Donderdag 22/08/2019

Pukkelpop

Warhola op Pukkelpop: dromerig, onbesuisd en een vleugje Mad Max

In de Dance Hall nam zanger Oliver Symons vaardig shakend het podium in beslag, een zware mantel om de blote bast. Beeld Koen Keppens

Ex-Rock Rallywinnaar Warhola gunde de Dance Hall een blik op zijn muzikale toekomst. Die is veelbelovend maar roept ook lastige vragen op.

Béétje creepy toch, al die gehypnotiseerde, synchroon heen -en weerwiegende tienermeisjes tijdens Warhola's show. Ze deelden dezelfde trance, staarden met dezelfde gebiologeerde blik naar Oliver Symons en fluisterden elkaar om de zoveel minuten extatisch hun bewondering voor de zanger toe. Wie ooit Children Of The Corn of The Exorcist zag, begrijpt dat wij het crucifixje in onze broekzak angstvallig omklemden.

We begrijpen Warhola's appeal anders wel. Zijn sound klopt mee met de polsslag van 2018 en zweert bij een zwoele elektronica-architectuur die de vrienden van Oscar & The Wolf, Faces On TV, J.Bernardt en het ter ziele gegane Felix Pallas al aanwendden. Ook Bazart, de band waarbij Symons een van de drijvende krachten is en die zaterdag op Pukkelpop speelt, kiest voor eerder vernoemd strak synthpop-kader.

Als performer is zanger Symons hoe dan ook een stuk assertiever geworden. Beeld Koen Keppens

Future soul

Live werd Warhola's zoemende, sexy elektropop kracht bijgezet door twee drummers, twee synthspelers en Symons zelf op toetsen en zang. Met vaak – het moet gezegd – impressionante resultaten. Zo leek 'Jewels' live wel een neefje van SOHN's 'Artifice': dromerig en onbesuisd tegelijk.

We kregen ook nummers uit het volgend jaar te verschijnen debuut Young Loving, die niet zelden Max Colombies bevroren triphop ademden maar kwistiger waren met verbasterde grooves uit hitparade-r&b. Nu kreeg Warhola's bruisende future soul een extra rap van Glints aangemeten. Dan weer opteerde Symons voor een smachtende ballad waarin zangeres Tessa Dixon als sparring partner mocht opdraven. 'Glow' was gothic-r&b die over het muurtje bij The Weeknd keek. Vakwerk.

Symons zong prima, was kwistig met falset en hield die kopstem gelukkig weg van de karikatuur. Beeld Koen Keppens

Mister Hankey

Als performer is Symons hoe dan ook een stuk assertiever geworden. In de Dance Hall nam hij vaardig shakend het podium in beslag, een zware mantel om de blote bast, als een Mad Max-achtige krijger. Hij zong prima, was kwistig met falset en hield die kopstem gelukkig weg van de karikatuur. Yep, ‘t is niet gemakkelijk om aan één stuk door soulvol falset te zingen zonder op den duur te klinken als Mister Hankey The Christmas Poo. Niet iedereen heet Prince Rogers Nelson.

Warhola in de Dance Hall. Beeld Koen Keppens

Symons soms nogal rigide white boy soul-frasering knipoogde in de beste momenten naar Justin Timberlake, en da's een compliment. Dan weer waren wij blij dat Symons nu en dan ook de lage registers verkende want daar ligt voor hem nog veel potentieel. Als zanger zou hij ons in de toekomst beslist nog kunnen verrassen. Hout vasthouden.

Benieuwd of Warhola's sound ook volgend jaar nog actueel genoeg zal klinken. Zijn producties wortelen in die mate expliciet in het Hier en Nu dat de houdbaarheid ervan beperkt lijkt. Nu ja, voor hetzelfde geld streeft Symons straks in zijn albumversies een tijdlozer geluid na. On verra.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden