Dinsdag 07/07/2020

Review

Walsen met wildvreemden: het Schlagerfestival is veel meer dan een braspartij

Beeld Elmo Lê Van

Het zijn hoogdagen voor de Vlaamse busmaatschappijen. Ze rijden dit weekend massaal naar Hasselt voor het Schlagerfestival. Verspreid over vier dagen troepen tienduizenden fans van Vlaamse populaire muziek samen in de Ethias Arena. Onze reporter smeerde zijn stembanden en vervoegde hen.

"Naar waar moet ge?" Wanneer ik zonder schroom Ethias Arena antwoord, voel ik bij de taxichauffeur een diepe zucht opwellen. Hij kijkt mij bedenkelijk aan, maar ik begríjp zijn reactie wel. Schlagermuziek wordt door de gemiddelde Vlaming bekeken als een soa. Het is beschamend, je loopt er niet met te koop.

In mijn vaste koffiebar werd ik vooraf gek verklaard. "Waarom zou je tussen die halvegaren willen staan? Dat is het toppunt van marginaliteit." Omdat het idee dat tienduizenden Vlamingen er samentroepen mij intrigeert. En omdat ik ervan overtuigd ben dat het Schlagerfestival méér is dan een braspartij.

Toegegeven, het ís moeilijk om met een open vizier naar het festival te gaan. Er leven enorm veel clichés rond Vlaamse populaire muziek die mij vooraf angst inboezemden. Moet ik mij verkleden? En zal ik, als twintiger, niet uit de toon vallen tussen de doorwinterde bierbuiken en handtastelijke grootmoeders?

Het waren allemaal zorgen voor niets. Eenmaal aangekomen in de Ethias Arena valt meteen de brede waaier aan mensen op: jong en oud, man en vrouw, gezinnen en zakenlui. En nee, zo'n ordinaire bierhelm is helemaal geen verplicht accessoire. Meer nog: de meerderheid is gewoon niet verkleed.

Akkefietjes

Binnen een uur opent Yves Segers (een man die over vleeskroketten zingt, dus die moet wel goed zijn) het festival, maar ik loop eerst naar de persruimte in de hoop er een artiest te kunnen strikken voor een gesprek.

"Ik ben blij dat je dit met je eigen ogen komt ervaren", lacht Davy Gilles, een derde van De Romeo's. Hij speelt hier vanavond voor de tiende keer. "Je zal de diversiteit in het publiek zeker opmerken. De mensen komen naar het Schlagerfestival om zich uit te leven, om de zorgen even aan de kant te schuiven. Ik vind dat er in deze woelige tijden nood is aan dit soort evenementen. Je mag de mensen hun uitlaatklep niet afpakken."

Beeld Elmo Lê Van

Wanneer ik hem confronteer met het negatieve imago van schlagermuziek pikt zijn vrouw en zangeres Sasha Rosen in. "Ik kan je verzekeren: je zal vanavond geen akkefietjes zien. Het gaat er vredelievend aan toe."

Dat laatste is geruststellend, al blijf ik het vreemd vinden dat het Schlagerfestival een feest voor een zittend publiek is. Is het überhaupt mogelijk om stil te zitten op de klassiekers van Willy Sommers, Laura Lynn of De Romeo's? "Ach, voor je het weet, sta je recht", grijnst Davy Gilles.

Hij heeft gelijk. Nog voor opener Yves Segers zijn eerste noot heeft gezongen, worden de stoelen van de parterre gedegradeerd tot decoratie. En het duurt slechts drie nummers voor mijn buurman mij zijn arm toereikt. Links, rechts, boven, onder. Walsen met wildvreemden: ook dat is het Schlagerfestival.

Schaamte

Het is een cliché, maar het klopt wel: het Schlagerfestival brengt mensen samen. "Ik ben hier met klanten", lacht de vijftiger die mij zonet ten dans vroeg. Je zou hem – een zakenman – niet meteen associëren met schlagermuziek, maar dit is ook voor hem een vorm van escapisme. Dat het publiek van dit evenement zich beperkt tot de lagere sociale klasse is duidelijk een achterhaald beeld.

Willy Sommers vertelde mij een uur eerder dat het publiek jonger is dan ooit, "maar jongeren durven er niet voor uitkomen", zegt het boegbeeld van de Vlaamse populaire muziek. "Je moet straks eens aandachtig kijken. Jong én oud zullen mijn nummers luidkeels meezingen, maar vraag in het dagelijkse leven aan twintigers of ze van mijn muziek houden, en de kans is groot dat ze dat zullen ontkennen. Er heerst nog steeds veel schaamte."

Beeld Elmo Lê Van

Ik beken. Ik kan een Vlaamse klassieker als 'Laat de zon in je hart' achterstevoren meebrullen, maar je gaat mij er niet over horen stoefen. "Ze zeggen dat het Vlaamse lied simpel is", gaat Sommers verder, "maar vertaal Engelstalige muziek naar het Nederlands en je ziet meteen dat die artiesten dezelfde onderwerpen aankaarten. Het grote verschil is dat die Engelstalige artiesten wél worden erkend door het grote publiek."

Zijn opmerking is voor discussie vatbaar. De jongeren die ik aanspreek, komen naar het Schlagerfestival voor de ambiance. Ze zien het als een activiteit, net als een voetbalmatch, maar zullen het genre niet snel associëren met kwaliteit. "Het is vooral een goed excuus om nog eens op weekend te gaan met mijn kameraden", zegt een Antwerpenaar. "En geef toe: 't is hier de moeite."

Rock Werchter

Dat klopt. Ik amuséér mij. De sfeer zat meteen goed vanaf de eerste noot. Dat het Schlagerfestival een atypisch festival is, speelt daar geen onbelangrijke rol in. Het is eigenlijk een uitgerekt concert: elke artiest zingt maximum vier nummers. Er is geen plaats voor onbekende songs, enkel de hits zijn welkom. Met effect: de spanningsboog kende zelden een zwak moment.

Er is ook ruimte voor popmuziek, en die variatie werkt verfrissend. Johan Verminnen raakte snaren met 'Laat met nu toch niet alleen' en Udo trok zelfs een blik Engelse muziek open. "Die diversiteit is alleen maar goed. Je kan het Schlagerfestival bekijken als het Rock Werchter van de Vlaamse muziek. Daar beperken ze zich ook niet tot genres", lacht Davy Gilles van De Romeo's.

Hoe sneller het bier door de bloedbanen giert, hoe meer het festival verandert in een ordinaire kermisfuif, maar dat deert niet. Het is en blijft een volksfeest. Ik betrap mezelf erop dat ik luidkeels meezing met nummers die ik nog nooit eerder heb gehoord. Hersenloos? Misschien, maar het is wél amusant om eens een avond zónder remmen rond te rijden.

Is het Schlagerfestival de hoogmis van de slechte smaak? Niet heus. Achter het slechte imago schuilt gezonde nonchalance. En ons eens goed laten gaan, doen we dat niet te weinig?

Beeld Elmo Lê Van
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234