Donderdag 23/01/2020

Achtergrond

Waarom jongeren tegenwoordig met mama en papa naar festivals willen gaan

Deborah Mariani uit Hoegaarden met haar twee zonen Beeld RV

Met het hele gezin naar Rock Werchter? Dertig jaar geleden dachten we er nog niet aan. Jongeren wilden geen pottenkijkers wanneer ze zich onderdompelden in dat stomende bad vol seks, drugs en rock-'n-roll. En ouders hadden wel wat beters te doen. The times they are a-changin'.

Tradities zijn er om in ere te houden. Ex-judoka Harry Van Barneveld heeft er eentje met zijn zoon. Al sinds die 19 werd, gaan ze samen naar Rock Werchter. "Toen zijn moeder en ik uit elkaar gingen, wou ik een jaarlijks weekend om de band met mijn zoon versterken", zegt de ex-judoka.

"Twee weken geleden ploeterden ze vier dagen door het slijk van Graspop, nu zitten ze samen in Werchter. "Wees gerust: ieder in zijn eigen tentje. En hij mag daar in kruipen met wie hij wil."

Deborah Mariani uit Hoegaarden heeft twee zonen van 12 en 14 jaar. De oudste maakte zijn Werchter-debuut in een draagdoek, drie maanden na zijn geboorte. "Toen was ik de enige met een kind op de wei, nu zie je steeds meer gezinnen", zegt ze.

Vorig jaar lag haar hele gezin op de camping. Deze editie pendelen ze, zodat de jongens in hun eigen bed kunnen slapen. Haar man ziet ze amper op de wei. Die maakt met zijn vrienden een studie van de biertenten. Zelf blijft ze nuchter, voor haar kinderen, die net als ma en pa in een bandje spelen. "Ik geniet ervan om hen op Werchter te zien openbloeien. We bekijken samen zoveel mogelijk optredens. Daar steken ze veel van op.

Vriendjes? Nee, die mogen ze nog niet meenemen. De meeste kinderen van die leeftijd zijn niet zo gepassioneerd door muziek en willen vooral op de Playstation spelen. Ik wil geen zeurpieten aan mijn been."

Ze beschouwt het als een stukje opvoeding voor haar zonen: een streepje cultuur bijbrengen, tonen dat iedereen anders is en hoe je met drank en meisjes omgaat. Maar is dit fenomeen volledig vrij van opportunisme? Is het ouders niet vooral te doen om een vorm van controle, om te vermijden dat zoonlief op z'n eerste festivaldag al meteen zijn galblaas eruit ligt te spuwen in een poel van drab en plastic bekers? En vinden jongeren het niet heel handig dat de creditcard van pa of ma aanwezig is?

"Natuurlijk speelt die controle mee", zegt Deborah. "Ik heb mijn kinderen graag in de buurt. Maar ik geef hen de nodige vrijheid. Als mijn oudste zijn eerste pintje wil drinken, mag dat. Maar ik wil dat samen met hem beleven.

Over een paar jaar lopen ze hier met vrienden rond en zullen we vaste afspraakpunten bepalen om elkaar te zien. Met mijn ouders had ik dit nooit willen doen, nee. Die waren niet mee met de rockcultuur. Zij gingen met ons naar de speeltuin. Wij zijn gewoon coolere ouders. (lacht) Ik denk niet dat mijn mannekes zich ooit voor mij zullen schamen."

Van Barneveld betaalt het ticket van zijn zoon, maar heeft niet de indruk dat die hem als een wandelende portefeuille beschouwt. "Ik denk dat hij het net cool vindt dat hij met zijn vader naar een festival kan. Meestal staan we schouder aan schouder naar de optredens te kijken. Ik heb hem zelfs wat goede smaak kunnen bijbrengen. Vroeger was hij verslingerd aan dubstep, tegenwoordig apprecieert hij het stevige gitaargeweld."

