Vrijdag 03/07/2020

Televisie

Wat als Hollywood zeventig jaar geleden het roer had omgegooid? ★★★★☆

Samara Weaving (links) en Laura Harrier in ‘Hollywood’.Beeld RV

Wat als Hollywood zeventig jaar geleden al ‘inclusief’ werd? De nieuwe Netflix-serie Hollywood buigt de geschiedenis om: hoe het door seks, machtsmisbruik, racisme, homofobie en paternalisme gedomineerde filmmekka zich eind jaren 40 plots heruitvindt. 

“Ik wil naar Droomland”, is een codezinnetje in Hollywood, een nieuwe Netflix-serie over het filmmekka van kort na de Tweede Wereldoorlog. Mompel het vanuit je autoraampje bij dat ene benzinestation aan Hollywood Boulevard en de in een hagelwit uniform gestoken pompbedienden weten: deze cliënt wil meer dan een volle tank.

Het is een verstopt prostitutienetwerk, slechts voor ingewijden van de entertainmentindustrie in Los Angeles.

“Deze stad is gebouwd op schijnheiligheid”, doceert voormalig gigolo en pompuitbater Ernie aan zijn in een bar opgepikte protegé Jack Castello, halverwege aflevering 1. “Het Amerika dat je kent van de films is gezond en deugdzaam, maar de mensen die al die films máken zijn zo rot als maar kan.”

Het bestaan van de bordeelpomp was altijd schimmig en slechts vermeld in wat ongeautoriseerde sterrenbiografieën. Totdat oud-tankstationshouder en notoir feestganger Scotty Bowers een krappe tien jaar geleden inging op het verzoek zijn memoires op te tekenen in Full Service: My Adventures in Hollywood and the Secret Lives of the Stars (2012). 

Iedereen die destijds had gebruikgemaakt van zijn diensten was toch al dood, redeneerde de afgelopen herfst op 96-jarige leeftijd overleden oud-gigolo, dus het kon geen kwaad. Vanzelfsprekend komen in zijn autobiografie de nodige beroemde pompcliënten voorbij, naast sterren als Cary Grant en Spencer Tracy bijvoorbeeld ook de hertog en hertogin van Windsor, die dan op vakantie zijn in Beverly Hills. 

Dylan McDermott (rechts) en David Corenswet in ‘Hollywood’.

Maar de waarde van de ontboezemingen zat ’m niet zozeer in de namen, vond filmmaker Matt Tyrnauer (Valentino: The Last Emperor), die Bowers kort voor diens dood portretteerde in de documentaire Scotty and the Secret History of Hollywood (2017). De zo scherp afgetekende dubbele moraal van de naoorlogse decennia was veel waardevoller. 

Bowers’ verhaal betrof een van de laatste persoonlijke getuigenissen van de seksuele mores van een oord dat als paradijselijk werd voorgesteld, maar in werkelijkheid in hoge mate onvrij was. De geadoreerde sterren van de gouden Hollywood-jaren lagen aan de ketting, vastgesnoerd met ‘moraalclausules’ in hun contracten, ontdaan van hun echte naam en seksuele voorkeur. Overgeleverd aan studiobonzen en agenten die hun volledige publieke bestaan dirigeerden, opgejaagd door roddelcolumnisten die heimelijk dealtjes sloten met diezelfde studio’s en agenten. Bij Scotty’s pomp – hier naderen boek en documentaire de heiligverklaring – kon zo’n ster tenminste even zichzelf zijn.

Van links naar rechts: David Corenswet, Jeremy Pope, Darren Criss en Jake Picking in ‘Hollywood’.Beeld RV

Dat decor leek televisiemaker Ryan Murphy (Nip/Tuck, Glee, American Crime Story) bij uitstek geschikt voor de zevendelige serie Hollywood, die vanaf 1 mei te zien is bij de streamingsite. ‘De man van 300 miljoen’ luidt de bijnaam van de 54-jarige regisseur, showrunner en producent tegenwoordig – het bedrag dat Netflix in 2018 neertelde om hem voor vijf jaar vast te leggen. De serie wil het ‘begraven Hollywood’ verkennen, zei Murphy eerder deze maand in het tijdschrift Vanity Fair. “Het ging me om de mensen die destijds niet konden zijn wie ze waren. Wat als we teruggaan in de tijd, met een revisionistische blik, en een alternatief universum creëren?”

Hollywood volgt de levens van een handvol jonge Amerikanen, die het eind jaren 40 willen maken in de filmindustrie. Zoals eerdergenoemde veteraan Jack, die voor de studiopoort steeds wordt overgeslagen voor de ter plekke verstrekte minirolletjes tot hij zich als pompgigolo razendsnel omhoogprostitueert. Maar ook diens pompcollega Archie, die als homoseksuele Afro-Amerikaan met schrijfambities niet op de titelrol mag staan, maar wel een gouden script in handen heeft: een melodrama over een actrice die van de letter H van de Hollywood-letters sprong. De beoogde regisseur voor het werk is de net door de studio aangetrokken half-Filipijnse regisseur Raymond, wiens acterende zwarte vriendin Camille slechts in aanmerking komt voor stereotiepe rollen als dommige bediende.

