Woensdag 27/10/2021

BoekenInterview

Wandelen voor wie zichzelf vergat

null Beeld ullstein bild via Getty Images
Beeld ullstein bild via Getty Images

Voor de setting van hun nieuwe roman Roadtrip stapten de Australische ­ bestsellerauteur Graeme Simsion en zijn vrouw Anne Buist de oude pelgrimsroute Chemin d’Assise, van Cluny naar Rome.

Hun woonplaats Melbourne is weer in lockdown gegaan. In een coronavrije wereld zouden ze nu in Frankrijk zijn geweest, in hun huis vlak bij Cluny in de ­Saône-et-Loire, waarvan ze de precieze locatie niet zullen benoemen om zich geen pelgrimage van hun fans op de hals te halen. Maar nu reizen ze al twee maanden door de outback van Zuid-Australië, de terugtocht naar huis is uitgesteld. Het bereik is goed genoeg, constateert Graeme Simsion, zijn mobieltje kan op de speaker voor een gezamenlijk interview met hem en zijn echtgenote en coauteur Anne Buist.

Simsion & Buist

De Australiër Graeme Simsion (65) verkocht zijn consultancybedrijf om fulltime schrijver te worden. Zijn trilogie Het Rosie Project, Het Rosie Effect en Het Rosie Resultaat, over de autistische docent genetica Don Tillman, werd een wereldwijde hit. Roadtrip is het vervolg op Camino dat hij samen met Anne Buist (61) schreef. Voor het derde deel hopen ze in Japan langs 88 tempels te kunnen reizen.

Aanleiding is het verschijnen volgende week van Roadtrip, opvolger van Camino uit 2017 (in het Engels verschenen als Two Steps Forward en Two Steps Onward). Het zijn twee romans waarin ­pelgrimsroutes centraal staan, in de eerste die naar Santiago de Compostela, in de tweede de nog veel oudere Chemin d’Assise naar Rome. Beide passeren ‘hun’ Cluny; om de hoek van hun huis staat het teken van de sint-jakobsschelp die de Camino de Santiago markeert en waardoor ze zich in 2011 aangespoord voelden de lange weg naar Santiago voor de eerste keer te gaan.

Buist: “Het was zo’n romantisch idee dat we gewoon de deur uit konden lopen en die schelpen konden gaan volgen. Tot Le Puy zouden we gaan – dat was de bedoeling. Een dikke tweehonderd kilometer. Maar toen we daar aankwamen waren we verslaafd. En besloten we door te lopen en werd het bijna 1.500 kilometer.”

Simsion: “Maar we hadden de tijd, hè? In ­Australië heb je, als je tien jaar ergens in dienst bent, drie maanden verlof. We zijn lange vakanties gewend. En dan is zo’n camino helemaal geen gek idee. Het is niet duur, je ziet veel, je hebt een doel. Je wordt fit, en je hebt tijd om na te denken over je leven, over wat je vindt dat anders zou moeten.”

Het is levensveranderend, schrijven jullie. In welk opzicht gold dat voor jullie zelf?

Buist: “Voor mij was de verandering zowel beroepsmatig als geestelijk. Ik ben psychiater en maakte lange dagen, ik gaf leiding aan een groot onderzoeksproject over postnatale depressie. Een patiënte had zelfmoord gepleegd. Ik had ervoor gezorgd dat mijn medewerkers alle steun kregen die ze nodig hadden. Maar ik had me niet gerealiseerd dat ik mezelf was vergeten en het nog helemaal niet had verwerkt – dat verdriet kwam los tijdens de camino.

“En het was ook daar en toen dat ik besloot mijn schrijven serieuzer te nemen. Ik had tien jaar eerder een boek bijna afgemaakt. Op de camino besloot ik dat ik verder wilde met fictie; ik ben daarna psychologische thrillers gaan schrijven (als Simone Sinna, anagram van haar getrouwde naam, red.)

Simsion: “En ik was ernstig ziek geweest, die confrontatie met mijn eigen sterfelijkheid gaf me veel om over na te denken. Ik was consultant, werkte aan een toneelstuk waarmee ik was vastgelopen. Tijdens het lopen bedacht ik hoe ik het zou omwerken tot een roman – en in 2012 tekende ik het contract voor wat Het Rosie Project zou worden. Onze levens hebben echt een andere wending genomen.”

Buist: “En daar wil ik nog aan toevoegen, dat vinden mensen altijd leuk om te lezen, dat ik gestopt ben met het oeverloos kopen van kleren. Ik hield van kleren, had kasten vol. Nu koop ik alleen nog het strikt noodzakelijke. En dat scheelt een hoop geld.”

Simsion: “Maar dat geven we nu uit aan wijn.”