Beeld RV
Beeld RV

Framily

Luc Crabbe van Betty Goes Green ziet dat de kloof tussen de generaties veel kleiner is geworden. Crabbe nam zijn kinderen al op jonge leeftijd mee naar de backstage van festivals. Jaren later mocht hij mee als geluidsman bij de optredens van Freaky Age, de band van zoon Lenny. "Onze ouders zijn nog van voor de Tweede Wereldoorlog", zegt Crabbe. "Dat was een ander tijdperk. Zij beschouwden rockmuziek als jingel-jangel. Nu luisteren ouders en hun kinderen naar dezelfde muziek. Ze zijn vertrouwd met dezelfde cultuur."

En daar lijken festivals op in te spelen. Rock Werchter afficheert dit jaar Paul McCartney en Robert Plant voor de mei 68-generatie en Bring Me The Horizon voor de (klein)kinderen. Of de nostalgische jaren 90-punk van The Offspring voor papa, Ellie Goulding voor de tienerdochter. Crabbe gelooft niet in die onderverdeling. "Die hokjes bestaan niet meer. Veel jongeren vinden The Beatles de max en herontdekken ook Bob Dylan. Voor hen is Paul McCartney de laatste kans om een Beatle live te zien. Net zo goed heb je veertigers die Bring Me The Horizon kunnen pruimen. Op rock-'n-roll staat geen leeftijd."

Volgens Filip Lemaitre van Trendwolves zijn de huidige jonge ouders en hun kinderen het gezin flink aan het hertekenen. Samen met Amélie Rombauts bracht hij daarover dit voorjaar het boek Framily uit. Met de 'Fr' van 'Friends'.

De teneur is dat millennials (jongeren die rond de eeuwwisseling zijn geboren) en hun ouders van Generatie Y steeds vaker beste vrienden zijn. "Generatie Y stelde zichzelf heel centraal. Voor mijn onderzoek ging ik ervan uit dat die jonge vaders en moeders hun levensstijl zwaar zouden moeten aanpassen als er kinderen kwamen. Niets bleek minder waar. Ze blijven veel langer jong. Ze dragen nog altijd jeugdige kledij en trekken nog altijd naar festivals, maar nu met hun kinderen erbij. Dit is een generatie die vindt dat het leven niet stopt als je kinderen hebt. Ze willen zichzelf niet compleet wegcijferen. Ze gaan wel met hun kinderen naar pretparken, maar ze staan niet braaf te wachten tot die uit een attractie komen. Ze willen ook zichzelf amuseren en dingen samen beleven. Vooral dat laatste is belangrijk.

Vaders willen voor hun vaderdag geen onderbroeken of dassen meer. Ze willen samen met hun kind naar een concert van Arctic Monkeys. Of een onvergetelijke fiets- of wandelreis maken door de natuur. Toen mijn zoon 16 werd, ben ik ook samen met hem naar de bron van de Leie gefietst. De plechtige communie is niet meer hip, we zoeken andere, coolere rituelen om de overgang naar het volwassen leven in te luiden."

Maar als ouders en kinderen voortaan hand in hand over festivalweides dartelen, wat is er dan geworden van die goede oude rebellie in de tienerjaren? Zetten pubers zich niet meer af tegen hun ouwelui? "Toch wel", zegt Lemaitre. "Ouders mogen dan wel wat jonger van geest zijn en naar hippe muziek luisteren, de biologie volgt nu eenmaal geen trends. Jongeren zullen altijd de nood voelen om zich los te wrikken uit het gezag van hun ouders en hun eigen identiteit te zoeken. Maar daar zijn vandaag genoeg andere wegen voor dan de wei van Werchter. Online kunnen ze hun hele 'ik' uitbouwen en promoten zoals zij dat willen. De rebellie is verschoven naar een totaal ander niveau. Daarom vinden jongeren het niet erg om met hun ouders naar een festivalwei te gaan. En uiteraard vinden ze het handig dat ze dat peperdure ticket niet zelf hoeven te betalen."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234