officiële selectie hadden, de kans dat na 22 jaar nadat zij de Gouden Palm won met 'The Piano' dit jaar een tweede vrouwelijke regisseur die eer te beurt zal vallen, niet groot is. Met 2 van de 19 films in de officiële selectie hebben de vrouwelijke regisseurs in ieder geval aanzienlijk minder kansen. Toch zijn de vrouwen best nadrukkelijk aanwezig in Cannes. En niet alleen op de rode loper. Bovendien is het zoals de Griekse regisseur Yorgos Lanthimos zegt in het eerste Engelstalige film, het fenomenaal goeie en hoogst originele 'The Lobster': een man is niets zonder een vrouw. En omgekeerd.

Kurt Vandemaele. Beeld Stefaan Temmerman

Geslachten doen er niet toe. We hebben mekaar nodig. Dat is de enige conclusie die je kunt trekken na deze geweldige film. Gesitueerd in een niet zo verre toekomst die verdacht goed lijkt op de tijd waarin wij leven. Alleen is het in 'de stad' verboden om alleen te wonen. Het leven dient om in koppel gedeeld te worden. Wie niet langer deel uitmaakt van een koppel, om welke reden dan ook, wordt overgebracht naar 'het hotel', waar ongelukkigen een beperkt aantal dagen krijgen om een partner te vinden. Vinden ze in die tijd geen andere wederhelft, worden ze omgetoverd in een dier naar keuze. Colin Farrell, die veilig weg zit achter een snor en een bril, is geweldig. En ziet wel iets in een toekomst als kreeft. En ook de andere acteurs zijn dieren die je in huis zou willen in deze hoogst originele komedie waar onder meer Rachel Weisz, Léa Seydoux en John C. Reilly in schitteren.

Die laatste had ook al een kleine rol in het op een andere manier geschifte 'Tale of Tales' van Matteo Garrone. Allebei films die een heel eigen realiteit scheppen en de regels van hun eigen absurde realiteit zo goed respecteren, dat je als kijker moeiteloos meegaat. Na de speelse voorstelling van de jury kan het niet anders of elke van die films zal op best wat sympathie kunnen rekenen bij juryleden als de gebroeders Coen, Guillermo del Toro en Jake Gyllenhaal die zich tijdens die persconferentie tot een regelrechte komiek ontpopte.

Terwijl het uiterste zachte 'Our Little Sister' van de Japanse Hirokazu Kore-eda vooral vrouwen en mannen met een zeer vrouwelijke kant zal weten te bekoren. Diens film gaat over drie zussen die na het overlijden van de vader van wie ze vervreemd zijn, het stiefzusje in huis nemen dat ze nooit eerder ontmoet hebben. Kerselaren, de fijne keuken en een zachtheid waar enkel babybilletjes mee kunnen concurreren. Dat is het gevoel dat je overhoudt aan de streling van een film die voortdurend op het randje van de sentimentaliteit en de soap balanceert. Met 4 zeer mooie innemende vertolkingen van 4 prachtige vrouwen.

De nevensectie 'Un Certain Regard' opende met een heel gelijkaardige Japanse film. Ook eten, ook straten onder een dak van kersenbloesems, een idyllisch plekje waar alles zich concentreert, mensen die hun grote problemen in hun eentje torsen en vooral heel lief zijn voor mekaar. Met de mooiste vertolking van een bejaarde die we in lange tijd gezien hebben. Je kunt niet anders dan verliefd worden op het oude vrouwtje met de kreupele handen dat de 'An' van Naomi Kawase ('Still the Water') uit de titel zo formidabel kan bereiden. Ben je ook een An? Dan is je naam in Japan zoveel als 'gemengde bonenpasta' en smaak je heerlijk tussen een doryaki, twee zoete pannenkoekjes die in kraampjes verkocht worden, die bij de charme hebben van de ouderwetse frituur bij ons.

Regisseur Hirokazu Kore-eda en actrice Masami Nagasawa. Beeld EPA

Maar het gaat er niet de hele tijd zo luchtig, aangenaam en vrouwelijk toe in Cannes. 'Saul Fia' is een nekslag van een film. Het enige debuut in de film, van de Hongaar Laszlo Nemes, dat de kijker meeneemt naar een crematorium in Auschwitz, waar het hoofdpersonage deel uitmaakt van een compagnie gevangenen die de lijken en hun toebehoren moet opruimen. Een genadeloos harde en pekzwarte film, die ongetwijfeld tot harde debatten zal leiden.

Gelukkig was er intussen alweer Woody Allen, waarin Joaquin Phoenix een filosofieprofessor is die over Heidegger en het Nazisme schrijft. En met de zin van het leven bezig is. Emma Stone wordt daar helemaal week van. Even denk je dat het weer allemaal om overspel zal draaien, maar voor je het weet 'Irrational Man' een zeer grappige thriller die op het eerste gezicht en na één visie op het niveau lijkt te staan van een 'Husbands and Wives', 'Manhattan Murder Mystery' en 'Matchpoint'. Allen heeft met Emma Stone echt een nieuwe muze gevonden. Ook hij zal het beamen : wat zou de filmwereld zijn zonder vrouwen?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234