Zaterdag 19/10/2019

Muziekprijzen

Vrouwen en de wolf heersen op de MIA’s

Oscar and the Wolf ging met de meeste prijzen lopen. Beeld Hollandse Hoogte / Alex Vanhee

Het glazen plafond vertoont stilaan barstjes op de MIA’s. Bijna een derde van de muzikantenawards werd geconfisqueerd door een vrouwelijke artiest. Oscar and the Wolf bleek niettemin, en niet onverwacht, de grootste slokop van de avond.

#MeToo kreeg even een andere betekenis tijdens de elfde editie van de Music Industry Awards (MIA’s). In het Brusselse Paleis 12 speelden vrouwelijke artiesten meer dan ooit mee. Twee jaar geleden werden awardcomité’s er nochtans van beticht machistische mannenbastions te zijn. De MIA’s moesten het zelfs even ontgelden als de “Male Industry Awards”. Daar kwam deze editie verandering in. Coely, Melanie De Biasio en Blanche legden beslag op vijf van de zeventien awards voor muzikanten. Een bescheiden begin, maar vooral: een ongezien record.

Naast twee beeldjes voor Coely, in de splinternieuwe categorie ‘Urban’ en – welja - ‘Solo Vrouw’ werd Melanie De Biasio beloond met de award voor ‘Auteur/Componist’. Eurosong-kandidate Blanche mocht dan weer twee prijzen in ontvangst nemen: de MIA voor ‘Hit van het Jaar’ en een award in de categorie ‘Doorbraak’.

Hiphopqueen

De reden voor die demarche was eigenlijk niet ver te zoeken: meer dan ooit werkten dames zich in 2017 naar de voorgrond in de muziekwereld. Melanie De Biasio vestigde haar naam met een derde prachtplaat, Coely kende een steile opmars als livesensatie en geldt vandaag als het schoolvoorbeeld van een succesvolle Belgische hiphopqueen. Dat Roméo Elvis – een van de bekendste exportnamen in de Belgische hiphop – de duimen moest leggen voor haar, bleef evenwel verwonderlijk. Misschien is de Franstalige taalbarrière toch nog steeds wat hoger dan het glazen plafond in Vlaanderen.

De MIA’s namen alleszins een bemoedigende voortrekkersrol op zich, nadat de Grammy’s eerder deze week nog de wind van voren kregen. Daar sleepte slechts één vrouw een echt belangrijke award in de wacht. De Canadese Alessia Cara werd uitgeroepen tot ‘Beste Nieuwe Artiest’. Maar in totaal waren slechts 15 van de 84 winnaars vrouwelijk. Het bracht de organisatie, een jaar na de “te blanke Grammy’s”, alweer in nauwe schoentjes.

Opvallende tendens: spectaculaire prijsbeesten bleven deze editie uit. Oscar and the Wolf deed het met drie awards niettemin net iets beter dan tweevoudige winnaars Coely, Bazart, Blanche en STUFF. – als je voor die laatste ook de prijs in de categorie ‘Muzikant’ meerekent, voor drummer Lander Gyselinck.

Exact de helft van zijn zes nominaties kon Max Colombie in Paleis 12 verzilveren. Speelde de komst van een ‘super-blauwe bloedmaan’ in de kaart van deze lone Wolf? Mogelijk, maar niet waarschijnlijk. Wat vooral meespeelde, was dat Colombie zich vorig jaar opwerkte tot de meest onbeschaamde popster van zijn generatie. Qua podiumprésence moesten zelfs Bazart en Laura Tesoro deemoedig het hoofd buigen.

Bazart hoefde evenwel niet te treuren: zelfs zonder album onder de arm in 2017 – we tellen de luxe-editie van Echo met liveplaat gemakshalve niet mee – wonnen ze nog in de belangrijke categorie ‘Groep’. En ook op het vlak van Nederlandstalige acts stak hun hoofd hoger boven het maaiveld uit dan dat van Bart Peeters. Nochtans dé chart-topper van het voorbije jaar.

Fenomenale krachttoer

Opvallende recidivisten op de MIA’s ook: Lander Gyselinck en Lost Frequencies scoorden elk een hattrick, respectievelijk in de categorie Muzikant en Dance. Felix De Laet maakte daarmee andermaal een lange neus naar de gedoodverfde favorieten Dimitri Vegas en Like Mike.

Soulwax zag uiteindelijk de meeste prijzen aan zich voorbijgaan. Maar de broers Dewaele kwamen wél als laureaten uit de bus in de meest begeerde categorie ‘Album’. Daarmee staken ze onder meer Oscar and the Wolf de loef af. De eerste Soulwax-plaat in jaren bleek dan ook een fenomenale krachttoer van Ghent’s finest, die in de eindejaarslijst van De Morgen net zo goed helemaal bovenaan belandde. Een andere ancien in de lijst werd ook voor het eerst bedacht met een MIA. Millionaire kon zijn comeback bekronen met beeldje voor beste ‘Videoclip’. Uitstekende keuze trouwens.

Toch won de jeugd het op de MIA’s. Liefst 35 genomineerde artiesten en groepen traden gisteren aan. Maar vooral jong talent werd bedacht met een onderscheiding. De spectaculaire nieuwlichter Tamino en de volstrekt unieke metalband Amenra trokken dan weer – onterecht – aan het kortste eind. Amenra gold in de aanloop naar de uitreiking nochtans als dark horse in deze wedstrijd, met drie nominaties. In de categorie ‘Alternative’ moesten ze Warhaus uiteindelijk laten voorgaan en ook als ‘Groep’ schoten ze net te kort bij het grote publiek. 

Tamino werd op zijn beurt voorbijgestoken door Eurosong-kandidate Blanche, hoewel de Antwerpenaar eigenlijk fraaiere adelbrieven dan een festival van edelkitsch kon voorleggen. Dat de MIA’s een vergulde populariteitspoll blijven, krijg je er dan toch moeilijker uitgeborsteld dan presumptief machismo. 

De winnaars:

3 MIA's

- Oscar and the Wolf (Pop, Live Act, Solo Man)

2 MIA's

- Bazart (Groep, Nederlandstalig)

- Coely (Solo Vrouw, Urban)

- STUFF. (Muzikant (Lander Gyselinck), Artwork)

- Blanche (Hit van het Jaar, Doorbraak)

1 MIA 

- Soulwax (Album)

- Melanie De Biasio (Auteur / Componist)

- Warhaus (Alternative)

- Millionaire (Videoclip)

- Lost Frequencies (Dance)

- Niels Destadsbader (Vlaams Populair)

- Raymond van het Groenewoud (Lifetime Achievement Award)

- AB (Sector Lifetime Achievement Award)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234