Dinsdag 28/01/2020

Pauzeknop

Wat meer music op de Music Industry Awards graag

Bazart, de grote winnaar van de avond. Beeld Athos Burez

Gisterenavond werden voor de tiende keer de MIA's uitgereikt – proficiat, Bazart, Bazart, Bazart, Bazart en Bazart – en daar kan in feite niemand iets op tegen hebben. Toch? 

De frietjes op de MIA's zijn altijd lekker, en alleen al omdat ik jaren geleden zelf mee aan de wieg van de Red Bull Elektropedia Awards stond, weet ik hoe zulke awardshows muzikanten en zelfs een volledige sector ook echt in de spotlights zetten. Maar evenzeer hoe ze anderen, die helaas uit de boot vielen, de ogen uitsteken. Nee, niemand doet het voor een award. Ja, de erkenning is leuk. Nee, je kunt nooit voor iedereen goed doen. I know.

Ben Van Alboom. Beeld Mandy Demuth

Maar er moet mij, in het volle besef dat het even duurt om zo'n award 'goed' te krijgen, na tien jaar toch iets van het hart, over de MIA's. Er was de afgelopen weken redelijk wat te doen rond het feit dat #MIAsSoMale zijn. Toegegeven, dat is een muziekindustrieprobleem waar elke muziekprijs al dan niet onvermijdelijk onder lijdt, en waar geen makkelijke oplossing voor bestaat. Niemand wil quota.

Waar is Oathbreaker?

Maar er zijn ook dingen waar wél een makkelijke oplossing voor bestaat. Voor het feit dat de hiphopscene, die een onwaarschijnlijke hausse beleeft en immens populair is bij – de grootste groep muziekliefhebbers – jongeren, op de MIA's onderbelicht blijft, bijvoorbeeld. Of voor het feit dat internationaal gevierde rockbands als Oathbreaker bij de genomineerden nergens te bespeuren vallen.

Die oplossing? Simpel: doe iets aan de categorieën en het nominatieproces.

Ik pleit niet voor een soort Vlaamse Grammy's, met honderd-en-een categorieën, waaronder 'best christian rap ensemble with strings'. Al mag er gerust een 'special achievement'-MIA uitgereikt worden aan wie ooit voor die laatste categorie in aanmerking komt. Maar 'alternative'? Los van het feit dat dat een holle marketingterm is die in een lang vergeten MTV-tijdperk op compilaties stond, leidt dat op de MIA's tot een lijst genomineerden die compleet inwisselbaar is met die in elke andere categorie.

GOOSE – dit jaar voor de verandering 'alternative' – is in wezen niet minder 'pop' dan Bazart, en niet minder 'dance' dan Compact Disk Dummies. Maar in welke categorie moeten urban acts als Woodie Smalls en Coely staan? Bij 'alternative' naast Soulwax, bij 'dance' naast Dimitri Vegas & Like Mike of bij 'pop' naast Stan Van Samang? Een nietszeggende categorie minder en een handvol betekenisvolle categorieën erbij, het zou de MIA's er alleen maar relevanter op maken.

Nominatieproces

Maar het nominatieproces is minstens even belangrijk. MIA-opperhoofd Gerrit Kerremans liet deze week in deze krant optekenen dat het uiteindelijk de 150-koppige jury is die beslist. Oké, maar ik zit in die jury, en ik ken evenveel van 'Vlaams populair' als driekwart van de juryleden van elektronica en Oathbreaker.

Oathbreaker breekt internationaal potten, maar valt nergens te bespeuren bij de nominaties. Beeld Harry Heuts / Fotojournalist

Na zes jaar de nominatieronde van de Red Bull Elektropedia Awards te hebben kunnen bestuderen – een honderdkoppige jury die beslist over een fractie van het MIA-landschap – weet ik ook goed genoeg hoe zo'n jury werkt. Zo goed zelfs dat ik ooit eens de MIA's heb gehackt: “Nog geen tweehonderd man die moet beslissen over zeker honderd videoclips, waarvan driekwart van de juryleden driekwart van de clips niet heeft gezien, zodat die stemmen versnipperd geraken ... Wat als ik met vijftien juryleden afspreek om op een onwaarschijnlijk straffe clip te stemmen die zo klein is dat hij normaal nooit zou genomineerd worden?” And sure enough: hij werd genomineerd.

Een 'professionele jury van 150 man' klinkt gewichtig, maar als het om zo'n breed én actief veld gaat, is de uitkomst vaak meer een kwestie van wiskunde (en geluk) dan van expertise. Daarom doen de Red Bull Elektropedia Awards vandaag voor verschillende categorieën, waaronder 'best video' en 'artwork', een beroep op een merkelijk kleinere jury die verplicht alles bekijkt, of beluistert. 

Ik zie niet in waarom een (half)nationale muziekprijs als de MIA's na tien jaar niet hetzelfde kan doen voor genrecategorieën. Voor 'solo man' en 'solo vrouw' kan dan nog altijd een beroep gedaan worden op de grootste gemene deler, en zo is ook de Eén-kijker tevreden. Maar er kan nu toch niemand bezwaar maken tegen wat meer Music op de Music Industry Awards? 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234