Maandag 19/08/2019

Review

Warhola in de AB: cool, zwoel, recht op doel

Beeld Warhola (Instagram)

Ligt er meer in het verschiet voor Warhola dan de warholiaanse 15 minutes of fame? Veel reden tot scepsis gaf de groep alleszins niet in de AB Box. Daar werden alle mogelijke weifeling, weerzin en wantrouwen - AutoTune! Eurosong for Kids! Posterboy met veel te fuckin' mooi haar! - trefzeker van tafel geveegd.

De Ancienne Belgique en Oliver Symons - alias Warhola - kunnen het kennelijk wel met elkaar vinden. Twee jaar geleden ondernam Symons er nog een zegetocht als laureaat van Humo's Rock Rally. Sindsdien maakte hij er ook een handvol keer furore als geluidsarchitect en Goudhaantje van Bazart. Maar ook met zijn soloproject Warhola lijkt de 23-jarige producer er sinds de Rock Rally vriend aan huis. In april speelde de groep nog voor een afgeladen AB Club. En bij zijn meest recente passage op vrijdag mocht Warhola zelfs verhuizen naar een uitverkochte Box.

Met wat kwade wil kun je die promotie meesmuilend wegzetten als het collateraal voordeel van een succesgroep als Bazart. Of als een uitloper van zijn jaren als tienerster in Eurosong for Kids. Maar daarmee zou je nogal flauw en onterecht afbreuk doen aan het verrukkelijke visitekaartje dat Warhola eerder dit jaar afleverde. Die kwam er in de vorm van Aura: een EP die de toekomst van indie-r&b nog minstens tot volgende festivalzomer kan verzekeren.

Van stormram tot paling

De zwaarmoedige scifi-pop die Symons daarop boetseert, klinkt opvallend uitdagend maar blijft zonder uitzondering radiovriendelijk. Live werden de songs dan weer wat steviger aangezet: tijdens de intro van 'Reshape' beukte de basdrum als een stormram tegen je borstbeen, terwijl de moddervette subbassen in 'Aura' de haartjes op je arm een vreemdsoortig ballet lieten opvoeren.

Liefst drié toetsenisten bogen zich over een batterij elektronica op het podium, maar desondanks kreunden de songs nooit onder digitaal effectbejag. Zelfs al legde Symons het in de AB nogal vaak aan met AutoTune - de wonderbra van de muzikant, zeg maar.

Die stemmaskering dient meestal als een lapmiddeltje voor tweederangs zangers, en ook als gimmick kent ze wisselend succes: voor je het weet, klinken je songs zo glad als een paling in een emmer snot.

Snikkende synth, etherische falset

Toegegeven: in de AB stoorde dat digitale foefje nooit echt. Maar Symons - gekleed in een cool glitterjasje dat op iets van Dries Van Noten leek - sloeg eigenlijk nog méér gensters wanneer hij een kristalheldere falset opzette. Dat deed hij nog het mooist in 'Reshape' en 'Unravel', waarmee hij de studioversie gedurfd oversteeg. Ontdaan van poespas greep zijn etherische soulstem je trouwens telkens bij de lurven. En dat datzelfde jonkie weet hoe een song van oren en poten voorzien moet zijn, bewees hij ook nog eens met verve in de solo gebrachte bis 'Summer', waarin één snikkende synth en zijn stem voor een hoogtepunt in de set zorgde. Of dit een ouder nummer, dan wel een gloednieuwe song betrof, kunnen we niet met grote stelligheid zeggen.

Wél weten we met zekerheid dat een tweede EP niet zo lang op zich hoeft te laten wachten: even warm kregen we het bijvoorbeeld van de nooit uitgebrachte song 'Woken', met een stotterende beat van twee(!) drummers en een refrein dat leek alsof SOHN en Justin Timberlake het op een akkoordje hadden gegooid. En toen moesten paradepaardjes als 'Red' en het zwoele 'Lady' nog de zaal in galopperen. Om nog te zwijgen over die sexy herwerking van Drake's 'Hold On, We're Going Home'.

De sound en trends die de voorbije vijftien furore hebben gemaakt, leek Warhola steeds knap te kunnen destilleren. Of beter nog: Symons wekte de indruk dat hij die recente muziekgeschiedenis nauwlettend heeft bestudeerd. Wellicht mag je dat laatste zelfs létterlijk nemen: alle vijf bandleden kunnen vandaag een bachelordiploma van de PXL voorleggen.

Dat laatste merkte je evenwel hooguit aan de wat schoolse pose van de vier trawanten: de rug gerecht, de blik strak gericht. Maar goed, laten we geen spijkers op laag water zoeken. Was het immers niet Andy Warhol - wiens geboortenaam aanleiding gaf tot de groepsnaam - die zei "Don't pay any attention to what they write about you. Just measure it in inches"?

In dat geval: hoeveel inches zouden er in zo'n jachtpaadje richting gouden toekomst gaan?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden