Donderdag 17/10/2019

Rock Werchter

Waarom heeft iedereen het schurft aan The Script? "Je zou beter eens je oren uitkuisen"

The Script: half Messias, half meurend muzikaal kadaver. Beeld ANP

The Script zijn labbekakken. Nestbevuilers van de popmuziek. Lulletjes-de-behangers. Even beige als fake. We hebben het allemaal horen passeren. Maar er vallen zowaar ook aardige dingen te poneren over de Ierse band. Zij het voornamelijk door de meest fervente fans op de wei van Werchter.

Eén meisje barst spontaan in tranen uit wanneer we haar vertellen dat niet iederéén op de wei zo wild wordt van The Script. “Waarom zou je nu zoiets smerigs zeggen over die groep?”, vraagt ze met grote betraande ogen, terwijl een verbouwereerde vriendin een arm om haar heen slaat. “Alleen een klootzak zegt zoiets. De teksten van Danny O'Donoghue hebben mij al door heel wat moeilijke nachten geholpen. Ze zorgen ervoor dat ik me beter voel, wanneer ik depressief ben. Als ik hen straks op het podium zie, zal het net aanvoelen of ze voor mij alléén spelen.”

Wanneer de wereld je weer eens door de vingers dreigt te glippen, volg je best The Script dus. Niet zo, volgens recensenten. In Humo las je ooit dat “het nieuwste excuus voor autofellatio The Script heet, en hell: wat was het treurig”.

Er vallen vast wat aardigere dingen over The Script te zeggen. Alleen: de meeste volwassenen krijgen spontaan maagzuur van de groep, terwijl elke hormonaal geteisterde puber ze als een zoete zonde savoureert. Ook op Werchter moesten de non-believers het uiterste van zichzelf vergen om niet over hun nek te gaan, merk je achteraan op de wei waar mannen de melodramatische frontman imiteren. Maar Ina (18) begrijpt die commotie niet: “Het is net alsof al hun liedjes meteen een gevoelige snaar raken. Als je het niet begrijpt, ben je misschien gewoon geen fan van mooie muziek. Of te oud.”

Auwch. Geen van beide opties zint ons wezenlijk. Maar van dit concert onthouden we alléén een bloedeloos en weinig geloofwaardig theaterstukje dat de frontman met Messiasneigingen opvoert. De groep heeft weliswaar opvàllend veel hits, maar ze brengt die routineus, met de gusta die een straathoertje aan de dag legt wanneer ze haar twintigste klant afwerkt. The Script blinkt uit in doffe ellende en slap sentiment. Je wil de motiverende speeches van O'Donoghue wel geloven, maar ze lijken rechtstreeks geplukt uit de handleiding van een motivatiegoeroe die in het geniep wat jonge kinderen in zijn kelder bijhoudt.

Diepgang

Het probleem met The Script voor zowat iederéén boven twintig? De groep klinkt en oogt bedroevend onecht. Danny O'Donoghue is half Messias, half meurend muziekkadaver. En de bandleden lijken met één oog op de prikklok te kijken, en met de andere op hun zichtrekening. Zinnen als “Where's the good in goodbye? Where's the nice in nice try? Where's the 'us' in trust gone? Where's the soul in soldier on?” doen ons even gibberen, maar elke verdienstelijke zondagsdichter zou er zijn neus voor ophalen.

Niet zo bij Amélie (16) die al sinds de middag postvat in het eerste vak. Ze heeft niet zoveel op met de andere bands, schokschoudert ze. “Maar The Script wordt voor mij sowieso het hoogtepunt van deze dag. Hun teksten hebben zoveel diepgang, en ik hou ervan dat Danny zo dicht bij zijn fans staat.” Nog voor ze één song hebben ingezet, slaat haar tienerhart al een tel over, zegt ze. “Alleen al door over hen te praten, word ik emotioneel.” We zien haar later even op het scherm. De tranen rollen over haar wangen.

Maakt het uit dat we geen biet begrijpen van de heisa? Wanneer Dublin in de song ‘Paint The Town’ wordt veranderd in‘ “Belgium” stijgt een schril gekrijs op. Het klinkt even ongeloofwaardig als het Rode Duivelsshirt van de zanger opportunistisch oogt. Een afgeladen Werchter-wei kan niet fout zitten, bedenken we. Maar we krijgen het wel even te sterk wanneer Danny zijn stunt op Pinkpop dunnetjes overdoet: “onverwacht” rent hij rond het publiek, waarbij de beveiliger een stresserend sprintje inzet.

Het is zo voorspelbaar en flauw, dat we ons licht moeten opsteken bij An (18). “Ja, ik wéét ook wel dat ze dat elke keer doen", rolt ze met de ogen. Om dan met een giftige blik te vervolgen: “Maar dat hoort toch gewoon bij de show? Ik vind dat zo flauw dat journalisten altijd maar zitten te zeuren over The Script. Je zou beter je oren eens uitkuisen. Dan snap je het misschien.”

“Jullie zijn het luidste en warmste publiek ooit”, horen we de frontman nog veinzen. “Zoveel liefde: prachtig!” We proberen de innerlijke cynicus het zwijgen op te leggen. Maar hij krijgt uiteindelijk het laatste woord. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234