Woensdag 23/10/2019

5 x Home Alone

Wat gebeurt er als je alle vijf delen Home Alone achter elkaar kijkt?

Beeld YouTube

Alle vijf delen van Home Alone zijn deze Kerst weer op tv. Wat gebeurt er als je die ook echt gaat kijken, achter elkaar? Volkskrant-journalist Julien Althuisius deed het.

Home Alone is, als je opgroeide in de jaren negentig, dé klassieker onder de kerstfilms. Het beeld van de geschrokken Macaulay Culkin met zijn handen op zijn wangen (leuk kerstweetje: gebaseerd op De Schreeuw van Edvard Munch) is een even onuitwisbaar icoon als het kapsel van Dr. Alban en de aangename pijn van de klaparmband. Maar ook voor andere generaties is Home Alone dé kerstfilm. Al is het alleen maar omdat hij elk jaar op televisie komt en daardoor inmiddels onlosmakelijk met de feestdagen is verbonden. Meestal als sfeerbehang waar je maar af en toe eventjes naar opkijkt, als een soort haardvuur met gillende mensen. Dit jaar valt er niet aan te ontkomen: de vijf delen van Home Alone worden in totaal tien (10) keer uitgezonden.

Maar laat gerust de televisie uit; ik keek Home Alone, Home Alone 2: Lost in New York, Home Alone 3, Home Alone 4: Taking back the house en Home Alone: The Holiday Heist zodat u ze niet hoeft te zien.

Home Alone

Alleen het vooruitzicht al bezorgt me een warm gevoel van kerstige knusheid. Meteen werpt de feeërieke soundtrack van John Williams aan het begin van de film een comfortabel dekentje van geborgenheid over me heen.

Maar al vrij snel maakt de knusheid plaats voor onbegrip en irritatie. Dat ligt vooral aan de cartooneske absurditeit van Home Alone. Het is een tekenfilm met mensen, iets wat ik kennelijk vergeten was vanwege dat met-een-half-oog-kijkeneffect.

Ik heb een paar vragen. Waarom rent iedereen langs elkaar heen? Waarom kan niemand een gesprek afmaken? Waarom zou je eerst al die familieleden verzamelen in een huis, om vervolgens met z'n allen naar het vliegveld te gaan? Waarom vindt niemand het vreemd dat er een politieagent met een gouden tand in de hal staat? Waarom is elk personage of onsympathiek, of dom? Waarom pikken Kevins ouders dat oom Frank hem zomaar een 'little jerk' noemt? Waarom moet na een ruzie niet grote broer, agressor en oetlul Buzz naar zijn kamer, maar slachtoffer Kevin? Waarom laten Kevins ouders zich zo makkelijk afschepen door de politie als ze vanuit Parijs naar huis bellen? Als je 8-jarige echt alleen thuis is, eis je toch dat een SWAT-team je huis tot in elke hoek heeft doorzocht? Hoe kon Home Alone in hemelsnaam voor twee Oscars genomineerd worden? Natuurlijk, het is maar een kinderfilm. Maar is die scène met de zwart-witfilm waarin de ene meneer een machinegeweer leeg knalt op de ander, dan niet een beetje wrang? Net als het tafereel waarin Kevin een luchtbuks bedient met het routineuze gemak alsof hij in Irak heeft gediend? Eigenlijk is het enige wat Home Alone, na vijfentwintig jaar en honderd keer zoveel herhalingen, nog enigszins het kijken waard maakt het idee ervan. Nog vier.

Home Alone 2: Lost in New York

Niemand heeft wat geleerd. Dit keer belandt Kevin in zijn eentje in New York, terwijl zijn familie in Florida zit. Vraag niet hoe. Weer rent iedereen langs elkaar heen, weer krijgen Buzz en Kevin ruzie, weer is Kevin daar de dupe van. Weer komt Kevin de inbrekers uit de eerste film tegen (die zelfs dezelfde kleren dragen). Weer neemt Kevin ze in de maling met allemaal handige en pijnlijke trucs. Weer zit er een hele rare zwart-witscène in waarin een meneer een machinegeweer leeg schiet, maar dit keer op een mooie blonde dame.

Desondanks voelt de film verder aan als de verbeterde versie van het eerste deel. Dat is voor een groot deel aan het levendige decor van New York te danken en het verder nog redelijk acceptabele en amuserende acteren van Macaulay Culkin en Tim 'It' Curry. Dat neemt niet weg dat ik al behoorlijk wat spijt heb gekregen van dit idee.

Home Alone 3

Je raadt het nooit. Weer rennende mensen, weer een vliegveld, weer chaos. Geen Kevin dit keer (Macaulay Culkin besloot heel wijselijk dat de koek na twee films wel op was), wel een jongetje dat Alex heet en op een of andere manier in het bezit komt van een computerchip waarmee raketten gelanceerd worden. Hij is alleen thuis omdat hij waterpokken heeft en... ach, wat interesseert het ook iemand. Dit is zo slecht. Hier heeft iemand de scripts van Home Alone en Die Hard per ongeluk door elkaar gehusseld en in Google Translate vanuit het Engels naar het Frans en weer terug vertaald.

De overdreven bombastische muziek, het derderangs acteerwerk. Het lukt me gewoon niet om deze film in één keer te kijken. Steeds weer onderbreek ik het lijden door koffie te pakken, iets te eten te maken of te douchen. Op een gegeven moment kijk ik een paar minuten achter elkaar naar een vuilnisbak, wat nog interessanter is dan de film. Ik kijk 'm wel helemaal uit, er is namelijk nog wel zoiets als plichtsbesef.

Home Alone 4: Taking Back The House

Fuck plichtsbesef. Het enige lichtpuntje is dat de films steeds korter worden. Deel 4 duurt 1 uur, 23 minuten en 49 seconden, waardoor hij nu nog maar 1 uur, 23 minuten en 49 seconden te lang is. Kevin is terug, althans: het personage. Niet dat hij ouder is geworden. Home Alone 4 speelt zich af in een parallel universum waarin Kevins ouders gescheiden zijn en volwassenen acteren alsof deze film een schnabbeltje is dat ze even snel naast hun carrière als softporno-acteur doen. De kinderen ook trouwens.

Home Alone 5: The Holiday Heist

Ik ben er achter: dit gaat natuurlijk helemaal niet over Home Alone. Dit gaat over mij en mijn zelfhaat. Het was gewoon een marteling vermomd als een zogenaamd ludiek idee.

Kevin heet nu Finn en samen met zijn zus blijft hij alleen thuis achter omdat zijn vader en moeder, ik weet niet, iets aan het doen zijn, ergens anders. Waar Kevin uit de oorspronkelijke Home Alone ooit een schattig en guitig jochie was, is Finn in deel vijf een vervelende, gameverslaafde zeur.

Uiteindelijk onderscheidt Home Alone 5 zich van de andere delen door de plotwending dat het huis, samen met Finn, zijn zus Alexis en de inbrekers plotseling volledig verdwijnt in een brandend gat in de aarde.

Nee, dat is niet waar. In een laatste poging nog iets van mijn zelfrespect te behouden heb ik de film uit gezet. Ik zal nooit weten hoe het met Finn en Alexis, het huis en de inbrekers afloopt. Dat is, na alles wat ik de afgelopen dagen heb gezien, misschien nog wel de meest troostende kerstgedachte van dit jaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234