In de leader klauteren de personages de Hollywood-letters op. Beeld RV

En dan is er Roy, de knappe en goedgebouwde boerenzoon zonder acteerervaring die zijn tekst niet kan onthouden en als heimelijk homoseksueel ook de pomp frequenteert. Zie hoe hij het kantoortje van zijn agent Henry binnenloopt. Henry monstert het talent hautain en bezitterig en constateert dat Roy ‘het’ heeft, mits hij zich (nog) vaker naar de gym spoedt en iets doet aan zijn schrille stem. De volgende keer dat je verkouden bent, sommeert de agent, moet je zo hard schreeuwen dat je stembanden breken. Als die vervolgens helen, krijg je de voor de filmrollen benodigde lage bariton. 

Roy, vertwijfeld: “Misschien moet ik dit opschrijven?”

De agent dendert door: je naam, Roy Fitzgerald, die werkt niet in Hollywood. Waarom niet Rock? Rock... Hudson! En als je dat niet bevalt, donder je maar op.

Terwijl Roy/Rock zich over zijn beginnerscontractje buigt, zwaait zijn agent de deur open naar een aanpalend privévertrek. “Een dingetje nog” klinkt het zakelijk. “Ik moet aan je pik zuigen.”

David Corenswet in ‘Hollywood’.Beeld RV

Ongeveer de helft van Hollywood is gebaseerd op de werkelijkheid, stelt seriemaker Murphy, die de echte Hollywood-levens vrijelijk mixt met fictieve. Rock Hudson was echt: de ster wiens homoseksualiteit bij het grote publiek pas bekend werd toen hij overleed aan aids, in 1985. Zo ook zijn agent Henry Willson, de man die in de jaren 50 de beefcake-filmtrend zette, met zijn ‘adonisfabriek’. Zijn opgepompte acteurs beschouwde de agent als persoonlijk bezit en harem, zoals te lezen is in de biografie The Man Who Invented Rock Hudson (2014), met de ondertitel The Pretty Boys and Dirty Deals of Henry Willson.

De serie wentelt zich eerst in de sleaze op het pad van de nieuwkomers, die vast van plan zijn het te maken in de verdorven droomfabriek, om vervolgens de loop van de geschiedenis te buigen. Wat als de echtgenote van de dictatoriale studiobons van de fictieve Ace-studio plots de macht verkrijgt, als eerste vrouwelijke studiobaas ooit? Wat als een steracteur wél gearmd met zijn vriend over de rode loper gaat, ondanks doodsbedreigingen? Wat als een zwarte vrouw niet wordt uitgevlakt voor een hoofdrol? En wat als die arme, echt uit Hollywood verdreven eerste Aziatisch-Amerikaanse steractrice Anna May Wong meer mag spelen dan ‘oversekste opiumverslaafde courtisanes’? 

Laura Harrier volgt les in ‘Hollywood’.Beeld RV

Ook de eerste zwarte Oscar-winnares, Hattie McDaniel, krijgt zo haar kans op enige genoegdoening. Zij mocht in 1940 niet tussen het witte publiek in de zaal zitten bij de uitreiking van haar prijs. Wie weet hoe lang Hollywood-studio’s vasthielden aan de onbewezen ‘wet’ dat films over minderheden niet zouden aanslaan bij het grote publiek (pas echt doorbroken bij het superheldenepos Black Panther uit 2018), kijkt anders naar de scène waarin de idealistische regisseur Raymond een cynisch studiohoofd eind jaren 40 al inprent dat die zijn invloed onderschat, en helemaal niet wéét of een niet-witte hoofdrol automatisch tot lege zalen leidt.

Jim Parsons in ‘Hollywood’.Beeld RV

Illustratief is het leadertje van de serie, waarin de jonge personages de hoge Hollywood-letters opklauteren. Een ratrace, denk je eerst, maar ze helpen elkaar als ze er bijna af tuimelen. Hollywood – aantrekkelijk gecast, weldadig vormgeven en een tikje dik geacteerd – kopieert de stijl van het melodrama van de jaren 40: ieder personage krijgt zijn of haar Oscar-moment, zo’n klassiek geëxalteerde monoloog waarin het gemoed zich plots laat gieten in klinkende volzinnen.

Waar de meeste onder het genre ‘alternatieve geschiedenis’ geschaarde boeken, series en films tonen hoe de historische werkelijkheid ook zomaar veel minder aangenaam kon uitpakken, poetst Hollywood het verleden juist op, met de kennis en moraal van nu. Een stichtelijk, maar wel valide en amusant gedachte-experiment. Had het gekund?

Hollywood ★★★★☆, de zeven afleveringen zijn nu te bekijken op Netflix

Verborgen verleden

You Must Remember This, de historische podcast van Karina Longworth over het Hollywood van de vorige eeuw, wijdde in 2019 niet minder dan negentien kritische afleveringen aan de in de jaren 60 gepubliceerde en prompt voor tien jaar uit de handel genomen, even smeuïge als niet gefactcheckte bestseller Hollywood Babylon, waarin cultregisseur Kenneth Anger een lading Hollywood-schandalen opdiept. Ideaal materiaal voor wie bij het zien van de nieuwe Netflix-serie Hollywood graag wat meer wil weten over Hollywoods ‘verborgen’ verleden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234