Ja, over wijn gesproken: er wordt door de wandelaars in uw boeken flink ingenomen van de Franse en Italiaanse wijnen. U zit zelf ook in de wijnhandel, zag ik.

Buist (lacht): “Iemand zei laatst tegen ­Graeme dat de pagina’s in wijn gedrenkt zijn.”

Simsion: ”Europese wijn! Ik houd van Europese wijn. En we hebben ons juist nog zó ingehouden…”

Hoofdpersonen in de twee boeken zijn de Californische Zoë (vegan, spiritueel) en Martin uit het Britse Sheffield (vleeseter, praktisch aan­gelegd); in Roadtrip krijgt hun verbroken relatie een nieuwe kans.

De aanleiding voor hun tweede pelgrimage is een minder vrolijke: Zoë reist halsoverkop naar Europa als ze hoort dat haar Franse jeugdvriendin Camille MS heeft, een variant die niet zozeer haar lichaam aantast als wel haar cognitieve vermogens. Camille wendt zich tot het geloof, wil boete doen en op audiëntie bij de paus in Rome, waardoor zich een ad-hocreisgezelschap om haar heen vormt.

Het was de vrouw van de vriend die model stond voor Don Tillman, hoofdpersoon van Het Rosie Project, die deze zeldzame variant van de ziekte kreeg. En hoewel ze zelf niet religieus zijn, vonden Simsion en Buist het mooi deze pelgrimstocht het traditionele godsdienstige element mee te geven.

Hoe kwamen jullie op het idee samen te gaan schrijven?

Buist: “Niet! De eerste keer dat we de camino liepen, waren we sowieso niet van plan erover te schrijven. Maar in 2016 deden we het nog een keer, ditmaal wel met een boek in gedachten. Twee boeken. Ik schreef een boek over Zoë, Graeme over Martin. Toen we ermee bij onze uitgever aankwamen, reageerde die heel beleefd. Geen goed plan, maar dan met veel omhaal van woorden. Toen hebben we besloten die twee stemmen samen te smeden tot één roman.”

Simsion: “We zijn elkaars teksten en personages binnengekropen en dat bleek wonderwel te werken. En toen we in 2019-2020 de route van Cluny naar Rome liepen, wisten we natuurlijk wel dat er een vervolg zou komen, dus letten we onderweg al veel meer op wat we zouden kunnen gebruiken en bespraken we de plot. Onze eerste camino was al levensveranderend geweest, dat was nu niet meer waarnaar we op zoek waren. Al genoten we wel weer ten volle van de mindfulness en reflectie onderweg, het gezondheidsaspect én de bondgenootschappen die je onderweg smeedt. En op 4 maart kwamen we aan in Rome – net op tijd om nog in een vliegtuig terug te kunnen.”

Vliegtuig, corona. Ja, dan moeten we het ook over klimaatverandering hebben. Daarover gaat het ook in het boek, als de wandelaars in de bossen belanden waar geen vogelgeluiden meer klinken.

Buist: “We worden ons daarvan steeds meer bewust, al willen we er in het boek niet te veel op hameren. Maar tijdens het lopen onderga je de natuur, de seizoenen.”

Simsion: “Dat was vooral voor mij een openbaring. Ik ben een man die in zijn hoofd leeft in een stedelijke omgeving. Die niets ziet van wat er om hem heen gebeurt. Maar als je loopt, moet je navigeren en alles in je opnemen. Het raakte me diep in mijn hart.”

De vergelijking met Thelma & Louise valt in het boek – de vriendschap van Zoë en Camille is een onwaarschijnlijke en vooral gebaseerd op schuldgevoel. Schuld en vergiffenis, jullie schuwen de grote thema’s niet.

Simsion: “Het is heel breed. In de eerste plaats een hopelijk meeslepend boek in de vorm van een reisverslag. Maar het gaat ook over liefde op leeftijd, het belang van vriendschap, het aangezicht van de dood. Het gaat over de mogelijkheid jezelf opnieuw uit te vinden – wanneer is het daarvoor te laat? Je kunt het lezen als reisverhaal, maar je kunt je ook dieper laten raken.”

Buist: “Ook van boeken wordt gezegd dat die levens kunnen veranderen. We hopen dat ons proza dat doet, dat we onze lezers nieuwe inzichten bieden. Dat we zo op een bescheiden manier impact hebben. Maar misschien nog wel meer hopen we dat mensen door het lezen van onze boeken zelf de pelgrimsroutes gaan lopen en als gevolg daarvan hun leven een nieuwe wending durven te geven.”

Graeme Simsion & Anne Buist, Roadtrip, ­Luitingh-Sijthoff, 288 p., 20,99 euro. Vertaald door ­Mariëtte van Gelder. Verschijnt op 15 juni.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234